Auto ter ziele

Mijn eerste auto is een groene Austin Seven.

Aangeschaft van mijn gespaarde geld om onder andere een flat van te kunnen inrichten.

Aangezien de trouwplannen op het laatste nippertje niet doorgaan wordt de flat afgezegd en zet ik mijn kapitaaltje om in een tweedehands auto, die volgens mijn broer: ‘Loopt als een tiet, dus koop dat ding nou maar.’ Hij weet blijkbaar wat ik nodig heb op dat moment.

Mijn leven krijgt een andere wending dan ik me heb voorgesteld. Lang treur ik niet, ik besluit er het beste van te maken en stort me met mijn autootje in het vrijgezelle leven.

In plaats van een complete flat vind ik een leuke bovenverdieping en richt die met de rest van het spaargeld geheel naar mijn eigen smaak in.

Na verloop van tijd verhuis ik naar Groningen en de Austin doet dienst als verhuiswagen, dat kan makkelijk want voor ik daar geschikte woonruimte heb gevonden moet ik eerst weer mijn intrek nemen in een kleine kamer in het zusterhuis van het ziekenhuis waar ik ga werken.

Alle meubilair gaat in de opslag. Vanwege die kleine behuizing vlucht ik alle vrije dagen naar moeder’s pappot of vertoef bij vrienden en kennissen elders in het land. Met andere woorden de Austin maakt flink wat kilometers bovenop het aantal wat dit ouwetje al heeft gelopen. Het zusterhuis heeft het voordeel dat ik weinig huur betaal en dus is het sparen geblazen voor het geval de Austin het begeeft en om eventuele grotere woonruimte te kunnen inrichten.

Het eerste gebeurt sneller dan me lief is. Mijn trouwe metgezel krijgt de kuren van een bejaarde auto en mijn broer, met zijn verstand van zaken, adviseert me naar een andere auto uit te kijken voordat deze helemaal ter ziele is en geen cent meer oplevert bij inruil.

En zo doe ik de Austin Seven met bloedend hart van de hand en stap in een knalrode nieuwe Morris Minor, waar ik jaren bevriend mee raak. Daarna heb ik Renault, Suzuki en Citroën gereden, maar die groene Austin Seven was toch het leukste karretje.

foto internet

Nummer 215 Janis Joplin

Me and Bobby McGee

1971 “Freedom ‘s just another word for nothing left to lose.”
Mijn eerste vliegreis, vakantie naar Torremolinos, wie ging er niet naar toe indertijd.
Ik heb de foto’s nog eens bekeken. Prachtig weer, nog strak in mijn vel, veel strandfoto’s, een ezelsafari naar Mijas en veel kroegfoto’s. We roken en ik drink Martini on the Rocks.
En toch als je goed kijkt, met de wetenschap van nu, zie je de breuklijntjes in de relatie.
Jonge mensen officieel verloofd, al stevig gesetteld, dat geldt ook voor het stel waar we die vakantie veel mee optrekken. Ongelooflijk vind ik dat nu. De twee blonde dames die we alleen op het strand treffen, bezoeken andere kroegen en vieren een geheel ander soort vakantie. Dat horen we van ze als we uitgestrekt op de strandstoelen liggen en waar zij vooral bijtanken van nachten doorhalen.
Dat jaar lijdt mijn relatie schipbreuk, ’t is even slikken, maar de ring gaat af, ik raap mezelf bij elkaar en de regel uit Janis Joplins song: ”Freedom ‘s just another word for nothing left to lose”, zet me op het goede been.
Van mijn spaarcenten koop ik een tweedehands Austin Seven. “Een karretje dat loopt als een tiet”, zegt mijn broer die me bij deze belangrijke aankoop steunt.
Uiteindelijk verhuis ik naar de studentenstad Groningen, beleef daar Gouden Tijden en maak er vrienden voor het leven.