Chris Faber 04

Hard van stapel

’s Avonds zet Chris zijn virtuele reis door Portugal voort. Bij foto’s van het Dourodal gaat zijn hart sneller kloppen. De rivier slingert zich door het landschap met aan weerszijden de hellingen met wijnranken in terrassen opgebouwd. Hij leest over de geschiedenis van de wijnen en de port. Een wereld die hem totaal vreemd is, maar tot zijn verbazing bovenmate boeit. Op het kladblok naast de computer noteert hij Dourodal, Vila Real. Die streek gaat hij in elk geval verkennen.
De volgende dag belt hij met de geldschieters in Rijswijk. Hij krijgt de keus uit drie data. Chris kiest de eerste. Vrijdagmiddag zijn hij en Gert welkom. 

In de schoenenwinkel van Gert en zijn vrouw Janneke is het rustig. Janneke staat schoenendozen te prijzen als haar zwager binnen komt lopen.

‘Ha, Chris kom je een paar chique van Bommels kopen? Ik heb net gisteren nieuwe voorraad gekregen.’

‘Als jij Gert vrijdagmiddag vrijaf geeft om met mij naar Rijswijk te gaan, kom ik daarna een paar stevige wandelschoenen bij je kopen.’

‘Wandelschoenen? Ga je op pelgrimage in Portugal? Ik hoor van Gert dat je daar naar toe wil.’

‘Dat laatste klopt, maar pelgrimeren over stoffige wegen is mij te spartaans.
Op foto’s heb ik gezien dat er niet alleen sprake is van hoogteverschillen in het landschap. De bestrating binnen de muren van eeuwenoude vestingstadjes en in de hooggelegen wijken van steden zoals Lissabon en Porto, is niet te vergelijken met de gladde stoeptegels voor jullie winkel. Op van Bommels met leren zolen kom je op die ronde gladde keitjes niet ver. Ik zal stevige stappers nodig hebben.’

Vrijdag hult Chris zich in een blauwe blazer met bijpassend overhemd en een beige broek. In zijn stropdas komen dezelfde kleuren terug. De donkerblauwe suède schoenen, die sinds zij ontslag in de kast staan stof te vangen, heeft hij met een borsteltje opgeruwd. Op verzoek van Janneke heeft Gert een grijs kostuum aangetrokken met aan zijn voeten van Bommels uit de nieuwe collectie.

Nadat Chris zijn lot bij Hans heeft opgehaald rijden de gebroeders Faber opgedoft en in opgewekte stemming naar het hoofdkantoor van De Staatsloterij waar ze feestelijk met koffie en gebak worden onthaald. Na de plichtplegingen over en weer en het belangrijkste, de controle van het lot, mag Chris zich dan eindelijk officieel miljonair noemen. Er volgt een serie raadgevingen waarvan hij er een paar ter harte neemt. 
Hij zal ze met de bank regelen. Gezien de plannen die hij heeft, maar nog met niemand heeft gedeeld, slaat hij het aanbod voor een half jaar begeleiding beleefd af. De Rijswijkse ambtenaren vinden het niet verstandig. Geldwolven zullen als vliegen op de stroop afkomen. Nuchtere Chris bijgestaan door zijn broer, die uit hetzelfde hout is gesneden, houdt zijn poot stijf.

Onderweg naar huis vertelt hij Gert van het plan dat langzaam in hem ligt te rijpen sinds hij de foto’s van het Dourodal heeft gezien. Rondreizen in Portugal en als het hem daar bevalt misschien een deel van zijn geld in een wijngaard investeren.
Gert komt een paar kilometer verder pas bij van het lachen, het is maar goed dat hij niet achter het stuur zit. ‘Nu begrijp ik het. Ik vond dat ik je moest steunen, maar ik vroeg me wel af waarom je de begeleiding zo stellig weigerde. Bierdrinker Chris wil investeren in wijn. Man van die drank heb je geen enkel verstand. Je proeft het verschil tussen wit en rood amper. Daarbij spreek je geen woord Portugees.’

‘Ik hoef het toch niet zelf te maken daar hebben de Portugezen verstand van.
Op internet heb ik ontdekt dat er veel Nederlanders door heel Portugal hun geld in het toerisme verdienen. Ik ben van plan om bij een aantal van die lui een tijdje mijn intrek te nemen. Bij de een kan dat in een huisje, bij de ander in een appartement.
Als ik zou willen kan ik zelfs logeren op een boerderij op een wijnhelling.
Je hebt de mogelijkheid tot zelf koken, aanschuiven bij wat de pot schaft kan ook. Ondertussen kan ik veel van het land zien en mijn licht bij de landgenoten opsteken over zaken doen in Portugal. Wat betreft de taal heb je gelijk. Portugees is niet gemakkelijk. Vloeiend spreken gaat het niet worden, maar een mens is nooit te oud om te leren. Ik heb al een basiscursus op de laptop staan. Voor onderweg haal ik bij Hans een taalgidsje. Als ik het punt van zaken doen bereik huur ik een tolk in of vraag een van de landgenoten om hulp.Om de tijd volop te benutten ga ik vliegen en huur daar een comfortabele auto.’

Gert blijft stil. Hij laat het relaas van zijn broer tot zich doordringen.
Chris zwijgt en wacht af.

‘Allemachtig man, jij loopt hard van stapel. Heb je dat allemaal deze week bedacht of loop je al langer met dit soort plannen? Hoe denk je dat te doen met je huis? Houd je dat aan? Ga je verkopen? Wat doe je met je auto? Wie adviseert je daar?’

‘Nu loop jij hard van stapel. Mijn ontslag is redelijk vers, zoveel plannen heb ik niet kunnen maken. Natuurlijk moet ik een en ander organiseren.Te beginnen bij het aflossen van het restje hypotheek. Dat had ik al eerder kunnen doen, maar belastingtechnisch was dat niet voordelig. Sinds vandaag speelt dat geen rol meer. Brecht, jij en ik gaan samen naar de notaris om mijn erfenis te regelen. Een vliegtuig kan neerstorten, daarbij heb ik over de gewaagde stuurmanskunsten van de Portugees gelezen. Op de landweggetjes schijnen ze weinig geduld te hebben.
Mijn huis verkoop ik pas als ik zeker weet dat ik me voor goed in Portugal ga vestigen. Je kent me genoeg om te weten dat ik niet over een nacht ijs ga. Voorlopig ga ik op vakantie om me te oriënteren. Ondertussen kunnen Brecht en Janneke de Berlingo gebruiken.
Tot aan mijn voor voordeur mag je sputteren over de plannen want we rijden meteen door naar mijn huis. Als het goed is staat de champagne koud en is Janneke samen met de kok van restaurant De Bosrand bezig een buffet voor zeven personen op te tuigen. Ik heb Hans Klunder en zijn vrouw ook uitgenodigd. Als we geproost hebben op mijn fortuin laat ik dit bommetje nog een keer ontploffen. We spreken af dat we er geen geheim van maken. Heel Veenwijk mag het weten want ik wil jullie niet opzadelen met suggestieve praatjes die je niet kunt weerleggen. 
Het is nu half februari. Eind maart wil ik de amandelbomen zien bloeien.’ 

Sonnet

Naast dat ik Chris Faber in goeie banen probeer te leiden sleutel ik ook aan een tweede boek van mijn blog.  
Zodoende kwam uit mijn werkzame leven Sonnet voorbij. 
Zij gaat zeker een pagina krijgen.

Voor de zoveelste keer heeft het frêle lijfje van mevrouw Voorst een wervelverzakking doorstaan. De orthopeed meet haar een onmogelijk korset aan en snijdt daarmee voor lange tijd de weg naar zelfstandig wonen in haar kamer af.
Mevrouw Voorst belandt op de ziekenafdeling van het verzorgingshuis.
De pijnstillers die ze krijgt helpen niet voldoende en er wordt naar een zwaarder middel gegrepen. Morfinepleister lijkt de oplossing, maar voor haar zwakke gestel blijkt dat al snel teveel van het goede. Ze wordt nog vrolijker dan ze van zichzelf al is en op een dag maakt ze melding van een poes die bij haar bed zit.
Ik vraag mevrouw: ‘Zag u die poes zonet?’ Haar antwoord is verrassend. ‘Oh heet ze Sonnet, wat een leuke naam voor een poes. Het is een mooi dier.’
Ik doe geen poging de dwaling van haar geest te verwijderen want ze vindt het aangenaam gezelschap. Wel vraag ik de huisarts, voor Sonnet een angstaanjagende zwarte panter wordt, de dosering van de medicijnen aan te passen. 

Mocht ik ooit een poes aanschaffen dan weet ik al de naam van het beest.

Tegenstelling

Zwijgen-Spreken
Sint Jacobus de Meerderekerk
Den Haag

foto ferrara 
klik voor vergroten op de foto

Chris Faber 03

Geluksgetal

Tegen zijn gewoonte in klapt Chris de volgende morgen tijdens het ontbijt de laptop open. Met de droom nog in zijn achterhoofd wil hij de paar nullen die hij heeft zien staan nog even goed natellen. Voor 10.000 euro heb je nog geen kwart tweedehands camper op je tuinpad staan, maar van dat bedrag kun je wel een aantal leuke reizen maken. Duf van urenlang lezen op het beeldscherm heeft hij er gisteravond geen aandacht meer aan besteed. Zonder veel verwachtingen scrolt hij door naar het eindcijfer 7. Kijkt en telt, schudt zijn hoofd, mompelt: ‘Dat kan niet.’ Hij telt opnieuw. Vergelijkt cijfers en de beginletters AD 88907-€ 1.000.090.00. Het staat er echt.
Zijn lot is goed voor een miljoen euro.

Chris bedenkt zich geen moment. Met het plotseling waardevolle papiertje veilig in de binnenzak van zijn jas fietst hij naar de sigarenwinkel waar hij bij oud-klasgenoot Hans Klunder, die de zaak van zijn vader heeft voortgezet, maandelijks zijn geluk beproeft. Chris hoopt dat Hans op dit vroege tijdstip zijn lot zonder pottenkijkers kan controleren.

 Verbaasd over zijn vroege klandizie zegt Hans. 
‘Jij bent op tijd. Ben je uit bed gevallen?’

’Ik geloof mijn eigen ogen niet, wil jij dit voor mij nazien, het lijkt dat ik een miljoen heb gewonnen.’

‘Dat meen je niet?’ Terwijl Chris gespannen staat te wachten, vergelijkt Hans aandachtig de lotnummers en letters met de trekkingslijst. Met een grijns van oor tot oor steekt hij zijn hand uit. ‘Gefeliciteerd Chris, je bent miljonair.’

Chris trekt bleek weg. Overdonderd door het nieuws vraagt hij. ‘En nu?’

‘Je moet bellen met het hoofdkantoor in Rijswijk, na het checken van je gegevens word je uitgenodigd voor een gesprek waarin je de nodige adviezen krijgt aangereikt over zaken als stoppen met werken, beleggen en niet onbelangrijk, dorpsgenoten die leningen bij je willen afsluiten. Ik zou zeggen vooral dat laatste niet doen. Daarna staat binnen een week je geld op de bank. Maak er snel werk van Chris en ga voor de rest van je leven leuke dingen doen.’

Terwijl Hans de verbouwereerde rug van Chris nakijkt duikt Aukje Lemstra alias ‘Lopend vuurtje’ op. Gewoontegetrouw legt ze Story en Privé op de toonbank.
Hans schrikt zich rot. Hoe lang is deze vaste klant, in haar aftandse camel jas met het haar in een vettig knotje gebonden, al in zijn zaak? Geconcentreerd bezig met het lot van Chris heeft hij niet gemerkt dat ze binnenkwam. Vragen hoe lang ze de koppen van de roddelbladen heeft staan lezen, heeft geen zin. Hans weet zo wel dat het miljoen van Chris, ver voor dat het op zijn rekening is bijgeschreven, in Veenwijk op straat ligt.

 Zodra Aukje zijn winkel heeft verlaten grijpt Hans de telefoon. Als Chris thuiskomt, ziet hij het lampje van het antwoordapparaat branden. Hij luistert naar de gejaagde stem van Hans Klunder. ‘Chris bel me zo snel mogelijk terug.' Chris vermoed dat Hans heeft ontdekt dat er een cijfer niet klopt en dat hij hooguit een kwartier miljonair is geweest. Hij schiet in de lach als hij hoort dat Aukje waarschijnlijk al op roddeltoer is.
‘Ach, gun Aukje haar nieuwtje. Het scheelt mij veel uitleg. Zaak is wel dat ik nu meteen Brechtje en Gert inlicht, want ik wil niet dat zij van een ander horen dat ze een miljonair in de familie hebben.’
Onderweg naar zijn zus komt de droom van die nacht opnieuw in hem boven.
Nu hij geen rekening meer hoeft te houden met de uitkeringsinstantie, is Portugal opeens een makkelijk te bereiken doel. Er is geen enkele belemmering meer om daar eens uitgebreid rond te kijken. Voor hij bij Brecht van de fiets stapt, heeft hij zijn besluit genomen. Hij gaat een lange rondreis door Portugal maken.

Brechtje kan haar oren en ogen niet geloven. Is dit dezelfde broer waar ze gisteren nog zorgen om had?  Beduusd luistert ze naar zijn opgewekte stem als hij telefonisch zijn broer van het nieuws op de hoogte brengt. Hij geeft bijna licht van geluk.
‘Gert ga even zitten voor we verder praten, want ik ben bang dat je anders van verbazing omvalt. Je spreekt met Chris Faber, sinds vanmorgen miljonair.’

Aan de andere kant van de lijn valt een doodse stilte. ‘Gert ben je er nog?’

‘Chris je mag dan zijn ontslagen, maar je gevoel voor humor heeft er niet onder geleden. Met andere woorden, maak dat de kat wijs.’

‘Het is geen grap. Ik heb in de staatsloterij een miljoen gewonnen.’ Lachend voegt hij eraan toe. ‘Je kunt ook wachten tot Aukje Lemstra je het nieuws komt vertellen.
Zij stond verdekt opgesteld in de winkel toen Hans mijn lot controleerde.’

 Gert stelt dezelfde vraag als Chris ongeveer twee uur geleden deed: ‘En nu?’

‘Ik word uitgenodigd voor een gesprek op het hoofdkantoor in Rijswijk. Volgens Hans krijg ik daar de nodige adviezen hoe ik het beste met dat miljoen kan omgaan. Hoewel ik denk dat ik hun adviezen niet nodig heb zou ik graag willen dat jij meegaat. Ik kan een paar extra oren wel gebruiken. Als ik meer weet hoor je van me.’

Na het telefoongesprek met zijn broer praat Chris nog een tijdje na met Brecht. Zij was als kind al het snelst en het meest van slag. Pas als ze van de schrik lijkt bekomen stapt hij op de fiets om zich thuis in zijn overall te hijsen. Hij krijgt plotseling haast de verfklus af te maken. Hoewel het grote geld nog niet op de bank staat wil hij toch zo snel mogelijk aan de voorbereidingen voor zijn Portugese avontuur beginnen.

Maar ‘Lopend vuurtje’ zorgt voor een uitslaande brand. De telefoon staat roodgloeiend en menig nieuwsgierige Veenwijker zet de fiets tegen het hek en loopt de tuin in voor een praatje. Die dag komt de kersverse miljonair aan verven niet meer toe.

Tegenstelling

 Nat-Droog
Tuincentrum in Nordhorn

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Chris Faber 02

Overdaad schaadt

Chris zijn doorgaans opgeruimde humeur krijgt een behoorlijke opdoffer.
De verontwaardigde reacties van de oud collega’s op zijn ontslag zijn weliswaar een opsteker, maar de situatie wordt er niet anders van.
Waar hij in zijn werkzame leven zijn vrije tijd moeiteloos ten behoeve van anderen invulde, moet hij nu met het dagelijkse overschot aan tijd op zoek naar zinvolle invulling voor zichzelf. In zijn eentje werkt hij in traag tempo door de week aan het achterstallig onderhoud van zijn huis en tuin. Zoals gewoonlijk staat hij in het weekend langs de lijn of in de kantine van de voetbalclub. En als het zo uitkomt, vervoert hij in zijn Berlingo een handvol jeugdvoetballertjes voor een vriendschappelijke wedstrijd naar een naburig dorp. Maar het plezier van vroeger is verdwenen.

Zus Brechtje, waar hij tussen de bedrijven door op de koffie gaat, ziet het met zorg aan. Het valt haar op dat hij voor de tweede keer aanschuift in zijn blauwe overall dat stijf staat van de verfspatten. Het past niet bij de man die zijn kleding met zorg uitkiest. Daarbij mist ze de twinkelende blik in de ogen van haar broer. 
Deze manier van leven kan niet lang duren. Er moet een nieuwe uitdaging komen.
De WW-uitkering is niet voor jaren en alleen met vrijwilligerswerk komt er geen brood op de plank. Terwijl ze hem de koffie aangeeft besluit ze de koe bij de hoorns te vatten en valt met de deur in huis.

‘Maak je wel plannen voor de toekomst? Wat ga je doen als alles in en om je huis er spic en span uitziet? 

‘Dan kom ik eindelijk die scheef hangende dakgoot van jullie repareren. Dat ding is me al maanden een doorn in het oog. Jouw Frits is een goeie verzekeringsagent, maar met zijn twee linker handen is hij beter in het opnemen van schades dan ze te herstellen.’ 

‘En als dat klaar is? Laat je je omscholen? Ga je werk zoeken?’

‘Brecht, ik heb daar nog niet serieus over nagedacht, ik vind het zo al moeilijk genoeg. Geef me even de tijd. Ik begrijp dat ik niet jaren op een WW-uitkering hoef te rekenen. En alleen op de spaarcenten ga ik mijn pensioen ook niet halen. Maar op je vijfenvijftigste ander werk vinden is tegenwoordig geen makkie.’

‘Misschien moet je eens een reis maken.’ oppert Brechtje. Een busreis of een cruise. Niet op zo’n chic luxe schip, maar een Rijnreis met wat oudere deelnemers. Wie weet ontmoet je meer alleenstaanden waar je ’s avonds een kaartje mee kunt leggen en een biertje drinken. Ander gezelschap dan je voetbalvrienden zal je goed doen.’

De boodschap van Brecht over reizen komt over. Die avond bestudeert hij op internet diverse websites. De foto’s van een cruiseschip met passagiers aan een drankje onder de parasol op het bovendek zien er gezellig uit. De groen beboste heuvels en torentjes van kastelen op de achtergrond spreken meer tot de verbeelding dan de busreis met uitzicht op de rugleuning van de passagier voor je.
De muis blijft steken bij een website over Portugal. De rest van de avond surft Chris door het kleine langgerekte landje vol oude kerken en kloosters. Op de zonovergoten hellingen liggen de wijngaarden er fris en fruitig bij. Tot zijn verbazing zijn er veel Nederlanders neergestreken. Een enkeling verdient de kost als wijnboer, maar de meesten zitten in de vakantiesector. 

‘Misschien heeft Brecht gelijk en moet ik een lange vakantie nemen. Tot mezelf komen, zonder verplichtingen aan wie dan ook. Morgen maar eens informeren of de uitkeringsinstantie daar ook oren naar heeft.’

Verdiept in zijn digitale reis vergeet hij naar de trekking van de Staatsloterij te kijken. Niet dat het erg is want hij heeft sinds hij zijn eerste loonzakje kreeg meer in de loterijkas gestort dan er uitkwam. Van dat geld had hij met gemak een hele lange reis door Portugal kunnen maken.
Voor hij naar bed gaat scrolt hij snel door de uitslagenlijst. Chris slaapt onrustig.
Hij droomt dat in hij een kleine camper via Frankrijk naar Portugal reist.

Chris Faber 01

Geven en Nemen

Chris Faber is zijn leven lang gewend alles van zichzelf te geven. Als kind maakt hij het zijn ouders zoveel mogelijk naar de zin. Hij is de buffer tussen zijn oudere broer Gert en jongere zus Brechtje. Chris is een typisch gezinsreddertje. Altijd bezig met de lieve vrede. Op school is het al niet anders. Niet op de voorgrond in de klas wel altijd bereid tot helpen. Met zijn blonde kuif en stralende blauwe ogen ondervindt hij bij jong en oud veel sympathie in het dorp waar hij een groot deel van zijn leven doorbrengt.

Op de ambachtsschool blinkt hij uit in timmeren. Na zijn eindexamen vindt hij, net als veel klasgenoten, werk bij de grote bouwonderneming in het dorp. Een familiebedrijf dat een aanzienlijk deel van de dorpsgenoten in dienst heeft.
Bij de werkgever vallen zijn nauwgezetheid en loyaliteit al snel op. Zonder morren werkt hij over bij een grote klus en als er op locatie ver van huis gewerkt moet worden, is Chris van de partij. Hij raakt bevriend met de collega’s op de bouw. Menig collega is dankbaar voor zijn luisterend oor en het zwijgen over wat hem is toevertrouwd.

In de vrije weekenden maakt Chris zich nuttig in het dorp. Onder zijn leiding komt er een nieuwe kantine voor de voetbalclub.
Menig toneeldecor voor de toneelvereniging ‘Vrienden op de planken’ is van zijn hand tot en met de schildering aan toe.
Chris lijkt tevreden met het leven dat hij heeft. Alleen in de liefde wil het niet lukken. Wat betreft een langdurige relatie vallen de lokale schonen niet voor hem. 
Iemand die zijn geld in goede doelen en verenigingskassen stopt, zo’n goedzak die altijd bezig is voor de ander en daardoor weinig thuis, die wil je liever niet als echtgenoot. En Chris? Chris doet er ook geen moeite voor.

Het bouwbedrijf groeit gestaag en Chris groeit mee. Hij volgt op de avondschool een cursus boekhouden en met hulp van zijn werkgever rondt hij bij de LOI de opleiding tot vertegenwoordiger af. Langzaam klimt hij op en verruilt het kakikleurig overall en de hoge schoenen met stevige neuzen voor pak en stropdas met bijpassend schoeisel. Het is even wennen, maar hij weet met zijn innemende houding klanten en bedrijf bij elkaar te brengen.

Na enkele jaren waarin de bouwprojecten steeds groter worden en het bedrijf de wind flink in de zeilen heeft maakt hij de eerste overname mee.
De verkoop van het vertrouwde familiebedrijf doet hem pijn. De samenvoeging van twee bedrijven zorgt voor meer afstand tussen werkgevers en werknemers.
Gewend aan korte lijnen bevalt Chris het werken onder het nieuwe bewind maar matig. Verder dan vertegenwoordiger zal hij binnen het nieuwe bedrijf niet komen. 
Zijn sollicitatie naar hoofd van de verkoopafdeling mislukt. De baan gaat naar een jongere werknemer van het overnamebedrijf. Soms speelt hij met de gedachte om op zoek te gaan naar ander werk, maar hij wacht te lang om daar serieus mee aan de slag te gaan. Bij een fusie met een nog groter bedrijf komt hem de loyaliteit duur te staan. Chris Faber vloeit af na veertig jaar trouwe dienst. Lovende woorden, een afscheidsreceptie en een dubbel salaris vallen hem ten deel. Voor het eerst in zijn leven komt er een negatieve gedachte in hem op.
‘Afgedankt’

Voortaan elke zondag een nieuw hoofdstuk

Tegenstelling

Ongenoeglijk-Genoeglijk
Museum Joure
Douwe Egberts

foto ferrara

Mogelijk is de thee uit de linker theepot
monsterachtig lekker, maar voor het gezellig
zou ik liever de rechter op tafel zetten

Op herhaling

Tijdens de eerste lockdown in maart 2020 besloten meneer F. en ik om van mijn blog Ferrara een uittreksel in boekvorm te maken. Ik zocht verhalen en foto’s bij elkaar en meneer F. bemoeide zich met de fotobewerking. Samen besloten we wat qua combinatie het mooiste was en Albelli deed de rest.
Het hele boek afdrukken zal niet gaan, maar voor het idee laat ik een bladzijde zien.
Al speurend in de verzameling die ik sinds 2011 heb aangelegd stuitte ik op het verhaal van Chris Faber uit 2012. In dat jaar schreven we met een aantal bloggers verhalen aan de hand van de Top 2000. Ik gebruikte 10 songtitels om Chris op avontuur te sturen. Onlangs haalde ik, naar aanleiding van een opdracht voor de schrijfcursus, Chris weer van stal. Dat verhaal ligt nu naast mijn laptop en ik zou het graag plaatsen, maar om het goed te begrijpen zou je eigenlijk Chris zijn hele geschiedenis moeten lezen. Aangezien ik in 2012 minder volgers had durf ik het vervolgverhaal wel opnieuw te plaatsen. De meeste van mijn huidige blogbezoekers kennen Chris niet. Ik ben nu bezig de hoofdstukken te herlezen en waar nodig bij te werken.
Lees vanaf woensdag de weg die Chris Faber aflegde.

Leed geleden

Gisteren 

was het drie weken geleden dat ik mijn fietsongeluk had, 

viel het laatste korstje van mijn gehavende knieën, 

was van het blauw rond mijn oog niets meer te zien, 

belde de opticien dat mijn brillen waren gearriveerd, 

was het, ondanks het sombere weer, toch een blije dag.

Tegenstelling

 Hard-Zacht
Kassel-Duitsland

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Op en Rond de Deur

Zonnewijzers
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina

of: http://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/

Taalcuriosa

Eten

klik voor vergroten op de foto