Tegenstelling

Gepast-Ongepast 
Kaeskoppenstad
Alkmaar
meedoen in gepaste kleding
een broodje shoarma past daar niet bij

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Fabrique des Lumières

In de Westergasfabriek in Amsterdam zijn twee Oostenrijkse kunstenaars Friedenrich Hundertwasser en Gustav Klimt op kleurrijke wijze bij elkaar gebracht. In de immense hal hangen meer dan honderd projectoren om dit spectaculaire lichtspel tot leven te brengen. Je komt ogen tekort en de begeleidende muziek geeft extra sfeer aan de bewegende beelden die op de metershoge wanden worden geprojecteerd.
In het midden is een kleine studio waarvan alle wanden en het plafond van glas zijn. Door de weerspiegeling lijkt de ruimte veel groter dan hij in werkelijkheid is. Het was moeilijk een keus te maken uit de grote hoeveelheid foto's die we hebben gemaakt en dan nog bereik je bij benadering niet hoe het echt was.
Medebloggers Jeanne hier liet foto's zien op haar blog en Riet hier zei terecht je moet het beleven. Het kan nog tot 3 februari, daarna staat vanaf 10 maart Dali op het programma. Er is ruim tijd om er eens een spektakel te gaan kijken want Fabrique des Lumières is voor minstens 10 jaar in Amsterdam neergestreken.
Wie bewegende beelden wil zien. Youtube staat vol met filmpjes.

Hundertwasser

Klimt

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

Tegenstelling

Aarzelend-Vastberaden 
Deze tatoeage machine
 zag ik in Tomar-Portugal.
Sommigen aarzelen,
anderen zijn vastberaden.
Zelf aarzel ik geen seconde
ik zal er nooit aan beginnen.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Taalcuriosa

Beestenbende

uit de krant 

de foto's zijn gespot op de TV

klik aan voor vergroten

Tegenstelling

 Onverschillig-Bevlogen
 een bevlogen voetbalfan
ging onverschillig met de clubdas om

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Jill de Ridder

Beste Mensen,

Allemaal reuze bedankt voor jullie positieve reacties op het verhaal van Jill de Ridder. Voor schrijfcursus heb ik me aan de opdracht gehouden om drie delen te schrijven en die heb ik ook op mijn blog geplaatst. Ik heb me daarbij onvoldoende gerealiseerd dat dat iets anders is dan een verhaal afronden voor een cursus. Hella doet me suggesties aan de hand die ik in overweging neem. Ik begin zelf ook nieuwsgierig te worden waar deze geschiedenis eindigt. De tijd zal het leren. Ik beloof niets. 

Jill de Ridder 3 (slot)

In de ambulance die Richard naar Nederland brengt slaan de verwarring en de twijfel bij Jill toe. Tijdens de rit doet Richard voor het eerst zijn ogen open.
Hij kijkt naar haar maar het lijkt alsof hij haar niet te ziet. Dat dit eerste contact na de operatie in de ambulance zou plaatsvinden heeft ze niet voorzien. Aangeslagen knijpt ze voorzichtig in zijn goede hand. Ondanks haar boosheid op hem geeft ze hun geheime morseteken. Drie lange, twee korte knepen. (Love and Kisses) Richard reageert met een zwak kneepje. Met de punt van haar sjaal veegt Jill voorzichtig de traan weg die traag langs zijn linker wang biggelt. Als Richard zijn ogen sluit zakt ze terug in de stoel naast hem. Geluidloos huilt ze bittere tranen. De verpleegkundige die het transport van Richard begeleidt, slaat een troostende arm om haar schokkende schouders. ‘Huilt u gerust. Ik heb begrepen dat uw man tot nu geen enkele bewuste reactie heeft gegeven. Het is verschrikkelijk als een partner waar je zielsveel van houdt plotseling zo ziek wordt. Het was prettiger voor u geweest dat dit emotionele gebeuren in het revalidatiecentrum was gebeurd.’

Verdrietig en in verwarring verlaat Jill na het opnamegesprek het revalidatiecentrum.  Richard heeft niet meer gereageerd.
Ze is amper thuis als de telefoon gaat.  ‘Anoniem’ meldt de display.
Het ziekenhuis kan het niet meer zijn. Ze neemt op en zegt met nerveus trillende stem de zin die ze de laatste dagen heeft gerepeteerd . ‘Met Jill de Ridder, voor u verder gaat met uw dreigementen aan het adres van mijn man, hij woont hier niet meer. Ik geef u het mobiele nummer van zijn nieuwe partner.’ Halverwege het telefoonnummer van Tine onderbreekt een vrouwelijk stem haar gejaagde opsomming.
‘Mevrouw de Ridder, u spreekt met Elsa Breedveld, ik ben psychologe in het revalidatiecentrum waar uw man vandaag is opgenomen. Ik ben gespecialiseerd in niet aangeboren hersenafwijkingen en ga uw man de komende tijd begeleiden. Ik heb begrepen dat u na het opnamegesprek de afdeling nogal snel heeft verlaten. Ik had graag een gesprek met u willen hebben over de toestand waarin uw man verkeerd. Er gaat voor hem en u in de toekomst veel veranderen.’
Hoewel de belangrijke boodschap van de psychologe Jill nog meer van haar stuk brengt, weet ze voor dit moment met redelijk vaste stem te volharden in haar houding van voor het moment dat Richard zijn ogen opende.

‘Mevrouw Breedveld er is voor mij nu al veel veranderd, ik weet niet in hoeverre u op de hoogte bent gebracht hoe mijn man in deze situatie is beland, maar normaal waren die omstandigheden niet.’
‘Ik heb daar in het kort iets over gehoord, ik begrijp dat het een onaangename confrontatie voor u is geweest.'
‘Dat mag je zeggen, ik voel me behoorlijk in de steek gelaten door mijn man. Ik heb mijn baan voor hem opgezegd om hem zoveel mogelijk te steunen in zijn carrière en dan moet ik na twintig jaar huwelijk ontdekken dat hij in Brussel zit voor zaken die waarschijnlijk het daglicht niet kunnen verdragen. Dat hij vergezeld werd door zijn secretaresse was voor mij nieuw. Ik voel me op zijn zachtst gezegd tot op het bot belazerd.’
‘Mevrouw de Ridder u heeft veel redenen om boos te zijn, maar ik moet toch belangrijke zaken met u bespreken die zowel voor u als voor uw man van belang zijn. Begrijp ik het goed uit begin van ons gesprek dat uw man wordt bedreigd en dat u daarin bent betrokken.  Dat alleen lijkt me reden genoeg om eens samen te praten. U moet deze beangstigende situatie niet uw eentje het hoofd willen bieden.’

De vriendelijke begripvolle stem van Elsa Breedveld scheurt het pantser dat Jill uit zelfbescherming heeft opgetrokken verder open. Eindelijk iemand aan wie ze haar verhaal kwijt kan zonder dat de kans bestaat op een vernietigend oordeel. De opgekropte emoties vinden hun uitweg in een waterval aan zinnen. Elsa Breedveld biedt zonder haar te onderbreken een luisterend oor.

‘Weet u, tot nu toe heb ik mijn vriendinnen alleen verteld dat Richard door een hersenbloeding is getroffen. De gênante omstandigheden waaronder dat is gebeurd heb ik achterwege gelaten. Of de bank het weet interesseert me niet. Ze hebben daar waarschijnlijk al langer geweten wat er tussen Richard en zijn secretaresse speelde.  Bang voor de kritiek en de emoties die dat teweeg zou brengen heb ik mijn hartsvriendin Martine ervan overtuigt dat ik me in mijn eentje in Brussel wel zou redden. Dat Tine in Brussel bleef hangen stoorde me mateloos. Tegenover haar wilde ik mijn boosheid overeind houden. Ik zei haar dat als Richard geopereerd was en in het revalidatiecentrum was opgenomen, ik een echtscheiding zou aanvragen en dat ze hem met alles erop en eraan mocht hebben. Uit wraak heb ik haar de toegang tot Richard niet geweigerd. Ze moest goed zien waar ze aan was begonnen. Martines invloed, die ongetwijfeld op Tine zou inpraten dat ze moest vertrekken, kon ik daarbij niet gebruiken. Maar ik voel dat de eenzaamheid waarvoor ik koos zijn tol begint te eisen. Het feit dat Richard, hoe vaag ook, reageert heeft mijn weerstand gebroken. Ik kan niet langer flink zijn onder deze bizarre omstandigheden. De scheve schaats die Richard reed zal in de vriendenkring niet geheim blijven. De bank zal op enig moment  ontdekken dat een van de topmannen zich met louche zaken bezighield. Ik heb geen idee wat er speelt, maar blijkbaar is het ernstig genoeg om bedreigd te worden.  Die enge telefoontjes begonnen toen mijn man in Brussel zat, ik heb ze niet hem gedeeld omdat hij tijdens zijn werk nooit gestoord wilde worden en dat standpunt heb ik zelfs in die angstige situatie gerespecteerd. Er zal niets overblijven van de succesvolle zakenman die hij was. Ondanks zijn hulpeloze toestand wordt hij mogelijk aan de schandpaal genageld. Hoe kom ik ooit met mijn geweten in het reine als ik hem nu in de steek laat.  Al zou ik willen, twintig jaren huwelijk zijn niet weg te denken. Wat er ook was tussen Tine en mijn man, zij kan weigeren voor hem te zorgen ze heeft uiteindelijk geen enkele verplichting aan hem. Als blijkt dat zij met hem samenwerkte hoop ik dat zij voor de louche zaken opdraait.'

In de stilte die Jill laat vallen om op adem te komen, hoort ze de kalme de stem van Elsa Breedveld.
‘Mevrouw de Ridder, u heeft heftige weken achter de rug. Dat kan een mens niet alleen opbrengen.’
Met een door tranen verstikte stem zegt Jill; ‘U heeft gelijk, ik denk dat Richard en ik uw steun hard nodig hebben. Zeg maar wanneer u mij wilt spreken.’

En nu vrees ik de roep om een vervolg, maar ik had al aangegeven dat het om drie afleveringen zou gaan. Natuurlijk heb ik zitten broeden op een vervolg van dit verhaal, maar ik kom er niet uit en laat het hier dus bij. 

Jill de Ridder 2

 Die nacht kan Jill de slaap niet vatten, de onrust in haar hoofd zet zich om in een zeurende hoofdpijn. Ze legt het boek dat ze probeert te lezen op het nachtkastje. De muziek die haar normaal aangenaam in de oren klinkt, verandert in jankende violen die haar trommelvliezen teisteren, nijdig drukt ze de zender weg. De laatste slok wijn uit het glas dat ze mee naar boven heeft genomen smaakt ranzig.
Liggend op haar rug werkt ze een aantal yogaoefeningen af. Adem in, adem uit. Deze nacht werken ze niet kalmerend. Er rest maar één ding. In het medicijnkastje in de badkamer liggen de slaapmiddelen die Richard een tijd geleden heeft gebruikt toen de stress op zijn werk hem uit de slaap hield.
Ze drukt een seresta uit de strip en spoelt het tabletje met een slok water weg. Terwijl ze wacht op de werking van het middel nemen haar gedachten een vrije loop. Wat betekende die stress op Richard zijn werk eigenlijk, hij wilde er niet over praten. Richard hield er niet van zijn werk mee naar huis te nemen. Tot die dreigende telefoontjes heeft ze dat standpunt altijd gerespecteerd, maar daar gaat een eind aan komen. Haar blinde vertrouwen en volgzaamheid hebben een deuk opgelopen.  Voor ze in slaap valt neemt ze zich voor om Richard bij thuiskomst flink aan de tand te voelen. Zoals hij de laatste tijd meer doet zal hij wel over hoofdpijn klagen, maar daar trapt ze dit keer niet in. Haar anders zo volgzame karakter begint strijdlust te vertonen.

Uren later haalt een rinkelende telefoon haar uit een diepe slaap. Suf van het slaapmiddel vergeet ze op de display te kijken. ‘Met Jill de Ridder.’
‘Oh, gelukkig daar ben je eindelijk, ik probeer je al uren te bereiken.’ De stem van Richard zijn secretaresse dringt langzaam tot haar door. Met een half oog op de wekker ziet ze dat het 10.00 uur is. ‘Tine, ik heb blijkbaar bewusteloos gelegen van een slaaptablet die ik vannacht heb ingenomen, ik heb geen telefoon gehoord.’
‘Ik stond op het punt de politie naar je huis te sturen. Er is iets aan de hand met Richard. Hij heeft vannacht een hersenbloeding gekregen en is met spoed naar een ziekenhuis gebracht. Het ziet er niet goed uit, je moet zo snel mogelijk naar Brussel komen. Denk je dat je kunt rijden.’
Jill schiet overeind. De hoofdpijnen van de laatste tijd worden haar meteen duidelijk. ‘Een hersenbloeding? Hoe ernstig is met hem?’
‘Richard is buiten bewustzijn, het eerste onderzoek laat een grote bloeding zien. Omdat ik geen familie ben hebben ze mij niet meer willen vertellen.
Jill je moet zo snel mogelijk komen, ik ben bang dat het niet goed met hem afloopt.’ Ondanks de sufheid ontgaat haar de emotie en spanning in de stem van Tine niet.

Na een gejaagde douche smijt ze wat kleding en toiletspullen in een weekendtas. Met moeite slikt ze een bak yoghurt weg en stelt Tomtom in met het adres dat Tine haar heeft opgegeven. Pas als ze de snelweg opdraait gunt ze zich haar verwarde gedachten op de rij te zetten. Wat deed Tine in Brussel? Voor zover ze weet heeft Richard zijn secretaresse nooit meegenomen op zakenreis, wie heeft haar gewaarschuwd wat er met Richard is gebeurd? Was ze ‘s nachts bij hem toen hij die bloeding kreeg? Ze hoort zichzelf hardop zeggen. ‘Wakker worden Jill, je bent waarschijnlijk al lange tijd op meerdere fronten belazerd.’ 
Ze stelt zich het tafereel voor. Richard en Tine, onder de dekmantel van een zakenreis, gezellig in Brussel op de plekjes die zij ooit samen met Richard heeft bezocht. Zal hij haar meegenomen hebben naar hun leuke terrasje aan de Graanmarkt?
Woedend klemt ze haar handen zo hard om het stuur dat de knokkels wit zien.
Ze onderdrukt de neiging om naar huis terug te rijden en Tine in haar sop te laten gaar koken. Jill haar brein werkt op volle toeren. Wat staat haar te wachten als Richard overlijdt en die engerd met zijn dreigingen haar niet met rust laat. Wat zijn de duistere praktijken waar hij zich schijnbaar mee bezighoudt. Is Tine de oorzaak van alle ellende?
Die gedachte maakt haar nog nijdiger. Heeft ze zich daarvoor al die jaren opgeofferd, haar baan opgezegd omdat Richard het niet nodig vond dat ze bleef werken. Opgedirkt heeft ze naast hem gezeten aan talloze diners, om maar te zwijgen van de dagen en nachten die ze alleen doorbracht omdat hij op zakenreis was. Driftig drukt ze het gaspedaal dieper in.

Op de intensive care neemt een verpleegkundige Jill mee naar het bed van Richard. Gekoppeld aan slangen en apparatuur lijkt de bleke figuur in het bed een schim van de man die drie dagen geleden naar Brussel vertrok. Tine zit met de rug naar de deur naast het bed, ze streelt de hand die slap naast zijn lichaam ligt. De verpleegkundige tikt haar op de schouder. ‘Mevrouw de Ridder is gearriveerd.’
Verschrikt komt Tine overeind, ze bloost tot in haar hals. Haar oogleden zijn opgezet van het huilen. Ze herpakt zich snel. ‘Jill, fijn dat je er bent, ik was zo bang dat je niet op tijd zou zijn.’

Na het gesprek met de neuroloog is bij Jill de kille woede nog meer opgelaaid.
‘Hoezo niet op tijd?’ bijt ze Tine toe. ‘ Ik heb van de neuroloog begrepen dat er sprake is van een operatie die grote kans van slagen heeft, al zullen er restverschijnselen blijven zoals een halfzijdige verlamming en een spraakgebrek. Maar dat heeft hij jou uit privacyoverwegingen niet verteld.
De neuroloog heeft me uitgelegd hoe zo’n bloeding versneld kan ontstaan. Best een gênante vertoning zeker in die hotelkamer. Lag je boven of onder?’
Ze ziet met satanisch genoegen dat de banale opmerking Tine vol treft.
Ze doet er nog een schepje bovenop. ‘Richard had de laatste tijd vaak last van hoofdpijn, dat zul jij ook geweten hebben. Dat hij een aneurysma had wist hij niet, die diagnose heeft zijn neuroloog hem nog niet kunnen vertellen.
Als Richard van de risico’s had geweten was hij vast niet aan een vrijpartij met jou begonnen. Hoe lang is jullie affaire al gaande, Tine? En met welke louche praktijken houden jullie je bezig?’
Voor Tine antwoord kan geven, voelt Jill de dwingende hand van een verpleegkundige op haar schouder. ‘Dames het lijkt mij niet zinnig dit gesprek aan het bed van meneer de Ridder te voeren. Niemand weet wat hij van zijn omgeving opvangt. Kom ik wijs u de koffiekamer.’ Nadat de verpleegkundige deur van de koffiekamer achter zich heeft dichtgetrokken grijpt Tine haar kans zich te verdedigen. ‘Jill het spijt me zo dat je op deze manier achter onze relatie moet komen. Ik heb er vaak op aangedrongen dat Richard je zou inlichten en een scheiding in werking zou zetten.’
De spijtbetuiging over Richard zijn laksheid en het opgezette gezicht van haar rivale doen de deur dicht. Op ijzige toon dient ze Tine van repliek.
‘Doe geen moeite Tine, ik begrijp hoe de vlag erbij hangt. Ik zal hier blijven tot Richard naar Nederland vervoerd mag worden en in een revalidatiecentrum wordt opgenomen. Vanaf dat moment vraag ik zelf een echtscheiding aan en mag jij hem hebben met alles erop en eraan.’

Tegenstelling

 Stoppen-Doorgaan
windwijzer in Terheijden

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Jill de Ridder 1

Met trillende hand en een toenemend gevoel van paniek luistert Jill de Ridder naar de dreigende stem die nu al voor de derde keer deze week zijn boodschap in accentloos Nederlands in haar oor spuugt. ‘Uw man is een zakkenvuller, hij marchandeert met geld dat niet van hem is, één dezer dagen weet ik hem te vinden. Ik heb binnenkort een flinke som geld nodig en die gaat hij mij renteloos lenen.’
Ze wil antwoorden. ‘Wie bent u, wat wilt u dat ik doe?’ Maar voor ze een woord over haar bevende lippen krijgt, hangt de man op. Met een traag gebaar zet ze de huistelefoon terug op de lader die binnen handbereik op de eettafel staat. In gedachten verzonken blijft ze naast de tafel staan. Wie is deze man met zijn griezelige stem en dreigende boodschap? Ze overweegt voortaan niet meer op te nemen als ze de term anoniem in de display ziet staan, maar die gedachte verwerpt ze meteen. Richard heeft een telefonische afspraak met een specialist in het ziekenhuis. Omdat hij dat gesprek niet op zijn werk wil voeren heeft hij Jill de mogelijkheden in zijn agenda laten zien en hun thuisnummer doorgegeven zodat zij alvast een boodschap kan aannemen en een afspraak kan maken. Ze weet dat het ziekenhuis zich altijd onder een geheim nummer meldt, dus dat telefoontje mag ze niet missen. 

De onrust in haar hoofd wordt steeds groter. Behalve de zorgen over de gezondheid van Richard komt daar de dreiging van de onbekende man nog eens bij. Liefst zou ze aangifte doen, maar dat wil ze eerst met Richard bespreken. Voorlopig zit hij veilig voor zaken in Brussel en daar wil ze hem met haar zorgen niet lastigvallen. Richard houdt er niet van dat ze hem tijdens zijn werk stoort. De laatste keer dat ze hem vanwege een lekkage in de badkamer belde had hij bits geantwoord. ‘Dan moet je niet mij maar de loodgieter bellen.’
De inhoud van de telefoontjes brengen haar ernstig aan het twijfelen over de integriteit van Richard. Zou haar man zich schuldig maken aan zaken die niet door de beugel kunnen om vervolgens zijn handen in onschuld te wassen? Zou hij het echt durven wagen om over de ruggen van zijn klanten zijn positie te verbeteren? Of nog erger zijn leven op het spel te zetten? Je hoort de laatste tijd zo vaak over frauderende banken en directeuren die daar zogenaamd niets van afweten. De dreigende taal die de beller uitslaat doet het ergste vermoeden.

Met een diepe zucht en een gevoel van schaamte dat ze zo negatief over haar man durft te denken, zakt Jill neer op een eetkamerstoel. Aarzelend trekt ze de telefoon naar zich toe. Zal ze haar vriendin Martine deelgenoot maken van haar zorgen? Halverwege het intoetsen van het nummer blijft haar hand steken. Opeens komt de vraag van tennismaatje Leontien, of Richard niet een oogje dicht kan knijpen bij het aflossen van de lening die haar Charles heeft gesloten, in een ander daglicht te staan. Nu ze er goed over nadenkt, vraagt ze zich af of het dorp soms meer weet dan zij. Ze wordt misselijk als ze aan het stralende gezicht van Richard denkt wanneer hij thuiskomt uit Brussel en nog voor hij zijn rolkoffer heeft weggezet over zijn succesvolle deals begint te vertellen. Ze zal hem snel de mond te snoeren en hem confronteren met de telefoontjes en de angst en twijfels die deze bij haar oproepen. Tot zo lang zal ze de onheilspellende berichten moeten trotseren.
Met een woest gebaar smijt ze de telefoon van zich af.

Opdracht: Het gegeven was de hoofdpersoon Jill. Ze heeft een echtgenoot. Hoe is de relatie? Heeft ze steun van haar man? Is er sleur? Schrijf een verhaal over Jill. Ik schreef in totaal drie afleveringen. Deel 1 is een aangepaste versie van een stuk dat ik in 2015 al eens plaatste in de rubriek WE-300. 

Tegenstelling

Begin-Einde
Brocantemarkt in Limoges
voor de ene verzamelaar een begin 
van een verzameling, voor de ander het einde

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Op en Rond de Deur

Trappen
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2023/01/trappen.html