ENTREVISTA AL ABOGADO Y COMUNISTA BARAKALDES JUAN MANUEL OLARIETA

"...una cosa es participar en unas elecciones porque se celebran en un momento en el que los debates políticos salen a flote y eso convoca a las masas, y otra muy distinta es el resultado de esas elecciones."

1- ¿Cómo empezó tu conciencia política o como tomaste conciencia de los problemas sociales? La propia pregunta lo dice: porque hay problemas sociales, a lo que yo añadiría los problemas políticos. Para buscar respuestas tienes que hacerte preguntas, tienes que tener dudas o interrogantes sobre lo que ves a tu alrededor. En mi caso las preguntas surgen como consecuencia de haber nacido en una familia de represaliados políticos de la guerra, que tuvieron que ir al exilio. En mi  familia se hablaba de aquello, aunque se hacía en voz baja, sólo entre amigos de mucha confianza.



Otras preguntas surgieron por haber nacido en una localidad obrera, como Barakaldo, donde el eco de la explotación era muy vivo y las  condiciones de vida de los trabajadores eran espantosas. Los obreros me hablaban continuamente de la guerra, de la resistencia antifascista, la guerrilla y de las luchas del momento.

Un tercer tipo de preguntas surgieron de la opresión nacional. Yo nací en una familia vascoparlante que no podía hablar su idioma, salvo en casa. Luego, las acciones de ETA y el juicio de Burgos en 1970 siempre estuvieron presentes.

2- ¿Qué significado e importancia tiene la palabra AMNISTÍA en la actualidad?                                 
La misma que siempre ha tenido desde el final de la guerra en 1939. Es una constante, a pesar de que algunos hayan intentado  olvidarla después de la transición. La liberación de los presos políticos es una responsabilidad primordial para todos los  antifascistas porque quienes permanecen encarcelados han sacrificado su vida por las mismas reivindicaciones que las masas plantean en la calle.

Pero la amnistía tiene otro aspecto importante y es que en el futuro el incremento de la represión llevará a la cárcel a nuevos presos, y hay que impedir que eso ocurra. No es una consigna sólo para el pasado sino también para el futuro, para los presos que van  a entrar en prisión.

La amnistía es, además, una reivindicación fundamental para la unidad de los antifascistas, porque pone encima de la mesa los principios más importantes de cualquier movimiento progresista, como la solidaridad.

3- ¿Cuáles son los principios básicos y fundamentales que debe tener una organización o colectivo que se defina como solidario?
La solidaridad es ya una definición en sí misma porque es la defensa de aquellos que son injustamente perseguidos, detenidos,  juzgados y encarcelados por luchar contra el fascismo y por un cambio del Estado y la sociedad en favor de los trabajadores.

La solidaridad auténtica, como digo, crea unidad, colaboración, trabajo político en común. Además, yo añadiría también entre los principios la democracia y la independencia, para destacar dos aspectos que me parecen muy importantes. El primero, la democracia, exige que las decisiones de cualquier organización antifascista las tomen sus propios miembros.

La segunda, la independencia, significa que, si la organización lucha contra el Estado, debe permanecer al margen del propio Estado y sus redes de intereses e influencia, tales como subvenciones y demás.

4- Últimamente vemos que cada vez salen más partidos que se declaran de izquierdas o que dicen estar con el pueblo. ¿Crees que hay oportunidad para algún partido en las elecciones dentro del contexto español?
Nunca he sabido lo que es eso de “la izquierda” y nunca juzgo a nadie sólo por lo que dice. Si alguien dice que está con el pueblo, me parece estupendo. Que lo demuestre. Estar con el pueblo es un compromiso de lucha. Que lo demuestre. Siempre serán bienvenidos.
En cuanto a las elecciones, hay que destacar un problema de fondo: las elecciones no son la causa sino la consecuencia de la libertad. Para que se pueda participar en unas elecciones tiene que haber derecho de reunión, asociación y manifestación. De lo contrario son una farsa, que es lo más corriente en la actualidad.

Como esas libertades no existen, el camino electoral es cada vez más estrecho, si es que hay algún camino ahí que recorrer. Pero en ese tipo de debates creo que hay una segunda confusión interesada y deliberada: una cosa es participar en unas elecciones porque se celebran en un momento en el que los debates políticos salen a flote y eso convoca a las masas, y otra muy distinta es el resultado de esas elecciones.

Para un partido revolucionario las elecciones, en determinados momentos, pueden ser algo en sí mismo y puede ser importante participar sólo por el hecho de que las masas están alerta. Pero otra cosa muy distinta es decir que se van a conseguir concejales o diputados que van a cambiar algo dentro de las instituciones. Eso es absolutamente falso. No hay ninguna posibilidad ahí.

Por lo tanto, en el contexto actual lo más normal es llamar al boicot, que es diferente de la abstención, del mero hecho de no votar.

Hay que movilizar y luchar activamente por el boicot electoral, con campañas, octavillas, reuniones y demás formas de agitación.

Pero en esto no hay que ser cuadriculados. En determinados momentos puede ser interesante presentarse a unas elecciones o llamar a votar a determinados candidatos. Eso hay que decidirlo en cada caso.

ELENA FERNANDEZ IDAZLEARI ELKARRIZKETA Amalur Artola

«Hiru mendean ezer gutxi aldatu da emakumearen egoera; harrigarria da»

 

 

 

Zirrara eragin zion Elena Fernandezi bere herrian, Barakaldon, 1712. urtean hamalau urteko neskato bat bortxatu eta erail zutela jakiteak. Gertakaria, tamalez, ezagunegia, garaikideegia egin zitzaion eta horren gainean idaztera deliberatu zen. Emaitza, «Cerezas amargas» nobela beltza da.

 

Concepcion de Tellitu gaztearen erailketak sortu zizun zirrarak eraman zaitu eleberri hau idaztera. Nola izan zenuen eraso matxista haren berri?

Lagun baten bidez. Bera ikertzailea da eta beti dabil artxiboetan euskararen gaineko erreferentzien bila, herrietan izan den euskararen erabilera ikertzen. Barakaldon, 1712an, neskato baten aurkako indarkeria kasu hau gertatu zen eta, eraso zioten unean, “ai ene desditxadea!” esan omen zuen. Horrek, euskararen aldetik, garrantzia du, 1712an halako egoera larrian dagoen neskatoak euskaraz hitz egitean bere ama-hizkuntza euskara zela uzten baitu agerian. Eskuizkribu hark euskararen aldetik zuen garrantziaz aritu ginen hizketan, baina niri kutsu mingotsa geratu zitzaidan, hamalau urteko neskatoari gertatu zitzaionagatik: jaso zuen bortxakeriazko tratuaren ostean, hil egin zuten. Buruan bueltaka nerabilen kasua, harrigarria bada ere hiru mendean emakumearen egoera ezer gutxi aldatu delako, gauza berak gertatzen baitira gaur egun ere.

 

Erasoaren berri eleberri forman ematea erabaki zenuen.

Bai, une batean eleberri bat idazteko kapaz sentitu nintzen. Ez nuen nobela historiko bat egin nahi, ez naizelako historialaria, eta nobela beltza gustuko dudanez bide hori hartzea erabaki nuen, baina ez soilik erailketa kontatuz, zerbait gehiago eman nahi nuen: emakumeen aurkako indarkeria jorratu nahi nuen, eta, 1700. urtean gertatu zenez, urte hartako Barakaldo ere irudikatu nahi nuen.

 

Dokumentazio lana eskatuko zizun horrek.

Hori da. Oso aberasgarria izan da, oso gauza bitxiak topatu ditudalako, Barakaldo guztiz ezberdina baitzen gaurkoarekin konparatuta. Bi Barakaldo horiek liburuan agertu behar zutela iruditu zitzaidan, ordukoa eta egungoa, urteotan izan den bilakaera ikus dadin.

Barakaldoren bilakaera horretan, zerk eman dizu atentzioa?

Lehenengoa, linguistek esaten dutenez, Barakaldon urte horietan euskaraz egiten zela portzentaje altu batean, herri euskalduna zela, eta egun erdalduna da, nahiz eta egia den orain apur bat errekuperatzen ari dela. Gero, bizimodua: ortuetan bildutakoa Bilboko merkatuan saltzetik ateratzen zuten bizibidea, gero etorri zen industrializazioa, eta beranduago desindustrializazioa; gaur egungo Barakaldo oso ezberdina da. Gainera, oso herri txikia zen, mila biztanlekoa, eta egun 100.000 hiritar gara. Azkenik, emakumeek egiten zuten lan gogorrak erakarri du nire arreta: ortuko produktuak jaso eta merkatura eramaten zituzten, iruleak ziren, baita zirgariak ere: itsas-adar osotik pasatu behar zuten itsasontziak itsasoratzen laguntzen zuten emakumeok. Concepcion de Tellituk Barakaldotik Bilbora joateko gurutzatu behar zuen ibaian zirgaririk bazenik ezin izan dut egiaztatu, eta horregatik ez dut eleberrian haietaz hitz egin. Baina orain gutxi, Bilbon, kale bati izena aldatu eta Zirgariak jarri diote, omenaldi gisa.

 

Orainaldiko Edurne, museo batean lan egiten duen arkeologoa, da eleberriko protagonista nagusia. Bera da bi istorioak eta garaiak lotzeko gakoa.

Idazten hasi nintzenean, pentsatu nuen pertsonaia berak kontatu behar zituela bi istorioak. Eta, emakumeen gaineko kontakizunak direnez, protagonistak emakumea izan behar zuen derrigor.

Hasieran, hirugarren pertsonan, kanpotik ikusita, hasi nintzen idazten, baina Edurne garrantzia handia hartzen joan zen eta kontakizuna lehen pertsonan egitea erabaki nuen, istorioak duen indar hori transmititzeko. Gaur egun emakumeen aurkako indarkeria handia da, eta nahi nuen Edurne orokorrean jasotzen den indarkeria horren isla izatea.

 

Bi hari narratibo, eta pertsonaia bat horiek biak lotzeko. Erraza izan zen irakurlea ez galtzeko moduko egitura narratiboa topatzea?

Egia esan, hainbat modutan hasi nintzen, proba dezente egin nuen, baina ez zitzaidan bat bera ere gustatzen... Argi nuen bi garai agertu behar nituela, bi istorio kontatu behar nituela, eta ez nuen modua topatzen! Azkenean, kapituluak txandakatuz egin nuen proba, bi kontakizunak parean ipintzeko. Zalantza izan nuen irakurleak ulertuko ote zituen denbora jauzi horiek, baina badirudi baietz.

Egitura horrek ahalegin handia eskatu zidan pertsonalki, neure burua XVIII. mendean kokatu behar nuelako lehenik, mundu horretan nengoela irudikatu, paisaiak, jendea, hizkerak... eta, kapitulua amaitzean, neure burua gaurkotasunera ekarri behar nuen hurrena idazteko. Esfortzu handia izan da, baina lortu dut kontakizunak elkarrekiko paraleloan geratzea.

 

Autoekoizpena da.

Bai. Hala erabaki nuen, idazle ezezagun batentzat zaila delako argitaletxe batek bere liburuaren aldeko apustua egitea. Hasieran saiatu nintzen, baina askotan erantzun ere ez dute egiten. Eta autoekoiztea erabaki nuen. Pozten naiz erabaki hori hartu izanaz, oso aberasgarria izan da.

 

Barakaldo eta inguruetan bederen harrera ona izan omen du zure lehen eleberri honek.

Barakaldon oso ona, jendeak irakurtzen duenean lekuak ezagutzen dituelako, badaki nondik doan... Eta hori plus bat da. Bilbon egindako aurkezpenetan ere jendea jakin-minez hurbildu da, zoriondu naute... Pozik nago izan duen erantzunarekin.

Eta, harrera ikusita, baduzu idazten jarraitzeko asmorik?

Orain gogoak topera ditut. Hurrengoa noiz argitaratuko dudan galdetzen didate askok eta horrek idazten jarraitzeko indarra ematen dit. Ideia batzuk baditut, baina momentuz ez dut idazten hasteko astirik izan. Denbora behar da, ideiak ondo bideratu behar dira irakurlearen interesekoak eta entretenigarriak izan daitezen.

Beltzetik joko duzu?

Hori da niri gustatzen zaidana, beraz, ziur asko bai. Badakit jendeari puntu komikoa duten istorioak ere gustatzen zaizkiola, baina hori ez da nire estiloa. Batzuetan ezin da aukeratu, gaiak edo pertsonaiek aukeratzen zaituzte zu, eta nik uste beltzetik joko dudala, bai.

http://www.naiz.eus/es/hemeroteca/gara/editions/2017-04-13/hemeroteca_articles/hiru-mendean-ezer-gutxi-aldatu-da-emakumearen-egoera-harrigarria-da

MAIATZAK 1. KLASE BORROKAZ KAPITALISMOA SUNTSITU Ezkerraldea Antifaxista

"Maiatzaren Bata 1890ean ospatu zen lehen aldiz Euskal Herrian, Ezkerraldea zeharkatu zuten greba eta mobilizazioak burutu zituztelarik mehategietako beharginek. Euren gainbalioa modu gupidagabean xurgatzen zuten eta euren kontura oso azkar kapital eta botere meta paregabea kontzentratu zuten oligarkek inposatutako esklabutzari amaiera jartzeko asmotan eta lan eta bizitzeko gutxieneko eskubide batzuk gure historian lehen aldiz mahaigaineratu zuten modu antolatu eta masiboan"

                                                                   Apirilaren eta maiatzaren zehar klase borroka ardatz izango duen kanpaina abiaraziko du Ezkerraldea Antifaxistak. Maiatzaren Batak duen esanahi historikoa eta gaurkotasunez beteriko edukin osoa aldarrikatzeko baliatu nahi ditugu data hauek, guretzat, eta aldarrikatzen dugun borrokarentzat ezinbestekoa den ildoa argitzen jarraitzeko, mobilizazioaren, propagandaren eta agitazioaren bidez Ezkerraldeko langileria borrokalariari gure eskeintza zabaltzeko eta formakuntzari klase borrokaren ikuskeratik eskeinitako dinamikak aurkezteko. Bere lehen pausuak ematen doan antolakunde “gaztea” izan arren, orain artean eta hemendik aurrera egin eta egingo dugun bezalaxe.

Faxismoaren agerpena, forma eta gure errealitate historikoan duen egikaritze partikularraren  inguruko hausnarketa burutu genuen gure antolakundearen aurkezpen publikoa egin aurretik. Oinarri ideologiko orokor batzuk eztabaidatu eta partekatu genituen, sortu asmo genuen etxea lurzorutik eraikitzen hasteko. Oinarri horien arteko bat, gure jarduera erabat ezaugarritu eta baldintzatu egiten duena antolakundearen izaera antikapitalistarena da. Klase sozialetan banatutako, menperatu eta menperatzaileen esistentziarekin ezaugarritzen den sistema politiko-ekonomiko eta sozial guztia da faxismoaren agerpena eta forma eragiten eta determinatzen duena. Kapitalismoaren garapenarekin eta batez ere, gaur egungo bere garai monopolista eta inperialistan burgesia menperatzaileak langileria menperatuaren esplotazioa eta zapalkuntza betikotzeko erabiltzen duen euskarrietako bat delako faxismoa. Horixe da gure erronka, faxismoaren aurkako borroka kapitalismoaren aurkakoarekin testuinguratzea, lotzea, eta beraren bidez antolatzea. Hortaz, “Klase Borrokaz Kapitalismoa Suntsitu” izango da kanpaina honetarako aukeratu dugun leloa.

Maiatzaren Bata 1890ean ospatu zen lehen aldiz Euskal Herrian, Ezkerraldea zeharkatu zuten greba eta mobilizazioak burutu zituztelarik mehategietako beharginek. Euren gainbalioa modu gupidagabean xurgatzen zuten eta euren kontura oso azkar kapital eta botere meta paregabea kontzentratu zuten oligarkek inposatutako esklabutzari amaiera jartzeko asmotan eta lan eta bizitzeko gutxieneko eskubide batzuk gure historian lehen aldiz mahaigaineratu zuten modu antolatu eta masiboan. Ordutik asko izan dira azken mende eta erdian buruturiko manifestaldiak eta klase borrokaren baitan emandako mota guztietako borroka-adierazpenak. Meatzarien izerdi gorritik Sestaoko INEMaren kontrako ekintzan duela 25 urte Rosa, Jesus eta Marisolek isuritako odol gorrira klase bera da burgesiak bere pribilegioak defendatzeko eta betikotzeko helburuarekin sortutako egitura eta aparatuak borroka antolatuaren bidez kolpatzen mantendu dena: Langileria konsziente eta borrokalaria. 

TAMPOCO EN MI NOMBRE por Jon Kepa Preciado Izarra

"En mi nombre no quiero que se cambie Revolución por Pragmatismo, que se ignore  la fuerza, la aportación, el compromiso, la sangre y valentía de los hombres y mujeres de nuestra tierra en las últimas décadas para convertirnos en “aceptables”, en bien vistos por nuestros perseguidores, torturadores y verdugos, no, no en mi nombre."

Tras leer la carta de mi compañero Dani Pastor, y después de una larga reflexión, me siento obligado, por honestidad y coherencia revolucionaria a escribir estas líneas

                          Imposible autoexcluirse cuando ya se hizo, cuando ya se te excluyó, cuando no les importaste. Y si, yo también grito NO EN MI NOMBRE.

No en mi nombre, a nada que ni me trate, ni me tenga en cuenta verdaderamente, por lo que soy, por lo que caí preso. Algunas condiciones, decisiones o necesidades, diluyen mi carácter político en las nebulosas de la normalización, despojándome de la capacidad de avanzar en la lucha política, excluyendo la posición tan importante y referente que l@s represaliad@s polític@s tienen en todo movimiento. Por lo tanto, no me pidas que lo haga mío, no lo creo, ni lo veo, ni lo siento…ni siquiera lo imagino.

Imposible autoexcluirse cuando ya se hizo, como imposible es escribir sobre lo escrito o decidir sobre lo ya decidido. Ante ello lo más efectivo y coherente es decir NO EN MI NOMBRE. En mi nombre no quiero que de los objetivos históricos solo se escriban sus nombres, y se olviden en la lucha diaria y estratégica, o simplemente se olvide la lucha por esos objetivos. En mi nombre no quiero que se potencie solamente la lucha institucional, sabiendo los límites y su ineficacia muchas veces.

En mi nombre no quiero que se cambie Revolución por Pragmatismo, que se ignore  la fuerza, la aportación, el compromiso, la sangre y valentía de los hombres y mujeres de nuestra tierra en las últimas décadas para convertirnos en “aceptables”, en bien vistos por nuestros perseguidores, torturadores y verdugos, no, no en mi nombre.

No cuentes conmigo para negar en Euskal Herria y en el mundo a las clases y pueblos oprimidos de hoy y de mañana, la utilización de la violencia como arma revolucionaria, como opción legítima para luchar contra el que te desahucia, te roba la tierra, te exprime hasta la muerte o te niega tus derechos. No, no en mi nombre.

Y antes de que me lo digas, te lo explico, sí, sí creo en la disciplina, pero no en la sumisión. También creo en la formación, en la organización bajo unas ideas y una lucha, en donde los objetivos no se olviden, en donde tod@s contemos, donde no se censuren formas de lucha, porque el análisis concreto de cualquier situación te dará como resultado el qué, el cómo y el cuándo podrás utilizar las opciones que la Revolución te da, que los objetivos te exigen. Y no nos engañemos, elegir no quiere decir descartar, y menos aún desprestigiar el camino no elegido.

Y por todo ello digo NO EN MI NOMBRE, y te lo digo a ti, el/la que se sonroja al leerlo, o ha fruncido el ceño, o no acaba de entenderme, o no quiere ver estas reacciones y sentimientos, o simplemente es la causa de ellos.

Y acabo como empiezo, imposible autoexcluirse cuando ya se hizo.

BORROKAK EZ DU ETENIK!!!

JO TA KE INDEPENDENTZIA TA SOZIALISMOA LORTU ARTE!!!
 

Jon Kepa Preciado Izarra (Cordobako Espetxetik)

http://www.lahaine.org

1936-2016 HERRI FRONTEAREN GARAIPEN ANTIFAXISTA DEMOKRATIKOA Ezkerraldea Antifaxista

"Langileriaren garaiko alderdiek, mugimendu abertzale demokratikoek edota iraultzaileek babestutako programa honen bidez ate berri bat zabaldu nahi izan zuten estatu espainolaren historian; gutxieneko eskubide demokratiko erreal batzuk erdietsi, faxismoari harresia jartzearekin batera, baldintza horietatik abiatuta bere klaseko programa demokratiko-iraultzaileen inguruan herri langilea baldintza berri eta normalizatuagoetan antolatzen jarraitzeko."

                      
                         Ezkerraldeko oroimen antifaxistan mugarri izandako 1936 urtea ekarri nahi dugu gogora Ezkerraldea Antifaxista antolakundekook. Dudarik ez, igaro diren 80 urte hauetan badira aldatu diren gauzak. Beste batzuk ordea, bere horretan mantentzen dira: klase sozialetan banatutako jendartea, gurea bezalako nazio zapalduen eskubideak ukatuta, langileriaren aurkako terrorismo burgesaren etengabetzea (langabezia, esplotazioa, prekarietatea,…) pribilejiodun talde oligarkiko eta monopolistek estatu kapitalistaren botere nagusia kontzentratzen darraite, asko eta boteretsuak dira ideologia faxista eta bere egitasmo historikoak (itxura, irudia eta estetika gehio ala gutxiago zaintzeaz harago) sostengatzen duten Alderdi politiko eta taldexkak, Estatuaren aparatu errepresiboa egunez egun handitzen, fintzen eta finantziatzen darraite (izan Armada, Goardia Zibila, Audientzia Nazi-onala, espetxeak, kolore eta jatorri guztietako polizia-taldeak, zerbitzu sekretuak eta informazio taldeak,…), bankariek zordun bihurtutako langileak kanporatzen dituzte euren etxeetatik, Mendebalde inperialistak irakaspen demokratikoak ematen ditu munduaren zehar herri langileak suntsitzen dituzten bonbardaketa eta suntsiketaren bidez,…. luzera joko luke horren ezagun egiten zaizkigun aldagai horiek guztiak zerrendatzen jarraitzeak. Aurten hainbat dira gogora ekarri nahi ditugun gertakari historikoak eta euren artean, bestera ezin izan, Herri Fronteak 1936ko otsailaren 16an espainiar estatuko hauteskundeak irabazi izana hautatu dugu abiapuntu bezala. Gure Ezkerraldean ere, erabateko garaipena lortu zuelako gure lan eta borrokarako agertoki diren Barakaldon, Sestaon, Portugaleten eta Santurtzin.

1936ko Otsailean hauteskundeak demokratikoki irabazi zituen Herri Frontearen ildo, asmo eta izaera orokor beretik abiatzen gara gaur egun Ezkerraldeko antolakuntza eta borroka antifaxista gauzatzen jarraitzeko asmoz gabiltzanak. Gaur eta hemen, Errepublikaz hitz egiten denean, Apirilak 14ko data da ikusgai agertzen dena. Adierazpen politiko historiko ororen klase izaera izkutatzeko helburuarekin eginiko propaganda horrek helburu argia du: Errepublika burguesaren eta Herri errepublikaren nortasunen eta edukinen gaineko eztabaida ekiditzea kapitalismoarentzat eta bere klase menperatzailea den burgesiarentzat arrisku ideologiko handirik suposatzen ez duen teatralizazio eta sinplifikazio folkloriko baten bidez. Edukinez gabetutako desitxuraketa historikoa bultzatzen ari dira 1936ko altxamendu faxista “Errepublikaren” aurkakoa izan zela esaten diguten bakoitzean. Burgesiaren soldatapeko historiagileek, “adituek” zein kazetariek ezin hobe darabilte egiak soilik erdizka aitortzearen pozoin ideologikoa.