MOBILIZAZIOAK ETA ELKARTASUN NEURGAILUAK: GUDAREN NARRATIBAREN BULTZATZAILE Oxandabaratz

"Orain badirudi gerrak errefuxiatuak sortzen dituela, baina soilik gerrak bestelako biraketa egin duenean. Artean, ez zegoen gudaren kontrako protestarik, eta ezta ere guda probokatzen zenbiltzanen kontrako adierazpenik, ez NATOri errebeldeak armatzen utz zizan."

 

                  Azken astean, bi mobilizazio mota izan ditugu Euskal Herrian. Alde batetik Alepo askatzearen inguruan “Gerrarik Ez!” lelopean egin ziren kontzentrazioak, Ongi Etorri Errefuxiatuak kanpainaren ikurrak erabiliz; eta bestetik, larunbat honetan hainbat erakundek “Gora Kurdistan!” lelopean deitu duen manifestazioa.

 

Deigarria izan zait doinu ezberdintasuna. Alde batean, doinu “neutroa” (?): gerrarik ez, gerrak sufrikarioa besterik ez dakar, gerrak jendeak errefuxiatu beharra dakar, gerra tragedia bat da. Gogoan dut duela hilabete batzuk errefuxiatuen krisiaren epizentroa Siriako Gudan jartzen genuenok, “konspirazionista” bezalakoak entzun behar izan genituela leunenean, eta gogorrenean, xenofobiaren edota Fronte Nazionalaren bidaide ginela, erabatekoa behar zuen erruki hori erlatibizatzen genuelako, gure agenda promozionatzeko erabiltzen genuela eta abar. Orain badirudi gerrak errefuxiatuak sortzen dituela, baina soilik gerrak bestelako biraketa egin duenean. Artean, ez zegoen gudaren kontrako protestarik, eta ezta ere guda probokatzen zenbiltzanen kontrako adierazpenik, ez NATOri errebeldeak armatzen utz zizan. Ez digute esaten adibidez, Siriako populazio gehiena Assadek kontrolatutako zonaldeetan bizi denik (urtarrilean, azken aurrerakaden aurretik, populazioaren %67), ezta ere, Sirian bertan, “errebeldeek” kontrolatutako zonaldeetatik Assadek kontrolatutako zonaldeetara jendeak nola ihes egiten zuen (2015eko beste iturri bat hemen, konparatzerik besterik ez dago 2015 eta 2016an nola hazi zen desoreka): 2016eko urrian Eki Alepon, soilik 30 edo 40 mila pertsona geratzen ziren, Mendebaldeko Alepon milioi eta erdi (NBEren datuen arabera), zirelarik. Hots, ez ziguten esan errefuxiatuak nork sortzen zituen. Azkenik inperialismo humanitarioaren beste itzuli bat izan dugu: sarraski faltsuen bidezko xoka, Alepon Siriar Armada Arabiarrak hilketak egiten omen zituela. Kanpaina hau ez dator bat errealitetan ikusi izan dugunarekin: bertan egon diren kazetariek, Eva Bartlett kanadiarrak kasu esan dute “Eki Alepon ez dagoela giza-erakunderik, errebeldeen propaganda erakundeak ez badira” (tartean White Helmets eta GARAk hainbeste aipatzen duen “Siriako Giza Eskubideen Behatokia” aipatu ditu propaganda-zerbitzu gisa), beraz istorio horiek propagandaren parte direla. Izan ere, ez datoz bat ez askapenaren aurretik Eki Alepon dagoen populazio baxuarekin, ez hiritaren poza adierazten zuten irudiekin, ez Siriako Armadak izan duen aurrerapen erritmoarekin (ezinezkoa da hiriko 45 kilometro karratu hamar egunetan bertako populazioaren laguntzarik gabe askatzea), ez ebakuaziorako korridoreak proposatu izanarekin. Interesgarria da baita ere, kanpaina hau nork hasi duen jakitea: Lina Xami jihadista, eta Chicagoko CBSko kazetari bat eta Alderdi demokrataren aldeko publizista bat (Becky Carrolli buruzko informazio gehiago hemen) Bestetik aipatu beharra dago White Helmets “inpartzialen” papera, Alepon bat bera ere ez dute ikusi errebeldeen erretiratzean zehar. Ez al dute lanik, edo euren kideekin egin dute ihes?

LAPUR BANDEN ETIKA NAZIOARTEAN Asier Blas

"...suntsituta dagoen herrialdeak ez ditu baliabideak berreraikitze lanak egiteko. Irtenbide bakarra da nazioartean maileguak bilatzea. Diru hori mendebaldetik ateratzen da mendebaldeko enpresa pribatuetara bueltatzeko eta obrak egiteko. Azkenean etxea puskatu dizutenek zure etxearen parte bat hartuko dute beraientzat, eta beste parte bat berregiteagatik kobratu egingo dizute. Herrialdeak soberania galtzen du zorpetuz gero."       

                     

                  Joseba Sarrionandiak eman duen azkeneko elkarrizketan azaldu duenez, kapitalismoa lapur banden etikaren gainean eraikia da: “Bandaren etikak hazkunde ekonomikoa bultzatzen duelakoan. Eta okerrena da egia dela, zeren Libiako suntsidura, esate baterako, enpresa amerikano eta europarrentzat aukera ederra da hazkunderako, eta lanpostuak sortzeko, esaten duten bezala”.

 

Gerra negozioa da. Nazioarteko legedia hautsiz, 1999an Jugoslaviaren aurka NATOk egin zuen erasoan, eskolak, erietxeak eta Txinako enbaxada atakatu zituen. Bonbardaketa humanitarioak (sic). Terroristek Charlie Hebdo aldizkariaren aurkako erasoan hamabi pertsona erail ostean, elkartasuna zabaldu zen Mendebalde osoan. Aldiz, 1999an NATOk Serbiako Telebistaren egoitza bonbardatu eta hamasei hildako eragin zituenean ez zen terrorismoaz hitz egin, ez elkartasun uholderik sortu Mendebaldean. NATOren zerbitzura zeuden hedabide hegemonikoek sortu zuten marko interpretatiboaren arabera, serbiarrak besteak ziren, eta beraz, konkistatuak eta kolonizatuak izan behar zituzten barbaroak izateari utz ziezaioten.

 

NATOk zubiak suntsitu zituen Jugoslavian, elektrizitate sarea bonbardatu zuen, milioika pertsona urik eta ogirik gabe utziz. Porlan faktoriak, petrolio industriak, Yugo auto fabrika eta telekomunikazio sistemak bonbardatu eta suntsitu zituen ere bai. Niš-eko tabako fabrika hiru aldiz jo zuten bonbek. Ondoren, AEBetako Philip Morris tabako konpainiak erosi zituen lantokiaren hondarrak prezio ezin merkeagoan, izan ere, bonbardaketek baliabide nazionalen lapurreta burutzeko baldintzak sortzen dituzte.

Azpiegiturak suntsitzen dira, ondoren berreraiki behar izateko. Baina, suntsituta dagoen herrialdeak ez ditu baliabideak berreraikitze lanak egiteko. Irtenbide bakarra da nazioartean maileguak bilatzea. Diru hori mendebaldetik ateratzen da mendebaldeko enpresa pribatuetara bueltatzeko eta obrak egiteko

Azpiegiturak suntsitzen dira, ondoren berreraiki behar izateko. Baina, suntsituta dagoen herrialdeak ez ditu baliabideak berreraikitze lanak egiteko. Irtenbide bakarra da nazioartean maileguak bilatzea. Diru hori mendebaldetik ateratzen da mendebaldeko enpresa pribatuetara bueltatzeko eta obrak egiteko. Azkenean etxea puskatu dizutenek zure etxearen parte bat hartuko dute beraientzat, eta beste parte bat berregiteagatik kobratu egingo dizute. Herrialdeak soberania galtzen du zorpetuz gero.

 

Mendebaldean ordea, pentsatu nahi dugu, esku-hartze militarrak egiten ditugula herrialde horietako giza eskubideen alde. Horretarako, gobernuek iritzi publikoa engainatu egiten dute eraso egin nahi duten gobernua demoniatuz eta bere aurkako gezurrak eta froga faltsuak aurkeztuz. Mendebaldeak azkeneko hamarkadetan esku-hartze militarrak egiteko fabrikatu eta faltsifikatu dituen proben zerrenda amaigabea da. 2003ko Irakeko gerra eta inbasioa justifikatzeko gezurrak entzutetsuak izan ziren, halere, ez dugu ikasten. Zortzi urte beranduago jokaldi berdina egin ziguten Libiarekin, eta orain Siriarekin egiten dute berriz ere.

 

Erresuma Batuko Komunen Ganbarako Kanpo Harremanetarako batzordeak Libiako gerrari buruzko txosten bat argitaratu zuen 2016ko irailaren 14an. Bertan argi esaten da Muamar el Gadafiren aurkako altxamendua biolentoa eta armatua izan zela, kanpotik elikatua eta finantzatua. Dokumentuak azpimarratu egiten du Gadafik ez zuela masakre bat planifikatu, nahiz eta Mendebaldeak behin eta berriro bertsio hori defendatu zuen esku-hartze “humanitarioa” justifikatzeko. Aldiz, txostenak dio NATOko esku-hartzearen benetako interesak ekonomikoak eta politikoak izan zirela, eta horren ondorioak lazgarriak izan direla Libiarentzat eta eskualdearentzat. Desastre humanitario bat gertatu da, herrialdea suntsituta dago eta muturreko islamismoa harrotuta dabil hasieratik Mendebaldeak elementu hori gutxietsi zuelako. Baina antza, berdin dio, izan ere, Sarrionandiak dioen bezala, horrela hazten eta aberasten da gure ekonomia.

ONGI ETORRI ERREFUXIATUAK Asier Blas

"Mendebaldeko ezkerrean jarrera inperialistak hartu du hegemonia. Honen arabera, gure sistema politikoak munduko guztien gainetik daude, gu gara eskubide indibidualak, askatasun zibilak eta demokrazia behar bezala gordetzen ditugunak. Garai batean jaungoikoa edo garapen sozioekonomikoa eramateko aitzakiapean herrialdeak inbaditu eta kontrolatzea justifikatzen zen bezala, orain ezker hegemonikoak joko bera egiten du demokrazia eta askatasun zibilen mantrarekin"

 

XX. mende hasieran nazioarteko mugimendu sozialista gerraren aldeko eta kontrakoen artean zatitu zen. Mende bat beranduago gauzak ez dira gehiegi aldatu. 2003ko gerraren aurkako mobilizazioak oso handiak izan ziren. Mundu osoan milioika pertsonek hartu zituzten kaleak Irakeko inbasioaren aurka protestatzeko. Atzean geratu zen Mendebaldeko ezkerraren parte handi batek izan zuen jarrera inperialista, 1999an NATOk Jugoslaviaren aurka egin zuen gerra ilegala babestuz.  

 

Ordutik AEBek asko ikasi du. NATOko kideen esku-hartze inperialistak ugaldu egin badira ere, ez dute errepikatu Irakeko akatsa. Nazioarteko legeak hausten jarraitzen dituzte bonbardaketekin eta unean uneko inbasio militarrekin, baina orain kontrolatu nahi dituzten herrialdeen aurkako erasoetan delegaturiko (proxy) gerrek irabazi dute protagonismoa. Hamarnaka milaka atzerritarrek borrokatu zuten Libiako estatu soberanoaren aurka eta hamarnaka milaka ari dira Siriako estatu soberanoaren aurka. Qatar, Saudi Arabia, Israel, Turkia, AEB, eta NATOko herrialdeen inplikazioa Ekialde Hurbileko gerretan sekulakoa da, noizbehinka Al Qaeda eta ISIS laguntzen edota zuzenean edo zeharka armatuz. Modu batera edo bestera, Clark jeneralak, McCain senatariak edo Hillary Clintonek ere onartu dute. Ez da berria inperialismo angloamerikarrak muturreko islamismoa erabiltzea, mendeak daramatza hori egiten.

 

Halere, orain ehun urte bezala, Mendebaldeko ezkerrean jarrera inperialistak hartu du hegemonia. Honen arabera, gure sistema politikoak munduko guztien gainetik daude, gu gara eskubide indibidualak, askatasun zibilak eta demokrazia behar bezala gordetzen ditugunak. Garai batean jaungoikoa edo garapen sozioekonomikoa eramateko aitzakiapean herrialdeak inbaditu eta kontrolatzea justifikatzen zen bezala, orain ezker hegemonikoak joko bera egiten du demokrazia eta askatasun zibilen mantrarekin. Kasu batzuetan Mendebaldeko herrialdeetan inperialismoaren propaganda masiboaren abangoardia bilakatu da, frogak eta protagonisten adierazpenak sinetsi gabe eta erasotzaileak eta eraso jasotzaileak (bide batez, nazioarteko legedia hausten ez dutenak) parekatu nahian.

 

Milaka pertsona batzuk mobilizatu eta bizpahiru astetan armak eta milaka borrokalari lortu ditzaketela sinetsarazi nahi digute, nahiz eta aldi berean sinetsarazi nahi diguten munduko “diktadura lazgarrienetako” batean gertatzen dela hori. Ez da inuzentekeria, kopeta handia dute. Esplika diezagutela bestela nola den posible inperialismorik gabe Qatarreko biztanleen aztarna ekologikoaren batez bestekoarekin bost planeta behar izatea eta AEBetako biztanleenarekin lau behar izatea. Hau horrela da munduko baliabideak kontrolatzen dituztelako eta hori lortu ahal izateko herrialde soberanoak suntsitu eta beraien kontrolpera eramateko edozer egiteko prest daudelako.

 

Hori bai, bitartean kontzientziak lasaitzeko ezkerra “Gerrarik ez” oihutik “Ongi etorriak errefuxiatuak” lelora pasa da. Horrela XXI. Mendeko Caritas berriaren antzera aritzen da, noski, errefuxiatuei behar bezalako harrera egin behar zaie, baina horiek ez dira meteorologiazko fenomeno baten ondorioa, Mendebaleko herrialdeen eta bere aliatuen estrategia inperialista baten ondorio baizik. Une zehatz batean pobreziari aurre egiteko limosna beharrezkoa izan daiteke, baina ez bada esplikatzen zergatik gertatzen den,  eta ez bada borrokatzen egoera iraultzeko, betikotu daiteke. Herrialde bat suntsitzea eta populazioz hustea drama humanitarioa izateaz gain, herrialde horren soberania ostu eta bere garapen sozioekonomiko eta kulturala oztopatzeko biderik eraginkorrena da.

Iturria:
http://www.argia.eus/argia-astekaria/2528/ongi-etorri-errefuxiatuak