NOTA DE PRENSA DE LA PLATAFORMA VASCA CONTRA LOS CRÍMENES DEL FRANQUISMO / FRANKISMOAREN KRIMENEN AURKAKO KEREILAREN EUSKAL PLATAFORMAREN PRENTSA OHARRA

"El reconocimiento que merecen aquellas personas que lucharon contra el fascismo y que murieron por recuperar plenas libertades y derechos, debe ir acompañado por la exigencia de Justicia y responsabilidades por tanto crimen cometido"

Con impunidad no hay democracia
(Reconocimiento sí; Justicia también)

Por medio de este... escrito la Plataforma Vasca contra los Crímenes del Franquismo quiere aplaudir las diferentes iniciativas, tanto populares, como institucionales, que se están llevando a cabo en los últimos días encaminadas a dar a conocer de forma fehaciente el relato de lo acontecido a raíz del golpe militar fascista de 1936 y la posterior dictadura implantada por el régimen franquista.

Actos como los desarrollados en Zuia instalando un monolito y una marca de memoria en el que fuera campo de concentración del convento de los Paúles, o los actos que se vienen celebrando anualmente en Sartaguda, o los organizados que se llevarán a cabo esta primavera en torno a los 16 asesinados de Azazeta o al bombardeo de Durango, de Gernika, de Eibar…. son necesarios para rendir homenaje a las miles y miles de víctimas generadas por el genocida y criminal régimen implantado por Franco.

Siendo obligadas todas estas actuaciones de recuerdo y reconocimiento, esta Plataforma entiende que no debemos quedarnos solo ahí, en el reconocimiento de esa VERDAD, sino dar el siguiente paso y exigir JUSTICIA. Debemos denunciar la impunidad que a día de hoy impera en el Estado español sobre los responsables de aquellas barbaridades. Denunciar la impunidad y exigir justicia es tarea de todo sistema democrático, de sus instituciones y de sus ciudadanos. Bien sea en los Juzgados locales, en los de ámbito estatal, en Europa, en Argentina o donde sea posible, debemos abrir vías para acabar con la impunidad de los criminales franquistas y lograr que el Estado español cumpla y respete la legislación internacional en materia de DDHH y atienda a las víctimas del franquismo, tal y como se lo están exigiendo repetidamente los Relatores Especiales de Naciones Unidas y Amnistía Internacional.

Esta exigencia es un clamor de la sociedad de Euskal Herria y en ese sentido venimos proponiendo a nuestras instituciones locales, provinciales y autonómicas que den un paso al frente y sean firmes en las positivas decisiones de iniciar querellas criminales, como ya se están haciendo efectivas en Gasteiz, Iruña, Gernika, Eibar, Juntas Generales y tantas otras ciudades y pueblos, cumpliendo hasta las últimas consecuencias con los acuerdos adoptados. El Parlamento y Gobierno Vascos también tienen mucho que decir y hacer en este sentido.

Debemos avanzar sin miedos y con valentía, de forma soberana y sin condicionamiento alguno. Lo han dicho los Relatores Internacionales: la normativa en DDHH no solo obliga a los Estados, también obliga a las Comunidades Autonómicas y a las Entidades Locales y es ahí donde exigimos la implicación y compromiso de Ayuntamientos, Diputaciones, Parlamento y Gobierno Vascos.
El reconocimiento que merecen aquellas personas que lucharon contra el fascismo y que murieron por recuperar plenas libertades y derechos, debe ir acompañado por la exigencia de Justicia y responsabilidades por tanto crimen cometido. Es el mejor homenaje que podemos hacerles.

Euskal herria, 31 de Marzo de 2017

PEDRO IBARRARI ELKARRIZKETA, EUSKAL MUGIMENDU ANTIFRANKISTAREN INGURUKO LIBURUAREN EGILEA Gotzon Hermosilla

"...demokraziarik ez zegoenez, eta asmo kolektibo horiek bideratzeko alderdi politiko legezkorik ez zegoenez, jendeak egitura bateratzaileetara jotzen zuen"

Pedro Ibarrak (Getxo, Bizkaia, 1942) liburu berria argitaratu du oraindik orain, Memoria del antifranquismo en el Pais Vasco. Por qué lo hicimos, 1966-1976 (Antifrankismoaren memoria Euskal Herrian. Zergatik egin genuen, 1966-1976). Bere esperientzia eta bizipen pertsonaletatik abiatuta, euskal antifrankismoaren erradiografia egiten du EHUko Ideia Politikoen Historiaren eta Zientzia Politikoaren katedradun emerituak.

Liburuaren izaera bikoitz horren kariaz, ohar autobiografikoak eta euskal mugimendu antifrankista osatu zuten militanteen egunerokoaren zertzelada xeheak agertzen dira, baina, horiekin batera, mugimendu haren nondik norakoak azaldu nahi dituzten hainbat teoria interesgarri ere bai.

Zure azken liburuak badu azterketa historiko eta soziologikotik, baina zure bizipenetatik abiatzen zara behin baino gehiagotan. Zergatik aukeratu zenuen molde hori?

Abiapuntua nire bizipen pertsonalak ziren, uste nuelako berez interesgarriak izan zitezkeela, nire jatorriagatik, hartutako konpromisoengatik, abokatu laboralista gisa izan nuen jardueragatik eta abar. Baina geroago pentsatu nuen nire esperientzia maila kolektiboan gertatu zenaren adibide izan zitekeela, liburuaren gakoa zelako azaltzea zergatik jendea sartu zen frankismoaren kontrako borroka horretan. Eta pentsatu nuen nirea adibide bat izan zitekeela.

Gertaerak baino gehiago, arrazoiak azaltzen saiatu naiz. Horregatik, konpromiso pertsonala eta konpromiso kolektiboa uztartzen saiatu naiz. Beharbada, irakurle batzuek pentsa dezakete uztarketa horrek ez duela funtzionatzen, baina nik uste dut badagoela halako oreka bat.

Por qué lo hicimos da liburuaren azpititulua. Zergatik egin zenuten?

Hori da liburuaren funtsa. Arrazoi batzuk agertzen dira: erlijioaren osagaia, esaterako, garai hartan oso garrantzitsua izan zena, gure kasuan eta jende askorenean. Erlijioaren mezu alternatiboaz ari naiz, garai hartan bazegoelako erlijioaren mezu ofizial bat horrekin zerikusirik ez zuena. Gizarte eredu hura jasanezina zela ikusteak ere garrantzia izan zuen, ikuspegi sozial, politiko eta kulturaletik. Saiatzen naiz aztertzen beste multzo batzuetan ere zeintzuk izan ziren arrazoiak, eta hor agertzen dira tradizio kristaua, sozialista, komunista, eta nazio arazoa ere, nazioaren agoniaren pertzepzio hori.

Jatorria aipatu duzu lehen, eta horrek garrantzi handia du zure liburuan; izan ere, zu Neguriko oligarkiako familia batean jaio zinen. Noraino baldintzatu du jatorri horrek zure ibilbidea?

Galdera ona da hori, eta nire adinean oraindik ez dut lortu horri behin betiko erantzuna ematea. Haustura traumatikoa da, eta sekulako aldaketa dago gizarte elitista batean bizitzetik auzo arrunt batean bizi eta abokatu laboralista gisa lan egitera. Baina egia da iragan hori, nola edo hala, beti dagoela hor. Zertan? Bada, agian, badaude halako joera elitista batzuk, kultur arloan eta maila intelektualean batez ere, garatuagoak ziren ideia eta jarrerak gogokoago izatera eraman nautenak, nire ustez.

Zure liburuan diozu frankismoaren kontrako borrokaren ingurumarian badagoela «euskal herria komunitate gisa» eraikitzeko prozesu bat, eta garai hartan komunitate hori hegemoniko izatera ere iritsi zela. Zer esan nahi duzu horrekin?

Horrekin saiatzen naiz gertatzen ari zen zerbaiti izena jartzen. Orduan egon zen bat egite moduko bat askotariko indarren, taldeen, mugimenduen eta jendearen artean, helburu bakar baten inguruan: frankismoa eraistea, alegia. Egoera hori ez zen batere ohikoa izan. Ez zen mobilizazio hutsa, hori une jakin bateko kontua izan daitekeelako, zerbait iraunkorragoa baizik.

Zer da bat egite egonkor eta egituratu hori? Nik horri batzuetan komunitate deitzen diot, baina uste dut herria terminoak indar handiagoa duela, badagoelako herri kontzientzia bat, kolektibitate baten partaide izatearen sentimendua. Herria hitzak izan ditzake nazio konnotazioak, baina ez naiz horretaz ari.

Eta uste duzu komunitate hori hegemoniko izan zela?

Komunitate egonkor eta egituratu horrek sekulako indarra izan zuen, eta nire tesia da horrek denboran gehiago iraun izan balu trantsizioan aurreko egoerarekin gertatutako haustura are indartsuagoa izango zatekeela. Hipotesi bat da, jakina, eta kontrakoa ere egin liteke: alegia, demokraziarik ez zegoenez, eta asmo kolektibo horiek bideratzeko alderdi politiko legezkorik ez zegoenez, jendeak egitura bateratzaile haietara jotzen zuela, baina hori desagertzera kondenaturik zegoela askatasun demokratikoak agertu bezain pronto. Litekeena da, baina nik nireari eusten diot.

Zergatik hondatu zen hegemonia hori? Izan ere, begien bistakoa da komunitate horrek ez zuela indar nahikorik izan garai hartako hainbat aldarrikapen gauzatzeko.

Batez ere, subjektua aldatzen da. Herri edo komunitate dei dezakegun subjektu bateratzaile horretatik alderdi eta sindikatuen arteko lehiara pasatzen da. Alderdiak eta sindikatuak legeztatu ostean, agertzen diren estrategietako asko ez daude aldaketa soziala eragitera bideratuak, eta hauteskundeen bidez boterea hartzea dute helburu.

Bizkaian antifrankismoan aritu zirenen zerrenda argitaratu duzu liburuan. Ia 4.000 lagunen izenak agertzen dira.

Frankismoaren kontra aritu zen mugimendu hartaz ari bagara, gutxieneko aitortza da behintzat esatea horiek nortzuk izan ziren. Eta, aldi berean, hortik zehar dabilen teoria bat errefusatu nahi nuen: alegia, frankismoaren kontra lau katu baino ez zirela aritu borrokan. Ez da egia: jende mordoa ibili zen horretan.

Zein bide erabili duzu zerrenda egiteko?

Buruhauste handiak eman dizkit. Garai hartako erakunde eta mugimenduetako jendearekin hitz egin dut, eta, horrela, apurka-apurka osatu dugu zerrenda, baina, 4.000 inguru agertzen diren arren, badakit jendea falta dela, liburua argitaratu ondoren esan egin didatelako. Eta Bizkaikoa baino ez dugu egin, gainerako herrialdeetako zerrendak egitea gure ahalmenetik kanpo zegoelako erabat. Kasu hauetan normala den moduan, beste batzuen kexa kontrakoa izan da: alegia, norbait falta dela baino gehiago, ea zergatik sartu dudan urlia edo sendia, horiek bere garaian oso gutxi egin omen zuten eta.

Edozein moduz, zerrenda hau lehenengo hurbilketa baino ez da. Gustatuko litzaidake, hau oinarri hartuta, ni baino historialari trebeagoek lan zehatzagoa egin ahal izatea, uste baitut jende horrek aitortza merezi duela

Maiatzaren 8an, Donostian, Sobietar Batasuneko Herriak nazi-faxismoaren aurka Aberri Guda Handian (1941-1945) lortutako Garaipenaren 71. urteurrena ospatuko dugu. Guda honetan hil ziren zein bizirik iraun zuten gudariak omenduko ditugu, eta modu berean, euskal gudari antifaxistei eta diktadura frankisten biktimak ere gogoratuko ditugu; hots, atzoko, gaurko eta betiko borrokalari antifaxistak omenduko ditugu. Gizateria faxismoaren gaitzetik aske bizi dadin oroimen antifaxista bizirik mantendu nahi duzuen denoi ospakizun honetan parte-hartzera gonbidatzen zaituztegugu. Ospakizun hau Donostian izango da, Maiatzaren 8an, igandea, eguerdiko 12:00etan, Bulebarretik hasiko den manifestazio batekin hasiko da, gero kioskoan egingo den omenaldizko ekitaldi politiko bat egingo dugularik.

Antolatzaileak: VESTA (errusiera-hiztunen eta errusiarzaleen elkartea) eta Euskal Herria-Donbas Elkartasun Komitea.

Laguntzaileak: Slavianskiy Dom, Sare Antifaxista, Ahaztuak 1936-1977 eta Donostialdeko Askapena

MAIATZAK 1. KLASE BORROKAZ KAPITALISMOA SUNTSITU Ezkerraldea Antifaxista

"Maiatzaren Bata 1890ean ospatu zen lehen aldiz Euskal Herrian, Ezkerraldea zeharkatu zuten greba eta mobilizazioak burutu zituztelarik mehategietako beharginek. Euren gainbalioa modu gupidagabean xurgatzen zuten eta euren kontura oso azkar kapital eta botere meta paregabea kontzentratu zuten oligarkek inposatutako esklabutzari amaiera jartzeko asmotan eta lan eta bizitzeko gutxieneko eskubide batzuk gure historian lehen aldiz mahaigaineratu zuten modu antolatu eta masiboan"

                                                                   Apirilaren eta maiatzaren zehar klase borroka ardatz izango duen kanpaina abiaraziko du Ezkerraldea Antifaxistak. Maiatzaren Batak duen esanahi historikoa eta gaurkotasunez beteriko edukin osoa aldarrikatzeko baliatu nahi ditugu data hauek, guretzat, eta aldarrikatzen dugun borrokarentzat ezinbestekoa den ildoa argitzen jarraitzeko, mobilizazioaren, propagandaren eta agitazioaren bidez Ezkerraldeko langileria borrokalariari gure eskeintza zabaltzeko eta formakuntzari klase borrokaren ikuskeratik eskeinitako dinamikak aurkezteko. Bere lehen pausuak ematen doan antolakunde “gaztea” izan arren, orain artean eta hemendik aurrera egin eta egingo dugun bezalaxe.

Faxismoaren agerpena, forma eta gure errealitate historikoan duen egikaritze partikularraren  inguruko hausnarketa burutu genuen gure antolakundearen aurkezpen publikoa egin aurretik. Oinarri ideologiko orokor batzuk eztabaidatu eta partekatu genituen, sortu asmo genuen etxea lurzorutik eraikitzen hasteko. Oinarri horien arteko bat, gure jarduera erabat ezaugarritu eta baldintzatu egiten duena antolakundearen izaera antikapitalistarena da. Klase sozialetan banatutako, menperatu eta menperatzaileen esistentziarekin ezaugarritzen den sistema politiko-ekonomiko eta sozial guztia da faxismoaren agerpena eta forma eragiten eta determinatzen duena. Kapitalismoaren garapenarekin eta batez ere, gaur egungo bere garai monopolista eta inperialistan burgesia menperatzaileak langileria menperatuaren esplotazioa eta zapalkuntza betikotzeko erabiltzen duen euskarrietako bat delako faxismoa. Horixe da gure erronka, faxismoaren aurkako borroka kapitalismoaren aurkakoarekin testuinguratzea, lotzea, eta beraren bidez antolatzea. Hortaz, “Klase Borrokaz Kapitalismoa Suntsitu” izango da kanpaina honetarako aukeratu dugun leloa.

Maiatzaren Bata 1890ean ospatu zen lehen aldiz Euskal Herrian, Ezkerraldea zeharkatu zuten greba eta mobilizazioak burutu zituztelarik mehategietako beharginek. Euren gainbalioa modu gupidagabean xurgatzen zuten eta euren kontura oso azkar kapital eta botere meta paregabea kontzentratu zuten oligarkek inposatutako esklabutzari amaiera jartzeko asmotan eta lan eta bizitzeko gutxieneko eskubide batzuk gure historian lehen aldiz mahaigaineratu zuten modu antolatu eta masiboan. Ordutik asko izan dira azken mende eta erdian buruturiko manifestaldiak eta klase borrokaren baitan emandako mota guztietako borroka-adierazpenak. Meatzarien izerdi gorritik Sestaoko INEMaren kontrako ekintzan duela 25 urte Rosa, Jesus eta Marisolek isuritako odol gorrira klase bera da burgesiak bere pribilegioak defendatzeko eta betikotzeko helburuarekin sortutako egitura eta aparatuak borroka antolatuaren bidez kolpatzen mantendu dena: Langileria konsziente eta borrokalaria. 

NPD-rekin bukatu dezagun !!

 

Alemaniako Ohorezko Bilboko Kontsulatuari eta Alemaniako herriaren ordezkariari Espainiako Estatuan

Alemaniako Alderdi Nazionaldemokrata (NPD Nationaldemokratische Partei Deutschlands) neonazismotik oso orientazio hurbila duen alderdi politikoa da eta “1945tik alderdi neonazi handiena” bezala deskribatua izan da. Ez dauka ordezkaritzarik Parlamentu Federalean baina bai Mecklemburgo-Mendebal Pomeraniako Parlamentu Erregionalean eta Europear Parlamentuan. Bere lehenengo urteetan, NDPk ospea ezagutu zuen Mendebaldeko Alemaniako zenbait parlamentu estataletan ordezkaritza lortuz, baina inoiz ez du iraun legegintzaldi bat baino gehiago haietan. Ospe honek ere balio izan zion maila federalean bere emaitzik honena lortzeko, %4,3 1969an. Alemaniako batuketaren ostean, NDP bereziki indartsua izan zen ekialdeko estatuetan, haietako bitan (Sajonia eta Mendebaldeko Mecklemburgo-Pomerania) ordezkaritza lortzera helduz.

2005etik 2009ra, Deutschlandpakt hauteskunde koalizioa osatu zuen Deutsche Volksunionrekin batera, 2011an fusionatu zen alderdiarekin

NDP eta bere partaidetako asko agertu izan dira, hasieratik, gorrotoa, bortxakeria eta Hitlerren nazismo genozida goratzeko ekimenetan. Azkena, tamalez guztioangatik ezaguna den PEGIDA mugimendu faxista, arrazista, xenofobo eta aporofobikoarekin duen gerturaketa.

Alemaniar Tribunal Konstituzionalak Alemaniako Alderdi Nazionaldemokrata instituzioetatik eta kaleetatik ateratzeko prozedurak astertzen hasi zen. Horretarako, martxoan zehar NPD alderdiaren zenbait arduradun akusatuen aulkian jezarriko dira Tribunal Konstituzionaleko ahozko bisitetan.

Auzipetze honek 2013an formazio neonazia antikostituzionala deklaratzeko emendakina eskatu zuten 16 estatu federalen laguntza dauka, eta alemaniar Senatuaren babesa ere badu.

Mugimendu sozialak, mota ezberdinetako erakundeak, sindikatu eta alderdi politiko, Alemanian hasitako bide hau laguntzen dute.

Guk Euskal Herritik, euskaldunon lurraldea, orain 80 urte faxismo espainiar eta italiar zein nazismo alemaniarraren aldetik sufritutako krimenak pairatu ditugunok, ekimen honekin gure laguntzea gehitu nahi diogu NPD alemaniar kale eta instituzioetatik aterazeko helburuarekin, horrela ekiditeko iraganeko gertaerak berriro gertatzea.

2016ko martxoa

Baskale Elkartea
Sare Antifaxista

1936-2016 HERRI FRONTEAREN GARAIPEN ANTIFAXISTA DEMOKRATIKOA Ezkerraldea Antifaxista

"Langileriaren garaiko alderdiek, mugimendu abertzale demokratikoek edota iraultzaileek babestutako programa honen bidez ate berri bat zabaldu nahi izan zuten estatu espainolaren historian; gutxieneko eskubide demokratiko erreal batzuk erdietsi, faxismoari harresia jartzearekin batera, baldintza horietatik abiatuta bere klaseko programa demokratiko-iraultzaileen inguruan herri langilea baldintza berri eta normalizatuagoetan antolatzen jarraitzeko."

                      
                         Ezkerraldeko oroimen antifaxistan mugarri izandako 1936 urtea ekarri nahi dugu gogora Ezkerraldea Antifaxista antolakundekook. Dudarik ez, igaro diren 80 urte hauetan badira aldatu diren gauzak. Beste batzuk ordea, bere horretan mantentzen dira: klase sozialetan banatutako jendartea, gurea bezalako nazio zapalduen eskubideak ukatuta, langileriaren aurkako terrorismo burgesaren etengabetzea (langabezia, esplotazioa, prekarietatea,…) pribilejiodun talde oligarkiko eta monopolistek estatu kapitalistaren botere nagusia kontzentratzen darraite, asko eta boteretsuak dira ideologia faxista eta bere egitasmo historikoak (itxura, irudia eta estetika gehio ala gutxiago zaintzeaz harago) sostengatzen duten Alderdi politiko eta taldexkak, Estatuaren aparatu errepresiboa egunez egun handitzen, fintzen eta finantziatzen darraite (izan Armada, Goardia Zibila, Audientzia Nazi-onala, espetxeak, kolore eta jatorri guztietako polizia-taldeak, zerbitzu sekretuak eta informazio taldeak,…), bankariek zordun bihurtutako langileak kanporatzen dituzte euren etxeetatik, Mendebalde inperialistak irakaspen demokratikoak ematen ditu munduaren zehar herri langileak suntsitzen dituzten bonbardaketa eta suntsiketaren bidez,…. luzera joko luke horren ezagun egiten zaizkigun aldagai horiek guztiak zerrendatzen jarraitzeak. Aurten hainbat dira gogora ekarri nahi ditugun gertakari historikoak eta euren artean, bestera ezin izan, Herri Fronteak 1936ko otsailaren 16an espainiar estatuko hauteskundeak irabazi izana hautatu dugu abiapuntu bezala. Gure Ezkerraldean ere, erabateko garaipena lortu zuelako gure lan eta borrokarako agertoki diren Barakaldon, Sestaon, Portugaleten eta Santurtzin.

1936ko Otsailean hauteskundeak demokratikoki irabazi zituen Herri Frontearen ildo, asmo eta izaera orokor beretik abiatzen gara gaur egun Ezkerraldeko antolakuntza eta borroka antifaxista gauzatzen jarraitzeko asmoz gabiltzanak. Gaur eta hemen, Errepublikaz hitz egiten denean, Apirilak 14ko data da ikusgai agertzen dena. Adierazpen politiko historiko ororen klase izaera izkutatzeko helburuarekin eginiko propaganda horrek helburu argia du: Errepublika burguesaren eta Herri errepublikaren nortasunen eta edukinen gaineko eztabaida ekiditzea kapitalismoarentzat eta bere klase menperatzailea den burgesiarentzat arrisku ideologiko handirik suposatzen ez duen teatralizazio eta sinplifikazio folkloriko baten bidez. Edukinez gabetutako desitxuraketa historikoa bultzatzen ari dira 1936ko altxamendu faxista “Errepublikaren” aurkakoa izan zela esaten diguten bakoitzean. Burgesiaren soldatapeko historiagileek, “adituek” zein kazetariek ezin hobe darabilte egiak soilik erdizka aitortzearen pozoin ideologikoa.   

FRONTE NAZIONALA: MAMUA GEROZ ETA ERREALAGOA DA Mikel Asurmendi

"Hauteskunde sistemak FN departamenduetako kontseiluak gobernatzea oztopatu du, baina, aldion, 12 erregioetarako hiru kontseilu FNren esku gera litezke."

Frantziako Erregio bozen lehen itzulia da igande honetan.13 erregiok osatuko dute Hexagonoa 2016tik aitzina. Akitania zena, Akitania-Limousin eta Poitou-Charentes bihurtu da, Ipar Euskal Herriko euskaldunak barne.

Hona, labur zur, hauteskundeen inguruko hainbat zertzelada:

– Berriz ere baieztatu da, Erregiokoak dira herritarrengandik urrunen dauden bozak. Kanpaina oharkabean iragan ohi da, eta aldion, Parisko azaroaren 13ko atentatuek eklipsatu egin dute, baita bertan burutzen ari den klimari buruzko COP21 goi-bilerak eklipsatu ere.

– Ipar Euskal Herrian boz kanpaina oharkabean iragan (ari) da. Ekitaldi publikoak urriak dira. Batera plataformaren Karabanaren kaietara baino ez ditugu hautagaiak karriketan ikusi. Hautagaitza abertzalerik (EH Bildu ez EAJ-PNB) ez dagoenez, kanpaina are lausoago da Iparraldean.

IDEIA XENOFOBOAK, SENDATU BEHARREKO GAITZA Goizeder Taberna

"Ideia xenofoboak jendartean hedatzen ari dira"

                     Urruneko erresumetatik ihes egiten duten errefuxiatuen etorrerak atzerrritarren kontrako jarrera azkartu du. Azken hilabeteetan, Ekialde Hurbileko gatazkek etorkinen mugimendu handia eragin dute, eta horrek kezka handia sortu du. Arrangura hori eskuin populisten aldetik manipulatua eta baliatua izaten ari da, kanpokoen kontrako beldurra eta prebentzio jarrerak zabalduz. Beren herriko egoera jasangaitzetik ihes egiteko, beren bizia salbatzeko, Europa erdia zeharkatu duten pertsona horiek ez dira iduriz europarren maila berekoak, kasta berekoak, ideia xenofoboak argitaratzen dituztenen hitzetan. Bortizkeria handiarekin adierazten dute gainera. Baionako kartzelako zuzendari berriaren Facebook orri publikoan agertutako adierazpenak konparazione. Frantziako futbol taldeaz, ”Frantziara diruaren xerka heldu diren ez deusak dira” idatzia zen, besteak beste, Interneteko orri horretan. Mediabaskeko kazetariak horri buruz galdezkatu ondoren, abenduaren 2an, desagertu da.

Zuzendari hau presondegiz presondegi ibili da, iduriz, bere adierazpenek ez dute ezertan bere garapen profesionala trabatu. Orduan, galdera zera da : edo berak dioen gisan, bere orria piratatu izan da, edo gizon honek jarrera arrunt onargarria du eremu profesionalean edo bere ingurukoek onargarritzat jotzen dituzte ohar sexistak, arrazistak eta xenofoboak?

Testuingurua ikusirik ideia horien banalizazioa errealitate bat dela argi da. Alabaina, hainbat hilabetez, gizon honek adierazpen horiek denen eskura utzi ditu, egun batez, kazetari batek deitu eta ohartarazi dion arte arte. Bere ingurukoek aitzinetik deus erran gabe? Ideia xenofoboak jendartean hedatzen ari direnaren seinale. Eritasun hori tolerantzia, errespetua, askatasuna, elkartasuna eta gisa horretako baloreekin sendatzen da. Denen ardura da iluntasun moralari elkartasunaren hamaika koloreekin erantzutea.

"INPUNITATEA AMILTZEN!" / AZAROAK 20 / 1975 * 2015 /

"Oroimen Historikoaren Legeak, beldurra ematen zuena, ez du ezertarako balio izan: ez fusilamenduengatik ordaintzeko, ez bortxaketengatik, ez umetxoak lapurtzeagatik. Gaur, azaroak 20, biktima guzti hauek ohoratu nahi ditugu. Alde batetik, haien oroimena defendatzen dugu, beste aldetik, konplexurik gabe, faxismoaren aurkako atzoko, gaurko eta biharko borroka aldarrikatzen dugu."

                                                           Gaur, azaroak 20 da. Orain berrogei urte, Francisco Franco, Europako terroristarik odoltsuenetariko bat, lasaitasunean hil zen ohean. Bere bizitzaren azken egunera arte, genozida hau inolako zigorrik jaso gabe bizi izan zen. Hil eta gero, ere bai: denok dakizuenez, diktaduraren ustezko amaierarekin justizia ez zen lortu. Alderantziz, Francok dena lotuta eta ondo lotuta utzi zuen… oso ondo lotuta, hainbesteraino non gaur egun zigorgabetasunaren korapiloa ezin dugun askatu. Hala ere, militar mespretxagarri horrena ez da dena. Gobernuaren egoitzetan, parlamentuetan edo

enpresetako bulegoetan dauden bi aurpegiko demokratak krimen horien konplizeak izan ziren. Gaur, azaroak 20, diktaduran bete zuten papera ez dugula inoiz ahaztuko esan nahi diegu, hainbat kide hil zituen diktadura. Zuek, atzoko eta gaurko faxistek, oso oroimen hautakorra duzue. Gaur demokraziari buruzko irakaspenak eman nahi dizkiguzue baina gurekin ez duzue zorterik izango: guk jakin badakigu zuen bakea hobi komunen bakea dela. Konbentzitu nahi gaituzue justiziaren bilatzea zer edo zer zaharra eta desfasatua dela. Zauriak berriz ez irekitzeaz hitz egiten duzue baina zauriak inoiz ez dira itxi. Zuek kontra egon arren, oroimena ezabatzeko asmoa inoiz onartuko ez dugunok, asko eta asko gara. Oroimena, hiltzaile madarikatuak, inoiz ez da ezabatuko eta. Berriro esaten dugu: gaur azaroak 20 da, eta guk ez dugu ezer ospatzeko. Hala ere, zuek, atzoko eta gaurko faxistek, arrazoi asko dituzue topa egiteko: Franco diktadoreari esker, zuek egindako krimenak ikertu gabe jarraitzen dute. Monarkiari ere eskerrak eman ahal dizkiozue, alderdi politikoei -ohorezko salbuespen gutxi salbu- eta negozio-gizon batzuei. Haiei esker, diktadurako hiltzaileentzat Estatu espainiarra paradisu handia da. Gaur egun Espainiak errekor nazkagarria du: mundukodesagertutako pertsonen artean bigarren postuan dago. Aurretik bakarrik Kanbodia dago. zuen toparako datu gehiagorik behar duzue? Orduan jakin behar duzueEspainiako gobernuak Nazio Batuen Erakundearen justiziari eta ordaintzari buruzko erabakiak ez dituela bete nahi. Gutxi da? Gehiago ere badago: Oroimen Historikoaren Legeak, beldurra ematen zuena, ez du ezertarako balio izan: ez fusilamenduengatik ordaintzeko, ez bortxaketengatik, ez umetxoak lapurtzeagatik. Gaur, azaroak 20, biktima guzti hauek ohoratu nahi ditugu. Alde batetik, haien oroimena defendatzen dugu, beste aldetik, konplexurik gabe, faxismoaren aurkako atzoko, gaurko eta biharko borroka aldarrikatzen dugu. Hori dela eta, Madrilen, Estatuko 70 kolektibo eta elkarteek antolatuta, azaroaren 20an egingo den mobilizazioan parte hartzera deitzen dugu. Zigorgabetasunaren harresia lurrera botatzeko garaia heldu da. Garaia heldu da, zuek, atzoko benetako faxistak eta gaurko bi aurpegiko demokratak, lasaitasunean ez lo egiteko.

Justiziaren alde, askatasunaren alde. Atzera pausorik ez.

                                               Hoy es 20 de Noviembre. Hace 40 años, uno de los terroristas más sanguinarios de Europa, el dictador Francisco Franco, moría plácidamente en una cama. Hasta el último día de su vida, este genocida disfrutó de la más absoluta impunidad. Luego de muerto, también: como todas y todos sabéis, el supuesto final de la dictadura no supuso, ni de cerca, alcanzar la justicia. Por el contrario, Franco lo dejó todo atado… y muy, pero muy bien atado, a tal punto que hoy seguimos sin poder desenredar el nudo de la impunidad. Sin embargo, no todo se limita a la figura de aquel despreciable militar. Muchos de esos falsos demócratas que hoy vemos en sedes de gobierno, parlamentos o despachos de empresas, fueron cómplices necesarios de aquellos horrendos crímenes. Hoy, 20 de noviembre, queremos decirles que jamás olvidaremos el papel que cumplieron durante la dictadura, esa misma dictadura que mató a tantas y tantos compañeros. Vosotros, fascistas de ayer y de hoy, tenéis una memoria muy selectiva. Hoy queréis darnos lecciones de democracia, pero con nosotras y nosotros no vais a tener suerte: sabemos que vuestra paz es la paz de las fosas comunes. Queréis convencernos de que la búsqueda de la justicia es algo viejo y desfasado. También habláis de no reabrir heridas, como si alguna vez se hubiesen cerrado. Muy a vuestro pesar, seguimos siendo muchos los que jamás vamos a aceptar vuestro descarado intento de borrar la memoria. Porque la memoria, malditos asesinos, jamás se borra. Repetimos: hoy es 20 de Noviembre, y nosotras y nosotros no tenemos nada que celebrar. Sin embargo, vosotras y vosotros, fascistas de ayer y de hoy, tenéis sobrados motivos para brindar: gracias al dictador Franco, vuestros crímenes siguen sin ser investigados. También podéis dar gracias a la Monarquía, a los partidos políticos -salvo honrosas y muy, pero muy pocas excepciones- y a unos cuantos hombres de negocios. Gracias a todos ellos, el Estado español sigue siendo un gran paraíso para los asesinos de la dictadura. No en vano, España sigue ostentando hoy un récord nauseabundo: se trata del segundo lugar del mundo con mayor número de personas desaparecidas. Sólo lo supera Camboya. ¿Queréis más datos para vuestro brindis? Pues también sabréis que el gobierno español se niega aplicar las resoluciones de la ONU en materia de justicia y reparación. ¿Os parece poco? Pues hay más: la Ley de Memoria Histórica, aquella que tanto os asustaba, no ha valido para haceros pagar por los fusilamientos, las violaciones y los robos de bebés. Hoy, 20 de noviembre, queremos honrar a todas estas víctimas. No sólo defendemos su memoria: también reivindicamos, sin complejos, la lucha contra el fascismo de ayer, de hoy y de mañana. Por eso mismo, hacemos un llamamiento a participar en la movilización que tendrá lugar este domingo 22 de noviembre en Madrid, convocada por 70 colectivos y organizaciones de todo el Estado español. Ha llegado el momento de derribar el muro de la impunidad. Ha llegado el momento de que vosotras y vosotros, auténticos fascistas de ayer y falsos demócratas de hoy, dejéis de dormir tranquilos.

Por la justicia, por la libertad. Ni un paso atrás.  

                             Aujourd’hui, 20 Novembre 2015, cela fait 40 ans que l’un des plus sanglants terroristes en Europe, le dictateur Francisco Franco, est mort paisiblement dans son lit. Jusqu’au dernier jour de sa vie, ce génocidaire a bénéficié d’une impunité absolue. Et même après sa mort : chacune, chacun de nous le savons, la supposée fin de la dictature n’a pas aidé, loin s’en faut, à obtenir justice. Au contraire, Franco a laissé tout bien ficelé… et très, très bien ficelé, tant et si bien qu’aujourd’hui nous ne pouvons toujours pas défaire le nœud de l’impunité. Cependant, tout ne se limite pas à la figure de ce méprisable militaire. Beaucoup de ces faux démocrates que nous voyons aujourd’hui, dans les bureaux du gouvernement, des parlements, étaient complices volontaires de ses crimes odieux. Aujourd’hui, 20 Novembre, nous disons que nous ne pourrons jamais oublier le rôle qu’ils ont joué pendant la dictature, cette même dictature qui a tué tant de camarades. Vous, fascistes du passé et du présent, vous avez la mémoire très sélective. Aujourd’hui vous voulez nous donner des leçons de démocratie, mais avec nous, vous n’avez pas de chance. Nous savons que votre paix est la paix des charniers. Vous voulez nous convaincre que la poursuite de la justice, c’est chose ancienne et démodée. Aussi parlez-vous de ne pas rouvrir les plaies, comme si elles avaient un jour été fermées. Malgré cette douleur qui est nôtre, nous sommes encore nombreuses et nombreux à refuser d’accepter vos tentatives flagrantes pour effacer la mémoire. Parce que la mémoire de vos actions meurtrières ne sera jamais effacée. Nous le répétons : aujourd’hui, 20 Novembre, nous n’avons rien à célébrer. Par contre vous, fascistes du passé et du présent, vous avez toutes les raisons de ne rien offrir : grâce au dictateur Franco, vos crimes ne sont pas éclaircis. Vous pouvez également remercier la monarchie, les partis politiques, à très, très peu d’exceptions près, ainsi que quelques hommes d’affaires. Grâce à eux l’Etat espagnol reste un paradis pour les assassins de la dictature. Sans surprise, l’Espagne détient toujours aujourd’hui un record écœurant : elle est le deuxième pays au monde par le nombre de personnes disparues. Juste derrière le Cambodge. Encore quelques informations en complément ? Comme vous le savez sans doute, le gouvernement espagnol refuse d’appliquer les résolutions de l’ONU dans le domaine de la justice et des réparations. Est-ce trop peu ? Eh bien, il y a plus : la loi sur la mémoire historique, celle qui vous fait tellement peur, ne valait rien pour vous faire payer pour les exécutions, les viols, et les vols de bébés. Aujourd’hui, 20 Novembre, nous voulons rendre hommage à toutes ces victimes. Non seulement nous défendons leur mémoire, mais nous revendiquons aussi, sans complexe, la lutte contre le fascisme d’hier, d’aujourd’hui et de demain. C’est pour cette raison que nous lançons un appel à participer à la mobilisation qui se tiendra le dimanche 22 Novembre à Madrid, organisée par 70 groupes et organisations dans tout l’Etat espagnol. Il est temps d’abattre le mur de l’impunité. Il est maintenant temps que vous, fascistes d’hier, et vous, fascistes d’aujourd’hui, faux démocrates, vous ne parveniez plus à dormir paisiblement.

Pour la justice et la liberté. Pas un pas en arrière. 

BIOGRAFIA DE FRANCISCO JAVIER MARTIN EIZAGIRRE (1937 – 1979) ANTIFASCISTA Y COMUNISTA VASCO

"Siendo secretario general en funciones del PCE (r) fue asesinado de 5 disparos por la espalda en Paris junto a un compañero, en un atentado reivindicado por el Batallón Vasco Español (BVE). Los autores materiales fueron los mercenarios ultraderechistas Jean Pierre Cherid y Mohamed Talbi, quienes de regreso al Estado español asesinaron en Ipar Euskal Herria a los refugiados vascos Enrique Gómez ´Korta´ y Jon Lopetegi, ´Pantu´"

El pasado junio se cumplieron 36 años desde que las balas fascistas del terrorismo de Estado mataban en Paris al militante antifascista y comunista vasco Francisco Javier Martin Eizagirre. Conocido por en la clandestinidad con el nombre de “Juan”, Eizagirre nació en el seno de una familia obrera de Erandio (Bizkaia) el 4 de diciembre de 1937. Era el cuarto de seis hermanos. Con 20 años al igual que muchos miles de trabajadores de todo el Estado español tuvo que viajar hasta el Estado frances y Suiza para escapar de la miseria y la represión fascista en los años cincuenta.

Comenzó su militancia revolucionaria desde muy joven, primero en el EPK-PCE. Fue miembro del Comité para Europa de Comisiones Obreras. Protagonizó una de las rupturas con el carrillismo dentro de la emigración española acusando una política revisionista y traidora hacia el movimiento obrero.

Formó en Francia los Comités de Apoyo a la lucha del Pueblo Vietnamita y Cubano. En aquella época militaba en una organización guevarista formada por emigrados y exiliados que trataban de organizar la lucha armada antifascista en el interior del Estado español. En 1967 fue uno de los dirigentes de la Organización Comunista Marxista Leninista, radicada en París, donde participó activamente en las grandes movilizaciones de mayo de 1968.

Junto con ellos y otras organizaciones de refugiados provenientes del Estado español fundó en 1968 en Bruselas la Organización de Marxistas Lenininstas de España. A partir de ese momento su principal objetivo fue la reconstrucción del Partido Comunista para acabar con la explotación de la clase obrera y con la opresión nacional que sufre el pueblo vasco.

En 1971 se encarga del Comité de Dirección así como de las relaciones internacionales de la OMLE en París. Dos años después edita en el Estado frances y Bélgica la revista mensual Noticias de España para ser distribuida entre los obreros emigrantes.

Por ser el más veterano de la organización, en 1973 presidió la III Conferencia de la OMLE y el 8 de junio de 1975 en Torrelavega (Santander) fue secretario de la mesa en el Congreso Reconstitutivo del PCE(r), participando activamente en la elaboración de la Línea Política, el Programa y los Estatutos.

Por tanto, él fue el fundador y primer presidente del PCE(r) en el que formó parte, desde el principio, del Comité Central. Desde París, desempeñó un papel fundamental en la Comisión de Relaciones Internacionales. Mantenía contacto con las embajadas de China y Albania, con organizaciones comunistas de todo el mundo y difundía la revista de información exterior del PCE(r), que se llamaba España Antifascista.