AGUR, CLINTON Hedoi Etxarte

"...progreek ezin dute Sandersen ariketa politikoa egin: aurreko pantaila nahi dute. Nahiz eta haien hedabideek puztu zuten Trump. Garaian Mitterrandek FNri kantxa eman zion bezala eskuinaren botererako bidea zailtzeko. Kuriosoa da progreek eskuin muturrarekiko duten lilura eta beharra." 

      

         Gaur egun politika ikusteko modu bat gailendu da. Modu hori ez da berria, Bushen eta Aznarren garaian esaten zitzaion «ala nirekin ala terroristekin». Charlie Hebdoren atentatuen garaian «ala Hollande eta Vallsekin ala terroristekin» eta AEBetako hauteskundeen ostean «ala Trump ala Clinton». Eztabaida politikoaren kontrola duenak erabakitzen du aukerak bi diren, hiru, eta zeintzuk. Baina datorren mundua ez da progreek nahi luketen bezain sinplea.

 

Hannah Arendten aburuz, «txintxoa izan nahi izatea» (Clintonen aldeko agertzea) nor bere buruaz arduratzea da. Baina norberak politikoki jokatu nahi duenean «ez [dago bere] buruan interesatuta, baizik eta munduan. Eta hori da funtsezko diferentzia». AEBetako hauteskundeen emaitzen kontura, «politikoki jokatzeak» ez du Trumpen alde egotearekin zer ikusirik. Nahiz eta Bernie Sandersek emaitzak jakin eta segidan idatzi zuen «Trump jauna herrialde honetako langileen familiekiko politikak hobetzean ahaleginduko den neurrian, neu eta beste aurrerazale batzuk berarekin lan egiteko prest gaude. Politika arrazistak, sexistak, xenofoboak eta naturaren kontrakoak babestuko dituen neurrian, irmoki egingo diogu aurka» —Juan Etxenike kooperatibistaren aburuz, ez ote da hau Madrilen Sanders txalotzen dutenek CUPi hainbeste kritikatu dioten estrategiaren analogoa? Errepublika katalana eraikitzen eskuin nazionala babestu. Politika antisozialak egitean gupidarik gabe kriminalizatu—.

Baina progreek ezin dute Sandersen ariketa politikoa egin: aurreko pantaila nahi dute. Nahiz eta haien hedabideek puztu zuten Trump. Garaian Mitterrandek FNri kantxa eman zion bezala eskuinaren botererako bidea zailtzeko. Kuriosoa da progreek eskuin muturrarekiko duten lilura eta beharra: «Begiratu ze astakeriak esaten dituzten» geuk egiten duguna ikus ez dezazun (Bush eta Obamak 1,5 milioi hildako Iraken, Mexikoko harresia elkarrekin egin dute, Siria suntsitu, bi milioi preso kartzeletan, poliziak beltzak hiltzen ditu, Guantanamo zabalik, langile amerikarrak pobretu ditu finantzak).

 

Iturria:

http://www.berria.eus/

 

 

ONGI ETORRI ERREFUXIATUAK Asier Blas

"Mendebaldeko ezkerrean jarrera inperialistak hartu du hegemonia. Honen arabera, gure sistema politikoak munduko guztien gainetik daude, gu gara eskubide indibidualak, askatasun zibilak eta demokrazia behar bezala gordetzen ditugunak. Garai batean jaungoikoa edo garapen sozioekonomikoa eramateko aitzakiapean herrialdeak inbaditu eta kontrolatzea justifikatzen zen bezala, orain ezker hegemonikoak joko bera egiten du demokrazia eta askatasun zibilen mantrarekin"

 

XX. mende hasieran nazioarteko mugimendu sozialista gerraren aldeko eta kontrakoen artean zatitu zen. Mende bat beranduago gauzak ez dira gehiegi aldatu. 2003ko gerraren aurkako mobilizazioak oso handiak izan ziren. Mundu osoan milioika pertsonek hartu zituzten kaleak Irakeko inbasioaren aurka protestatzeko. Atzean geratu zen Mendebaldeko ezkerraren parte handi batek izan zuen jarrera inperialista, 1999an NATOk Jugoslaviaren aurka egin zuen gerra ilegala babestuz.  

 

Ordutik AEBek asko ikasi du. NATOko kideen esku-hartze inperialistak ugaldu egin badira ere, ez dute errepikatu Irakeko akatsa. Nazioarteko legeak hausten jarraitzen dituzte bonbardaketekin eta unean uneko inbasio militarrekin, baina orain kontrolatu nahi dituzten herrialdeen aurkako erasoetan delegaturiko (proxy) gerrek irabazi dute protagonismoa. Hamarnaka milaka atzerritarrek borrokatu zuten Libiako estatu soberanoaren aurka eta hamarnaka milaka ari dira Siriako estatu soberanoaren aurka. Qatar, Saudi Arabia, Israel, Turkia, AEB, eta NATOko herrialdeen inplikazioa Ekialde Hurbileko gerretan sekulakoa da, noizbehinka Al Qaeda eta ISIS laguntzen edota zuzenean edo zeharka armatuz. Modu batera edo bestera, Clark jeneralak, McCain senatariak edo Hillary Clintonek ere onartu dute. Ez da berria inperialismo angloamerikarrak muturreko islamismoa erabiltzea, mendeak daramatza hori egiten.

 

Halere, orain ehun urte bezala, Mendebaldeko ezkerrean jarrera inperialistak hartu du hegemonia. Honen arabera, gure sistema politikoak munduko guztien gainetik daude, gu gara eskubide indibidualak, askatasun zibilak eta demokrazia behar bezala gordetzen ditugunak. Garai batean jaungoikoa edo garapen sozioekonomikoa eramateko aitzakiapean herrialdeak inbaditu eta kontrolatzea justifikatzen zen bezala, orain ezker hegemonikoak joko bera egiten du demokrazia eta askatasun zibilen mantrarekin. Kasu batzuetan Mendebaldeko herrialdeetan inperialismoaren propaganda masiboaren abangoardia bilakatu da, frogak eta protagonisten adierazpenak sinetsi gabe eta erasotzaileak eta eraso jasotzaileak (bide batez, nazioarteko legedia hausten ez dutenak) parekatu nahian.

 

Milaka pertsona batzuk mobilizatu eta bizpahiru astetan armak eta milaka borrokalari lortu ditzaketela sinetsarazi nahi digute, nahiz eta aldi berean sinetsarazi nahi diguten munduko “diktadura lazgarrienetako” batean gertatzen dela hori. Ez da inuzentekeria, kopeta handia dute. Esplika diezagutela bestela nola den posible inperialismorik gabe Qatarreko biztanleen aztarna ekologikoaren batez bestekoarekin bost planeta behar izatea eta AEBetako biztanleenarekin lau behar izatea. Hau horrela da munduko baliabideak kontrolatzen dituztelako eta hori lortu ahal izateko herrialde soberanoak suntsitu eta beraien kontrolpera eramateko edozer egiteko prest daudelako.

 

Hori bai, bitartean kontzientziak lasaitzeko ezkerra “Gerrarik ez” oihutik “Ongi etorriak errefuxiatuak” lelora pasa da. Horrela XXI. Mendeko Caritas berriaren antzera aritzen da, noski, errefuxiatuei behar bezalako harrera egin behar zaie, baina horiek ez dira meteorologiazko fenomeno baten ondorioa, Mendebaleko herrialdeen eta bere aliatuen estrategia inperialista baten ondorio baizik. Une zehatz batean pobreziari aurre egiteko limosna beharrezkoa izan daiteke, baina ez bada esplikatzen zergatik gertatzen den,  eta ez bada borrokatzen egoera iraultzeko, betikotu daiteke. Herrialde bat suntsitzea eta populazioz hustea drama humanitarioa izateaz gain, herrialde horren soberania ostu eta bere garapen sozioekonomiko eta kulturala oztopatzeko biderik eraginkorrena da.

Iturria:
http://www.argia.eus/argia-astekaria/2528/ongi-etorri-errefuxiatuak

BILBOTIK ERE ELKARTASUNA LUGANSKERA Txabi Branka

"...benetako zailtasuna Euskal Herrian Europa ekialdeko zonalde honetan gertatzen denaren analisi fidagarri eta zuzenei eustea izan da, gutxiengo kanaletara baztertuta izan direnak, ezker eraldatzailearen espazioa betetzen zuten herriko sektore kritikoak murriztuz."      
                         
                 Orain dela aste batzuk, Bilboko plataforma digital hau kudeatzen dutenei bidali nienean gure hiriarekin zerikusia zuen ekimen bati buruzko informazioa, ez nuen pentsatzen igorri nienaren inguruko iritzi artikulu bat idaztea proposatuko zidatenik. Askok gogoratuko duzuenez ekimen hori joan den abendutik udaberriraino bilbotar bolondres batzuk auzo ezberdinetako elkarte eta gaztetxeen inguruan dabiltzatenen lankidetzari esker martxan jarritako giza laguntzazko material bilketa izan zen. URIOLA-k honen berri eman zuen, EH-Donbass Elkartasun Komiteak bultzatutako bilketaren hasierari buruz alegia, Europa ekialdean aurkitzen den Donbasseko biztanlegoa sustengatzeko ekimena zen, hain zuzen ere.

Orain berriz guzti honen harira, emailaren beste aldean zegoen uriolatarrak eskatuta, nire idatzizko ekarpena baliabide bezala ariko natzaizue bilketaren emaitzez. Komunikazio tresna hau pertsona eta iritzi guztiek kabida izateko espaziotzat sortua denez, horrela luzatu zidan aukera aipatutako uriolatarrak, ildo honi eusteko asmoarekin irakurle oro testuinguruan kokatzeko erronkari aurre egin behar izan diot. Ez da ez lan makala izan Ukrainiako azken urteetako gertaeren ikuspegia osatzea iritzirako espazio honetan, are gutxiago lurralde eslaviar honetako bilakaerak dituen elementu anitzekin. Baina irakurlea testuinguratzeko lan honen benetako zailtasuna Euskal Herrian Europa ekialdeko zonalde honetan gertatzen denaren analisi fidagarri eta zuzenei eustea izan da, gutxiengo kanaletara baztertuta izan direnak, ezker eraldatzailearen espazioa betetzen zuten herriko sektore kritikoak murriztuz.

Azaldu beharra dut gatazkarekin dudan hurbileko jarrera hau izatera ekarri nauena 2014an ukrainiar ekialdetik heltzen ziren berriekin hasiko dela non ezkerreko mugimenduen aurkako eskuin muturraren oldarkerien ostean (Odessako sarraskia…), ukrainiar indar militarrek zibilen aurkako bidegabekeria odoltsuak etorriko ziren (Slavianks eta Mariupol hirien aurkako bonbardaketak…), nire etxeko erosotasuna astinduz. Gero etorriko ziren hitzaldiak, heltzen zen bertako egunerokotasunaren jarraipena (Berria, Argia, La Haine…) eta gure herrian salaketa lanak martxan jarri zituzten talde eta pertsonak ezagutzea. Beraz, azpimarratuko nuke aditua ez naizen heinean, iritzi artikulu hau defendatu dezakedan fidegarritasunari eutsi zaiola; ez dut uste honelakorik idazteak ideia hona denik kazetari, historiagile, politologo… bezelako adimenik ez duenarentzat, ni bezala, norberaren muga pertsonalak benetan agerian uzteak ez baita sentsasio atsegina.

Bilketarekin jarraituz, dakidanez hau udaberrirako bukatutzat eman zen Bilbo eta Bizkaiko bilketa guneetatik jasotakoaren bila pasatzeari ekinez; Irala, Olabeaga, San Inazio, Deustu, Bilbo Zaharra, Ezkerraldea, Lemoa eta Larrabetzu. Ondoren boluntario aldetik etorriko zen guztia zenbatzea, materiala bidaltzeko behar den bezala prestatu eta Komiteak ezker abertzaleko alkatetzari esker prest zuen Ondarroako biltegira eramatea. Kilometro eta ordu asko lan honetarako. Materiala Euskal Herriko beste hainbat tokietatik ekarritakoari gehitu zitzaion eta baita ere Comite Andalucia-Donbassek igorritakoa. 1.850 kilo guztira.

Uztailaren 11an Ondarroatik atera zen kamioiez bildutako laguntza guztia. Asociación de Solidaridad Aragón-Donbassek kudeatutako bidaia izan zen eta egun berean Madrilen zegoen non Blagoe Delo elkarteak 700kg material gehitu zizkion. Elkarte honek guztira 2 tona baino gehiagoko kargamentua Moskura bidaliko zuen hegaldia ordainduz eta han Errusiar Larrialdietako Ministerioaren bitartez Ukrainia ekialdeko hiri garrantzitsuenetakoa zen Lugansk hirira heldu zen uztaileko hirugarren astean. Izen berdina duen Herri Errepublikaren hiriburura, Ukrainia ekialdeko Donbass eskualde langile eta meatzarian kokatua.

36ko gerran Bilbo izaten saiatu zen bezala, bere burujabetzarako borondatea eta nortasunaren defentsan erresistentziaren nolabaiteko sinbolo bihurturiko hiria da Lugansk. 2014an Maidaneko fenomenoa zeharo (inoiz at egon bazen) Mendebaldeko interes eta ultraeskuinaren menpe geratzeak ekarri zuen Gobernu kolpista eta nazionalistak bidalitako Ukrainiar Estatuaren indar militarraren oldarkeriari aurre egin ziona.

Errusiarekin kultur eta hizkuntz lotura handiak eta baita Sobietar Batasunarekiko ideologi-loturak ditu Donbasseko biztanlegoak. Horregatik ez da harritzekoa Sobietar Batasuna desagertu zenean sorturiko Ukrainia parlamentarioan eman diren hauteskundeetan Europar Batasuna eta bere aliatuak zein Errusiar Federakundearekin erlazioak mantentzearen aldeko indar politikoak garaile ateratzea bertan. 2014an guztia aldatu zen batez ere Lugansk eta Donetsk Herri Errepubliketako biztanlegoarentzat, orduko Ukrainiako presidentea zenak ezezkoa eman zion Europar Batasunari akordio politiko eta ekonomiko bat sinatzeko garaian, Errusiar Federakundera hurbilduz. Gaur egun nabaria da inperialistek beraien makineria, Sirian egin zuten bezalaxe, martxan jarri zutela hau ekiditzeko eta horregatik dago mundua dagoen tokian.

Ez genuke ahaztu behar Errusiar Federakundea munduko energia, mineral eta baso baliabide handienak dituela eta munduko ur gozo ez izoztuaren laurdena. Jakin beharko genuke baita, antza Putin kapitalistak SESB dezargetzean neoliberalismoak ekarri zuen oligarken ondasun kolektiboaren lapurretak nolabait eten zituela eta Federakundean ordena jarri. Dirudienez baita, Putinek ez du munduko jauntxoen, hau da, mendebaldeko inperialisten morroi izan nahi.

Ematen du inperialismoarentzat Donbasseko bi Herri Errepublikak menderatuz Errusiar Federakundearen aurkako setioa indartuko zela… baliteke, baina ni ez naiz aditua.

Egun, 2016an, bi urte daramatzate gudan Ukrainako ekialdeko biztanleek. Guda honek, 10.000 bat herritarren heriotza, eta milioitik gora pertsonen erbestea ekarri du; Donetsk, Lugansk, Makeevka, Debaltsevo, Slaviansk eta halako hiri garrantzitsuak suntsitzearekin batera.

http://uriola.eus/ 

EUROPAR BATASUNAREN AURKAKO JARRERA SENTIMENTALARI BURUZ Oxandabaratz

“Euskal Herriko iritzi publiko “progresista” EBri kritika egitera mugitu izan duena ez da ez Libia, ez Donetsk, ez Lugansk, ez Kosovo, ez Belgrad, eta ezta Siria ere izan. Idomeni izan da. Hau da, errukia, konpasioa… baina ez politika. Eta hau kezkagarria da. Izan ere, pentsatzera ematen du Idomenirik ez balego ez zatekeela EBren kontrako kritikarik egongo.“   

                       Azken aldi honetan askotan ari gara ikusten EBren ideia okertzen ari delakoaren zenbait zantzu; baita publikoan ere. Adibidez Nafarroako parlamentuko presidente Ainhoa Aznarezek EBko bandera kendu du erakundearen egoitzatik, Feministok Prest manifestazioan “Emakume errefuxiatuak SOS. EB hiltzaile” zekarren pankarta ikusi genuen, eta sare sozialetan geroz eta gehiago dira “EB honen parte izatea” sentitzen dutenaren lotsaz mintzatzen duten mezuak. Ez naiz ni orain EBren kontrako mezuen ugaltzeaz pozten ez dena, baina gauza batez ohartarazteko gogoa dut: protestaren muga “humanitarioetan” kokatzea,  protesta politikoa baino “morala” izatea, atzean dagoen klase-gatazka, edo hobeto esanda inperialismoaren eta herri subirano baten arteko gatazka ezkutatzea.

Errefuxiatuen krisia ez da nolanahi sortu. Beste fenomeno baten  ondorio da. Fenomeno hori Siriako guda da batez ere, zeinak milioika siriarrek euren etxeak uztera bultzatu dituen. Hemen Siriaren kontrako guda inperialista bat izan da, guda horren bultzatzaileen artean EB egon delarik. Oro har, Siriako herriaren, Siriako Estatu subirauaren (hango burgesia nazionala eta herri klaseak biltzen dituen Estatua, “sozialismo arabiarra” deitutako ideologiari jarraiki interbentzio eta babes ekonomiko handiko sistema mistoa ezarri duena) eta Mendebaldeko bloke inperialisten, bertako burgesia monopolisten menpeko potentzien arteko borroka bat da. Hau ere, nazioarteko klase borroka bat da, inperialismoa, mendebaldeko burgesia monopolistaren berezko joera baita, Leninek esan bezala. Beraz, modu batean, klase-gatazka baten aurrean gaude.

Bada garaia guk ere betaurreko gorriak jar ditzagun eta klase klabean errealitatea interpreta dezagun. Bi proiektu politiko daude elkarren kontra: alde batetik inperialismoaren proiektua, mendebaldeko burgesia monopolistarena; eta bestetik, Siriako burgesia nazionalarena eta herri klaseena. Lehenak irabaziak handitzeagatik eta beste herrialde bat bere sare ekonomikora gehitzearren borrokatzen du, merkatu hori bereganatuz. Bigarrenak bere subirautza nazionalagatik eta bere eredu ekonomikoagatik (“Estatu-kapitalismoa” Ongizate sistema gogor batekin). Hor planteatzen dira gatazka eta kontraesana, eta hortik abiatu behar dugu Siriako guda eta EBk izan duen inplikazioa ikusteko, zergatik EBko herrialdeek babesten dituzten Ekialde Hurbileko Siriaren etsaiak (Saudi Arabia, Katar, Turkia, Israel) eta hauek babestutako oposizio taldeak, Baxar al Assad lehendakaria uzkaili asmoz eta Sirian erregimen aldaketa bat ekarri asmoz. Egin beharreko beste galdera bat da zerk ekarriko zukeen Sirian egun dagoen Estatu baathista erortzea eta AEBren edota EBren aldeko Gobernu bat jartzea, eta honek zer ondorio izango zukeen Siriako klase sozial ezberdinentzat. Hori da gatazka, funtsean politikoa dena, beraz gure analisiak politikoa eta erradikalak (errokoak) izan behar dira; hots, EBren kriminaltasuna ez da Idomenin hasten, baizik eta Siriako gudarekin hasten da. Idomenikoei laguntzeko modurik onena, Siriako guda geldiaraztea da (Errusiak ISISen kontrako interbentzio militarra hasi zuenetik milioi bat errefuxiatu Siriara itzuli dira). Azkenik, kontutan izan behar dugu beste arrisku bat: errefuxiatu hauek osatzen duten herriaren “desio kolektiboa” interpretatzea, siriarrek Sirian bizi baldintza duinak izan dezaten eta siriar herria odolustea ekiditea ahaztea (emigrazio masiboa herria odolustea baita). Hala ere, Euskal Herrian Siriaren alde erakutsitako elkartasuna oso pobrea izan da, manifestu bakar bat eta Askapenaren zenbait adierazpen kenduta ez da nolako mobilizaziorik edota kanpaina handirik egin Siriaren alde. Beti egon da aitzakiaren bat: Assad “diktadorea” zela, kurduak, errefuxiatuak… kontraesan nagusia, Siria vs inperialismoa ezkutatua izan zedin. (Bestalde, esan beharra dago, “pentsaera jatorreko” ezker mota batentzat, errefuxiatuen inguruko diskurtsoa –ahularekiko konpasioa, multikulturalismoa eta abar- erakargarriagoa zaiola Siriako Estatuaren defentsak inplikatzen duena –armada, autodefentsa militarra, Estatua eta abar- baino).

EBren arazora itzuliz, gogoan izango dugu 2014ko GARA egunkariaren azala, non Eskoziako, Kataluniako eta Euskal Herriko banderekin batera, EBren bandera agertzen zen. Ezker Abertzaleak berak “Estatu bat Europan” nahi zuela (Sorturen hasierako txostenetan “EBn” ere aipatzen zen). Garai horietan, EBren kontra hitz egiten genuenok erdi-ero, utopiko, zaharkitu eta abar bezala ikusita geunden “lehenengo Estatua eta gero ikusiko dugu” pentsaera nagusi zen garaietan (orain ere hala baden, edo aldaketa ideologikorik eman den ez dugu orain eztabaidatuko). Gogoan dugu baita EBren inperialismoaren kontrako diskurtso politikoa mamitu duten euskal mugimenduek (Donetsk Elkartasun Komiteak, esaterako) zer nolako irainak edo bazterketa jaso izan dituzten sektore batzuen aldetik.

Euskal Herriko iritzi publiko “progresista” EBri kritika egitera mugitu izan duena ez da ez Libia, ez Donetsk, ez Lugansk, ez Kosovo, ez Belgrad, eta ezta Siria ere izan. Idomeni izan da. Hau da, errukia, konpasioa… baina ez politika. Eta hau kezkagarria da. Izan ere, pentsatzera ematen du Idomenirik ez balego ez zatekeela EBren kontrako kritikarik egongo. Siriarako (zeharkako) interbentzioa “garbia” izango balitz (hots, Assad denbora laburrean uzkailiko bazuten EBren aldekoek, Maidan baten bidez edo guda labur baten bidez) inork ere ez zukeen EBren paper inperialista kuestionatuko, eta erakunde honek lehen zuen zilegitasun bera izango zukeen. Hots, hala, “ihardeste partzial” baten aurrean egon gaitezke, ideologikoki inperialismoa higatu baino indartu egin dezakeena: “Interbentzio” konkretu batzuk (porrot egin dutenak) kritikatzen dira, eta ez EBren izaera inperialista, “Interbentzio” horietara daramana; hots, “interbentzio onen” gaineko itxaropena mantendu egiten da. Adibidez, Jule Goikoetxeak BERRIAn atera zuen artikulu honetan, EBren aurkako diskurtso ideologiko antzeko bat erabiltzen badu ere, gatazkaren erroa, hots EBren inperialismoa eta honek sortutako guda aipatu ere ez du egiten; berriz ere gatazka politikoa errefuxiatu horiek Europara heltzean hasten da. Honekin, siriarrak masiboki Europara etorri beharraren arazoa (Siria odolustearen arazoa) eta guda inperialista ekuaziotik kanpo geratzen dira. Jule Goikoetxeak beharrezko ikusten duen “EB patriarkal, arrazista eta neoliberalaren aurkako ofentsiba ideologikoa” egiteko eskaintzen duen konponbidea, nik ulertu dudanez “Europako ezkerra zuria, profesionala eta gizonezkoa” izateari uztea da; baina honek arazo bat du, azkenean errefuxiatuen arazoa, arazo “intra-europar” bezala kokatzea (“Europako ezkerrak errefuxiatuekin zer egin?” galderara mugatuz, “Europak Siria suntsitzea ekiditeko zer egin?” baino); izan ere, Goikoetxearen “ofentsiba ideologikoan” agertzen ez den elementua antinperialismoa baita.

Are harrigarriagoa egin zait Miren Amuriza batek, adibidez, “Zazpika” astekarian Siriari buruz esan duena, hango herriaren kontrako inperialismoaren zurikeria erabatekoa iruditzen baitzait; izugarrizko arinkeriaz idatzitakoa. Amurizak Amina Arraf ustezko siriar blogari lesbiana baten kasua aipatzea. Arraf bera ez da existitzen, beraz estatubatuar batek (hots, NATOren parte den Estatu batetako hiritar batek), Tom McMasterrek asmatutako pertsonai bat da. McMasterrek siriar gizartean zegoen “homofobia” salatu nahi izan zuen, genero arloan siriar Gobernua inguruko aurrerakoienetakoa den arren, eta bere etsaiak atzerakoiagoak diren arren. Praktikoki, McMasterrek egin zuena, laugarren belaunaldiko gudaren teknikaz baliatuz inperialisten alde eragitea izan zen; jomugan dagoen herri bat populazio sektore potentzialki aldeko batengatik (ezkerreko sektoretik, zeina Mendebaldean oro har LGBT eskubideen aldekoa den) alienatzen saiatzea. Amurizak Arraf delakoa “gezurra den arren, Siriako lesbianen egoera bisualizatzeko eta salatzeko balio izan duela”; artikulua “Free Amina” batekin bukatzen zuelarik. Honek argi erakusten du Euskal Herriko parte batean zein seriotasun gutxirekin hartzen den Siriaren kontrako eraso inperialista, NATOren aldeko kazetari baten jolasetara zein arinkeriaz batzen diren ikusita. Ikusi beharko zatekeen zer irudituko zitzaiokeen Amurizari halako blogari faltsuak agertuko balira NATOren erasoaren biktima Siria ordez Euskal Herria zatekeen guda batean; edota 80. hamarkadan kazetariren batek, ZEN Planari jarraiki, halako pertsonaia edo istorio bat asmatu izango balu “HBn dagoen homofobia salatzeko” (egon bazegoena, beste alderdietan bezala). Amurizak “Siriaren kontrako ZEN Planeko” kazetari hau txalotzea nahiko argigarria zaigu Euskal Herrian dagoen kontzientzia politiko antiinperialistaren faltaren inguruan.

EBk Idomeni aurretik hil egiten zuen, eta Idomeni ostean ere hiltzen jarraituko du. Arnaldo Otegik Europar Parlamentuan EBri, “EB hiltzaileari”; “Euskal Herriaren eta Espainiar Estatuaren gatazkaren bitartekaritzan parte hartzea eskatu dio. Ez dirudi oso bateragarria azken asteetako anti-EB uholde horrekin… uholde hori benetan serioa, hots, politikoa balitz. Moda bat izatearen aukera badago, halere. Kasu horretan kaltegarriagoa izan daiteke baita, izan ere EBren kontrako diskurtso politikoa, indartu beharrean, modazko uholde “karitatibo” honek murgildurik eta deusezturik gerta baitaiteke.

https://antinperialistak.wordpress.com

VENEZUELA AURRERA PLATAFORMAREN KOMUNIKATUA / Comunicado de la plataforma Venezuela Aurrera

“Azken asteetan eskuinaren indarkeria larriagotu egin da eta ekintzaile sozial bat, bi polizia eta diputatu chavista bat erahil dituzte. (...) Badakigu Venezuelak pairatzen duen gerra ekonomiko, mediatiko eta politikoa sistema neoliberalaren berrezarkuntza lortzeko beste ahalegin bat dela, eta Venezuela, azken hilabeteetan Brasil, zein latinoamerikako beste prozesu aurrerakoiak erasotzea duela helburu.“

Venezuela: PP, PSOE eta C’s-ek laguntzen dituzten kriminalentzako amnistia legea

Estatu espainiarra, Partido Popular, PSOE, eta Ciudadanos-ek gogotsu bermatu eta txalotu duten “Proyecto de Ley de Amnistía y Reconciliación Nacional” izena duen lege proiektua onartu du Venezuelako Asanblada Nazionaleko gehiengo opositoreak. Sostengu honen adibide garbia Mariano Rajoy berak El País-en lege horren alde idatzi duen artikulua.

Baina zer bultzatzen ari dira “demokrata” hauek Venezuelan? Amnistia lege honek ezarritako orden konstituzionala edo gobernua aldatzeko manisfestazioetan edo protestetan parte hartzeagatik egindako delituak amistiatuko ditu, zehazki 1999ko urtarrilak 1etik aurrera eta legea onartu harte, hau da, Hugo Chávez eta Nicolás Maduroren legislaturetan bakarrik egindako delituak.

Zer delitu barkatu ditu lege honek? Adibidez, “garraio zerbitzuetan, sistema informatikoetan edota edozein zerbitzu publikoan eragindako hondamenak edo suntsipena”, “lehergailuen edo bonba su-eragileen fabrikazioa edo inportazioa”, “delituak egiteko adingabekoen erabilpena”, “suteak eragitea”, “legeen desobedientzia eta gorrotoa sustatzea”, “agintaritzaren aurka egitea” eta “droga-trafiko txikia” eta “iruzurra, maula eta lukurreria exebizitza eraikuntzetan” barkatuko ditu lege honek.

Barkamena lortzeko baldintza bakarra “Estatuko botere betearazleak egindako politiken aurkako  protesta, manifestazioa edo bileren bidez” bultzatutako delituak izatea da.

Lege honen bidez argi onartzen du oposizioak Nicolás Maduroren gobernua bere postutik kentzeko indarkeria erabili duela eta, honetaz gain, kartzelatik atera nahi dituen pertsonen zerrenda zehatza osatzen du ere. Hauen artean ezagunena Leopoldo Lopez da, duela bi urte 43 hildako eragin zituen indarkera olatuaren erantzule zuzena.

Azken asteetan eskuinaren indarkeria larriagotu egin da eta ekintzaile sozial bat, bi polizia eta diputatu chavista bat erahil dituzte.

Venezuela Aurrera, Iraultza Bolivartarraren aldeko euskal elkartasun plataformatik, Estatuko zenbait alderdi politiko zein komunikabide bultzatzen duten Inpunitate Lege honen nazioarteko salaketa egitera deitzen dugu. Badakigu Venezuelak pairatzen duen gerra ekonomiko, mediatiko eta politikoa sistema neoliberalaren berrezarkuntza lortzeko beste ahalegin bat dela, eta Venezuela, azken hilabeteetan Brasil, zein latinoamerikako beste prozesu aurrerakoiak erasotzea duela helburu.

Venezuela Aurrerak, hurrengo apirilak 19an Venezuelako Iraultza Bolibartarrarekin nazioarteko elkartasun jardunaldian parte hartzera deitzen du euskal herritar oro.

 

“Venezuela Aurrera” (Iraultza Bolivartarrarekiko Euskal Elkartasun Plataforma):

Alternatiba, Aralar, Arbol Euskal Herria, Askapena, Asodemuc, Bachue (Kolonbiako Errefuxiatuak Euskal Herrian), Cine de Base, “La Puebla” Zirkulu Bolivartarra, Ernai, Euskadi-Cuba elkartea, Ezker Anitza-Izquierda Unida, Gazte Komunistak, Gazte Komunisten Batasuna (GKB), Giltza, Ikasle Abertzaleak, Ikasle Ekintza, IPES-GITE, LAB, Komite Internazionalistak, Marcha Patriótica Euskal Herrian (Colombia), Bakea eta Duintasuna, PCE-EPK, Resumen Latinoamericano, Revista “Encuentros”, Sodepaz Nafarroa, Sortu, Emigrados sin Fronteras.