Lambes as terras.
Trillas os días
e vas andando,
sin parar andando.
Coxeas no outono —meu arranque—.
Alóngaste no estío —miña morte—.
Á primaveira dáste,
dáste a todos que logo de ti se chaman.
Tolle o inverno o teu nome,
o teu nome —morno lume—,
o teu nome farto i esquecido,
esquecido
entre muros lentos,
entre pozas, terras-miñocas,
entre mundo de sapos
e calexas de lúa.
¡Farto!
O teu nome leva e dá.
Dá mareas de verbas feitas,
dá cantiga que se escoita,
dá á terra voz e fala,
dá a cada un dos tempos seu dono,
dá larganza —peito de bríos—.
Vein vindo a luz aquela que ti
encendiches e non se apaga.
¡Sol!
María Mariño: Verba que comenza (1990)
Versións: