Mostrando entradas con la etiqueta Nuria Espert. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Nuria Espert. Mostrar todas las entradas

viernes, 18 de octubre de 2019

Los hijos y los pájaros

Los hijos se parecen
al vuelo de los pájaros
porque tienen la urgencia
dispuesta a flor de labios,
Y está bien que así sea
porque al final la vida
les crece entre las manos.

Los hijos se parecen
al vuelo de los pájaros
porque llenan el día
poniéndolo más claro.
Y está bien que así sea
porque al final la muerte
se cae de sus manos.

Los hijos se parecen
al vuelo de los pájaros
porque siempre están yendo
al límite más blanco.
Y está bien que así sea
porque al final nosotros
viajamos en sus manos.

Los hijos se parecen
al vuelo de los pájaros
porque al final la suerte,
nuestra suerte,
se distrae volando.
Los hijos y los pájaros.
Los hijos y los pájaros.

Hamlet Lima Quintana: Cancionero para no morir (1986)

Versións:
Cantoral: Los hijos y los pájaros; El canto de Cantoral; 1980; Lado 2, Corte 1



Cuarteto vocal Vox4 e Nuria Espert: Los hijos y los pájaros / Palabras para Julia*; Voces y palabras. Canciones y poemas de España y Latinoamérica; 2005; Pistas 4 e 5



*[O recitativo da primeira estrofa deste poema, na voz de Nuria Espert, esta seguido pola musicalización do poema Palabras para Julia, da obra de José Agustín Goytisolo: Bajo tolerancia, do ano 1973; interpretada polo Cuarteto vocal Vox4.]

jueves, 24 de mayo de 2012

A xusticia pola man

Aqués que tén fama de honrados na vila,
roubáronme tanta brancura que eu tiña;
botáronme estrume nas galas dun día,
a roupa decote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron, en donde eu vivira;
sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;
ó raso cas lebres dormín nas campías;
meus fillos..., ¡meus anxos!..., que tanto eu quería,
¡Morreron, morreron, ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucháronme a vida,
fixéronme un leito de toxos e silvas;
i en tanto, os raposos de sangre maldita
tranquilos nun leito de rosas dormían.

-Salvademe ¡ou, xueces!, berrei..., ¡tolería!
De min se mofaron, vendeume a xusticia.
- Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda...
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
Estonces cal loba doente ou ferida,
dun salto con rabia pillei a fouciña,
rondei paseniño...¡Ne-as herbas sentía!
I a lúa escondiase, y a fera dormía
cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, i as mans estendidas,
dun golpe, ¡dun soio!, deixeinos sin vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
tranquila, esperando pola alba do día.

I estonces... ¡estonces!, cumpreuse a xustiza:
eu, neles; i as leises, na man que os ferira.

Rosalía de Castro: Follas Novas (1880)

Versións:

Amancio Prada: A xustiza pola man; Rosalía de Castro; 1975; Pista 5.




Amancio Prada: A xusticia pola man; Canta a Galicia; 1986; Pista 10

(Reedición da versión do disco Rosalía de Castro, do ano 1975)


Amancio Prada e Nuria Espert: A xusticia pola man; Rosas a Rosalía; 1997; Pista 11.




Amancio Prada e Nuria Espert: A xusticia pola man; Rosalía siempre; 2005; Pista 14.

(Reedición da versión incluida no disco Rosas a Rosalía do ano 1997)



Nao: A xustiza pola man; As palabras espidas; 2007; Pista 8.




Abe Rábade e Guadi Galego: A xusticia pola man; Rosalía 21; 2008; Pista 1.




Nao: A xustiza pola man; Once máis 15 (VVAA); 2009; Pista 15

(Reedición da versión do disco As palabras espidas, do ano 2007.)


Aid: A xusticia pola man; Rapoemas; 2012; Pista 1




Amancio Prada e Nuria Espert: A xusticia pola man; Resonancias de Rosalía; 2014; Pista 11

(Reedición da versión do disco Rosas a Rosalía do ano 1997)