o equilibrio no ser e no facer.
Era quen anunciaba cada abrente,
cada estación, cada equinoccio,
cada fase da lúa,
cada sementeira e cada ceifa.
Era un reloxo natural,
unha campá entrañable,
un latexo alerta, acompasado,
unha rosa náutica
sinalando o rumbo de nós todos.
A nai era o ritmo,
a medida íntima do tempo.
Trouxo á luz deste mundo sete fillos,
sete gromos
que abrollaron en Gres
puntualmente
cada dúas voltas da terra tras do sol.
A nai era a palabra
que tecía agarimos,
o alboreo
sobre o noso horizonte florecido.
Xosé Neira Vilas: Dende Gres (2004)
Versións: