Która chorągiew po której ma iść - cz. VI

Tym razem pułki jazdy koronnej z XVI wieku – fragment porządku wedle którego zachować mają Panowie Żołnierze teraz w ciągnieniu z leż Litewskich na Podole w 1582 roku. Był to rozkaz podpisany przez hetmana wielkiego koronnego Jana Zamoyskiego, określający podział jazdy na trzy pułki, sposób i czas w jaki oddziały te mają przejść do wyznaczonych leż na Podolu.

Jako pierwszy, w dniu 27 czerwca, ruszyć miał pułk dowodzony przez Wojciecha Regalskiego, kasztelana warszawskiego.  Pułk ten miał dziewięć dni na zebranie się w Bielsku, skąd miał pociągnąć na Siematycze, Janów, Kodeń, Włodawę, Świerze, Horodło, Włodzimierz, Łuck. Dla ułatwienia przemarszu, głównie w kwestii łatwiejszego zdobycia żywności, pułk podzielono na dwie części. Jak pierwsze ruszyły cztery roty:

P. Spytkowa Jordanowa.

P. Zebrzydowskiego podczaszego

P. Potockiego.

P. Macieja Bielawskiego.

Komendę nad nimi sprawował Potocki. Kolejne cztery chorągwie pułku miały ruszyć nieco później, pod komendą Wojciecha Regalskiego. Jego ‘część’ składała się z rot:

JPana Wojciecha Regalskiego.

P. Chocimierskiego.

P. Częstyńskiego.

P. Tymrzekowa.

Drugi pułk dostał 22 dni na ściągnięcia do Szereszowa. Jego trasa przemarszu to na Kamieniec Litewski, Brześć, Kowel, Torgin, mimo Łuck. Pułk ten był mniejszy od pierwszego, składał się z czterech rot:

P. Alexandra Koniecpolskiego.

P. Jakóba Strusia.

P. Jakóba Sieniawskiego.

P. Stefana Stareskiego.

Komendę nad pułkiem sprawował Koniecpolski.

Trzeci i ostatni pułk zbierał się w Słonimiu – na zgrupowanie przeznaczono dziewięć dni. Trasa przemarszu ku Trokowi na Sielce, Kobryń, Ratno, Niesuchoice, Sokola, Różyce. Pułk ten składał się z siedmiu rot:

P. Orzelskiego.

P. Skarbkowa.

P. Hołubkowa.

P. Stanisława Soboczkiego.

JMść Pana Zebrzydowskiego, Starosty Stężyckiego.

P. Żórawnickiego, Starościca Trockiego.

P. Prokopa Pieniążka.

Na dowódcę pułku wyznaczono Orzelskiego – miał on jednak na czas przemarszu rozdzielić chorągwie na dwie części, a drugą połową pułku miał dowodzić Skarbek.

Hetman Zamoyski określił też bardzo ściśle, jak należy utrzymywać dyscyplinę w czasie przemarszu – zostawię sobie to jednak na inną okazję i nowy wpis.

Która chorągiew po której ma iść - cz. I

Zaniedbałem ostatnio wszystkie cykle blogowe (poza malarzami), brakuje mi chyba na nie weny, więc spróbujemy odczarować złą passę czymś nowym... W związku z tym dodam nową serię wpisów - będzie chyba najbardziej użyteczny dla wargamerow (zwłaszcza do systemu w typie OiM). Chciałbym w nim przedstawiać dane dotyczące podziału armii koronnych i litewskich na pułki  jazdy autoramentu narodowego (a gdzie to możliwe dodam także dane dotyczące piechoty i dragonii) – takie ODB mogą być przydatne przy tworzeniu scenariuszy do gier i kampanii. Oczywiście będę zamieszczał tylko takie spisy, gdzie dysponuję dokładniejszymi danymi. Rzecz wydaje mi się ciekawa, bo pokazuje jak duże były różnice w wielkości pułków.  Zauważyć można też niejaką ‘specjalizację’ – niektóre pułki miały spełniać zadania rozpoznawcze i osłonowe (jako siły lekkie), w niektórych mamy do czynienia z dużą liczba husarii (pułk JKM, hetmańskie) stąd są to główne formacje uderzeniowe armii. Jeżeli cykl wyda się ciekawy (wszelkie komentarze mile widziane) doczeka się kontynuacji...

Pułki kawalerii w kampanii mołdawskiej 1686 roku.

W każdym pułku ilość chorągwi danego typu jazdy, po myślniku łączna liczba koni (stan etatowy) w tych chorągwiach:

I. Pułk JKM Jana III Sobieskiego:

- 7 chorągwi husarii  - 1120 koni

- 10 chorągwi pancernych – 1400 koni

II. Pułk królewicza Jakuba Sobieskiego:

- 3 chorągwie husarii – 450 koni

- 7 chorągwi pancernych – 820 koni

III. Pułk hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jabłonowskiego, wojewody ruskiego:

- 7 chorągwi husarii – 950 koni

- 14 chorągwi pancernych – 1790 koni

IV. Pułk hetmana polnego koronnego Jędrzeja Potockiego, kasztelana krakowskiego:

- 6 chorągwi husarii – 790 koni

- 15 chorągwi pancernych – 1840 koni

V. Pułk Feliksa Potockiego, wojewody krakowskiego:

- 1 chorągiew husarii – 120 koni

-3 chorągwie pancerne – 350 koni

VI. Pułk Rafała Leszczyńskiego, wojewody kaliskiego:

- 1 chorągiew husarii – 150 koni

- 5 chorągwi pancernych – 540 koni

VII. Pułk strażnika wielkiego koronnego Stefana Bidzińskiego, kasztelana sandomierskiego:

- 6 chorągwi pancernych – 690 koni

- 2 chorągwi wołoskie – 160 koni

VIII. Pułk Hieronima Lubomirskiego, marszałka nadwornego:

-  7 chorągwi pancernych – 920 koni

IX. Pułk Atanazego Miączyńskiego, łowczego koronnego:

- 3 chorągwie pancerne – 350 koni

- 5 chorągwi wołoskich – 460 koni

X. Pułk strażnika wojskowego Michała Zbrożka:

- 2 chorągwie pancerne – 250 koni

- 4 chorągwie wołoskie – 380 koni

XI. Pułk oboźnego wojskowego Marcina Chełmskiego:

- 3 chorągwie pancerne – 350 koni

- 3 chorągwie wołoskie – 280 koni

XII. Reszta kawalerii biorąca udział w wyprawie, nie wchodząca w skład pułków:

- 6 chorągwi wołoskich – 440 koni

- 3 skwadrony/regimenty arkebuzerii – 700 koni

XIII. Kawaleria pozostawiona ‘przy pograniczu’, dowodzona przez Stanisława Drużkiewicza, kasztelana chełmskiego:

- 5 chorągwi pancernych - 500 koni

- 4 chorągwie tatarskie – 400 koni

- 3 chorągwie wołoskie - 250 koni

XIV. Piechota i dragonia, która nie wchodziła w skład pułków jazdy:

- 33 regimenty i 3 freikompanie piechoty cudzoziemskiej  -12 590 porcji

- 2 chorągwie piechoty węgierskiej – 500 porcji + załogi zamkowe (200 porcji)

- 9 regimentów i 1 freikompania -  4 170 porcji