Aviso/Warning

Se algum link estiver inacessível envie-nos um email ou deixe-nos um comentário/ If by any chance there is a broken link send us an email or leave us a comment.

ABBA ‎– Greatest Hits Vol. 2 (LP 1979)

sábado, 8 de fevereiro de 2020



ABBA ‎– Greatest Hits Vol. 2 (LP Polydor ‎– 2344 145-18, 1979).
Produção: Benny Andersson e Björn Ulvaeus.
Género: Pop/Rock, Disco.


Greatest Hits Vol. 2” é uma compilação de grandes sucessos do grupo sueco ABBA, lançada em 29 de outubro de 1979 (para coincidir com a sua turnê pela América do Norte e Europa, entre setembro e novembro de 1979), com êxitos gravados entre outubro de 1974 e agosto de 1979.
O álbum atingiu as tabelas de vários países como no UK onde chegou à posição nº 1 do Top 100 e esteve na parada por 63 semanas, no Canadá atingiu a posição nº 1, Bélgica nº 1, Espanha nº 3, Holanda nº 4, Alemanha nº 6 e EUA chegou à Billboard 200, em n º 46.
ABBA foi um grupo sueco de música pop formado em Estocolmo em 1972 por Anni-Frid "Frida" Lyngstad, Benny Andersson, Björn Ulvaeus e Agnetha Fältskog. O nome "ABBA" é um acrónimo formado pelas primeiras letras de cada membro (Agnetha, Björn, Benny, Anni-Frid). Tornou-se um dos grupos da época com maior sucesso comercial na história da música, liderando as paradas mundiais de 1974 a 1982. ABBA venceu o Eurovision Song Contest 1974 no The Dome, em Brighton, Reino Unido, dando à Suécia o seu primeiro triunfo no concurso. Foram premiados com vários discos de ouro e platina, em diversos países.
Mais informação sobre este excelente grupo, já se encontra inserida neste blog.


Faixas/Tracklist:

A1 Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight) (Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 4:45
A2 Knowing Me, Knowing You (Stig Anderson, Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 4:02
A3 Take A Chance On Me (Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 4:05
A4 Money, Money, Money (Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 3:05
A5 Rock Me (Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 3:03
A6 Eagle (Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 5:51
A7 Angeleyes (Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 4:20
B1 Dancing Queen (Stig Anderson, Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 3:50
B2 Does Your Mother Know (Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 3:13
B3 Chiquitita (Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 5:26
B4 Summer Night City (Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 3:34
B5 I Wonder (Departure) (Stig Anderson, Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 4:38
B6 The Name Of The Game (Stig Anderson, Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 4:54
B7 Thank You For The Music (Benny Andersson e Björn Ulvaeus) 3:48


Intervenientes/Personnel:

ABBA Membros/Members: Agnetha Fältskog, Anni-Frid Lyngstad, Benny Andersson, Björn Ulvaeusbba
Baixo – Mike Watson, Rutger Gunnarsson
Bateria – Ola Brunkert, Roger Palm, Rolf Alex
Flauta – Lars O. Carlsson
Trompa – Bengt Sundberg, Gunn Wennberg
Guitarra – Anders Glenmark, Finn Sjöberg, Janne Schaffer, Lasse Wellander
Guitarra [adicional), Banjo, Mandolim – Björn Ulvaeus
Harpa – Gloria Lundell
Teclados, Sintetizador – Benny Andersson
Percussão – Malando Gassama, Åke Sundqvist
Saxofone – Halldór Pålsson, Kajtek Wojciechowski, Lars O. Carlsson, Ulf Andersson
Trombone – Christer Danielsson
Arranjos – Anders Eljas, Rutger Gunnarsson, Sven-Olof Walldoff

LP gentilmente cedido pelo nosso amigo Karl Stoller, a quem agradecemos.

Little Stevie Wonder ‎– Tribute To Uncle Ray (LP 1962)




Little Stevie Wonder ‎– Tribute To Uncle Ray (LP Tamla ‎– TM-232, Outubro de 1962) 
LP considerado raro.
Produção – Clarence Paul, Henry Cosby. 
Género: Soul, Funk, Rhythm ‘n Blues. 

Tribute to Uncle Ray” é o segundo álbum de estúdio de Stevie Wonder, editado ainda com o nome Little Stevie Wonder, gravado no Studio A, Hitsville USA, Detroit/EUA. Foi lançado pela Motown em outubro de 1962, pouco depois de "The Jazz Soul of Little Stevie" (o seu primeiro LP), que foi editado em setembro do mesmo ano, quando Wonder tinha apenas 11 anos de idade. O álbum foi uma tentativa de Berry Gordy e da Motown, de associar o jovem "Little Stevie Wonder" ao popular e bem sucedido Ray Charles, que também era um músico afro-americano cego. Wonder, tinha apenas 12 anos quando este álbum foi lançado. 


Stevie Wonder é um cantor, multi-instrumentista e compositor americano, considerado uma das figuras mais importantes e criativas da música popular, desde o início dos anos 60. Stevie vendeu mais de 100 milhões de discos em todo o mundo, tendo recebido 25 prémios Grammy. Gravou para cima de trinta sucessos que alcançaram o top 10, nos EUA. 
Stevie, cujo verdadeiro nome é "Stevland Hardaway Judkins" nasceu cego em 13 de maio de 1950, em Saginaw, Saginaw County, Michigan, Estados Unidos. Um prodígio na infância, Wonder começou a tocar diversos instrumentos desde tenra idade (piano, harmónica, bateria e baixo) e participou no coro da igreja. O cantor assinou contrato com a gravadora Tamla / Motown com apenas 11 anos de idade, quando começou a gravar (sob o pseudónimo de Little Stevie Wonder) e continua com a mesma discográfica até hoje. 
Em menos de um ano, a canção "Fingertips" , de Stevie Wonder, tornou-se um sucesso número 1 na Billboard Hot 100 quando ele tinha apenas 13 anos. Stevie lançou uma série de clássicos da pop nos anos seguintes, entre eles, "My Cherie Amour" (1969) e "Signed, Sealed, Delivered I'm Yours" (1970). Lançou também excelentes álbuns de estúdio. Com apenas 18 anos, Stevie Wonder mudou-se para Los Angeles, onde trabalhou com alguns famosos produtores como Quincy Jones e outros. Wonder continua a tocar, cantar e a gravar novas músicas até ao presente. Em 2013, fez uma aparição especial no álbum de estúdio de Celine Dion, “Loved Me Back to Life”. Stevie ganhou diversos prémios e homenagens durante a sua carreira. Foi introduzido no “Rock and Roll and Songwriters halls of fame”. Recebeu o Polar Music Prize e também venceu um Oscar de Melhor Canção. Wonder foi homenageado com o Montreal Jazz Festival Spirit Award, em 2009. 


Faixas/Tracklist: 

A1 Hallelujah I Love Her So (Ray Charles) 
A2 Ain't That Love (Ray Charles) 
A3 Don't You Know (Ray Charles) 
A4 The Masquerade (Rubel, Migidson) 
A5 Frankie and Johnny (Arr. Clarence Paul) 
B1 Drown In My Own Tears (Henry Glover) 
B2 Come Back Baby (Ray Charles) 
B3 Mary Ann (Ray Charles) 
B4 Sunset (Paul, Judkins) 
B5 My Baby's Gone (Berry Gordy, Jr.) 

LP gentilmente cedido por John Cox, a quem agradecemos.

Long John Baldry ‎– Looking At Long John (LP 1966)

sexta-feira, 7 de fevereiro de 2020



Long John Baldry ‎– Looking At Long John (LP United Artists Records ‎– ULP 1146, 1966).
Produtor – Martin Davis.
Género: Rock, Blues.

Looking at Long John” é um álbum de Long John Baldry lançado em 1966. Neste seu segundo LP há uma verdadeira mudança de Baldry do blues para o pop/soul. Nessa época, ao mesmo tempo que cantava R’nB nos clubes de Londres juntamente com o grupo The Steampacket (uma banda britânica de blues formada em 1965 por Long John Baldry, Rod Stewart, Julie Driscoll e o organista Brian Auger), John trabalhou neste seu segundo álbum, apresentando-nos um lado diferente do cantor. No LP “Looking At Long John”, o seu estilo alterou-se para o soul/pop, a par de uma excelente orquestração. As músicas eram na sua maioria temas familiares como, "You've Lost That Loving Feeling", "Cry Me A River", "Make It Easy On Yourself", "Keep On Running", "I Love Paris" ou "Turn On Your Love Light", entre outros. A voz de Baldry acabou por ser bastante adequada a esse novo estilo e juntamente com arranjos orquestrais fantásticos, resultou num óptimo som e num fantástico disco. No entanto, o LP não originou nenhum sucesso. Baldry continuou a trabalhar com a banda The Steampacket até que se dissolveram no mesmo ano.


Long John Baldry (Haddon, Derbyshire, Inglaterra, 12 de janeiro de 1941 — Vancouver, 21 de julho de 2005) foi um músico de blues. Baptizado John William Baldry, ele chegaria a ter a altura de 2,01 metros, o que lhe rendeu o apelido "Long". Abençoado com uma voz rica e profunda, Baldry foi um dos primeiros vocalistas britânicos a cantar blues. No início dos anos 60 John Baldry começou a gravar com uma banda chamada Bluesology, conseguindo sucesso com gravações como "Let the Heartaches Begin" e "Mexico".
Em meados dos anos 60, Long John Baldry tornou-se uma figura popular no circuito de clubes de Londres, fazendo amizade com The Beatles. Na verdade, ele apresentou-se como convidado num dos programas de TV dos Beatles em 1964, um feito impressionante para um cantor que era praticamente desconhecido do público. Baldry continuou a gravar durante os anos 70, 80, 90 e 2000, fazendo simultaneamente digressões. Após um longo tempo doente, Baldry morreu aos 64 anos num hospital em Vancouver, vítima de infecção pulmonar.


Faixas/Tracklist:

A1 - You've Lost That Loving Feeling (Barry Mann, Phil Spector, Cynthia Weil)
A2 - Only a Fool Breaks His Own Heart (Norman Bergen, Shelly Coburn)
A3 - Make It Easy On Yourself (Burt Bacharach, Hal David)
A4 - Let Him Go (and Let Me Love You) (Edward Jr., Maxwell)
A5 – The Drifter (Richard Gottehrer)
A6 - Cry Me a River (Arthur Hamilton)
B1 - Stop Her on Sight (S.O.S) (Richard Morris, Albert Hamilton)
B2 - Turn On Your Love Light (Deadric Malone, Joseph Scott)
B3 - I Love Paris (Cole Porter)
B4 - Keep on Running (Jackie Edwards)
B5 - Ain't Nothing You Can Do (Deadric Malone, Joseph Scott)
B6 - Bad Luck Soul (Martin, Ralph, Gussin)

Músicos Intervenientes/Personnel:

Long John Baldry (Voz)
Ian Armitt (Teclados)
Cliff Barton (Guitarra Baixo)
Jeff Bradford (Guitarra e Harmónica)
Bill Law (Bateria)
Rod Stewart (Banjo)
Jimmy Page (Guitarra)
Kathi McDonald (Voz de Apoio)

Arranjos, Condução de Orquestra por Bob Leaper e Charles Blackwell.

LP gentilmente cedido pelo nosso amigo Jack Hunter, a quem agradecemos.

Peppino Gagliardi ‎– I Successi Di Peppino Gagliardi / Come Le Viole (1969-1973)




Peppino Gagliardi ‎– I Successi Di Peppino Gagliardi / Come Le Viole (1969-1973). 

I Successi Di Peppino Gagliardi - Come Le Viole” é uma excelente compilação que reúne alguns dos sucessos deste artista italiano, Peppino Gagliardi, gravados entre 1969 e 1973. A música é suave e melódica. O cantor é absolutamente romântico e contagioso. 


Peppino Gagliardi (Nápoles, 25 de maio de 1940) é um cantor, autor e músico italiano. Nos anos sessenta, Gagliardi participou em várias ocasiões no Festival de Nápoles: em 1963 com "Maje", em 1964 com "Nisciuno 'ou ppo' capì" e "Mparame a vule 'bene", em 1966 com "Scriveme" e "Sole Malato", e em 1969 ficou em terceiro lugar com "O 'Scugnizzo". No período entre 1965 e 1968, participa três vezes no Festival Sanremo: em 1965 com "Ti credo", em 1966 com "Se tu non fossi qui" e em 1968 com "Che vale per me". 
Os anos setenta representaram a verdadeira idade de ouro do artista napolitano. Em 1972, ele regressa a Sanremo com a canção "Come le viole", obtendo o segundo lugar e vendendo milhares de cópias. Em 1973, ele concorre de novo a Sanremo, ficando em segundo lugar com "Come a ragazzino" 
Mais informação sobre este excelente cantor italiano, já se encontra inserida neste blog. 


Faixas/Tracklist:

01 – Settembre 3:07 
02 - Come Le Viole 3:29 
03 - Accanto a Chi 3:29 
04 - Ti Amo Così 4:26 
05 – Visione 2:47 
06 - A Soffrire Sarò Io 4:23 
07 – Signorinella 3:54 
08 - Sempre… Sempre 3:50 
09 - Come Un Ragazzino 3:50 
10 - Gocce Di Mare 3:34 
11 - La Ballata Dell'Uomo In Più 3:36 
12 - Le Mie Immagini 3:49 
13 – Passerà 3:22 
14 – Ciao 3:13 

LP gentilmente cedido pelo nosso amigo Luigi Neri, a quem agradecemos. 

Lee Dorsey ‎– The New Lee Dorsey (LP 1966)




Lee Dorsey ‎– The New Lee Dorsey (LP Stateside ‎– SSL 10192, 1966). 
Produção: A. Toussaint, M. Sehorn. 
Género: Soul, funk, Blues R’n’B. 

Menos de um ano se passou entre o lançamento do LP anterior de Lee Dorsey, “Ride Your Pony”, e Allen Toussaint foi novamente a principal força criativa, escrevendo o material para este novo álbum que também co-produziu. O som, no entanto, definitivamente deu um passo numa direcção mais funk, apesar de suave. Do álbum destacamos a faixa "Working in a Coal Mine" que chegou à tabela de sucessos Top Ten e o Top 30 "Holy Cow", lançados também em singles. 


Irving Lee Dorsey (nascido em Nova Orleans, Louisiana, EUA, 24 de dezembro de 1924 – falecido no 1º de dezembro de 1986, em Nova Orleans, Louisiana) foi um popular cantor afro-americano de R’n’B durante a década de 60. Os seus maiores sucessos foram "Ya Ya" (1961) e "Working in the Coal Mine" (1966). Grande parte do seu trabalho foi produzido por Allen Toussaint, com apoio instrumental fornecido por The Meters. 
A sua primeira gravação foi o single "Rock Pretty Baby / Lonely Evening" através do selo Rex, de Cosimo Mattasa, em 1958. Seguiram-se outras produções, sem grande sucesso. 
Por volta de 1960 Lee foi descoberto por Marshall Sehorn, da discográfica A’n’R, com quem assinou contrato pela subsidiária Fury Records. 
Depois de conhecer o compositor e produtor musical Allen Toussaint, Lee gravou "Ya Ya", uma canção inspirada por um grupo de crianças que cantam músicas para adormecer. O tema chegou ao número sete na Billboard Hot 100 em 1961, tendo vendido mais de um milhão de cópias e recebeu um disco de ouro. Posteriormente, foi de novo abordado por Toussaint, e gravou a música "Ride Your Pony" para a gravadora Amy, uma subsidiária da Bell Records. A música alcançou o número 7 na parada de R’n’B no final de 1965, seguindo-se "Get Out of My Life, Woman", "Working in the Coal Mine" (o seu maior sucesso pop) e "Holy Cow", que obtiveram bastante êxito nas paradas pop dos EUA e do Reino Unido. Dorsey fez digressões internacionais e também gravou um álbum produzido por Toussaint, “The New Lee Dorsey”, em 1966, que aqui apresentamos. 
Lee, com as vendas em declínio, regressou ao seu negócio particular, a reparação de automóveis. 
Em 1980, Lee participou novamente num concerto e abriu para a banda punk inglesa The Clash, na sua digressão pelos EUA, e também fez turnês dando apoio a James Brown e Jerry Lee Lewis. 
Dorsey contraiu enfisema e morreu em 1 de dezembro de 1986, em Nova Orleans, aos 61 anos de idade. 


Faixas/Tracklist: 

A1 Working In The Coal Mine (Toussaint) 
A2 Can You Hear Me (Toussaint) 
A3 The Greatest Love (Toussaint) 
A4 A Mellow Good Time (Toussaint) 
A5 Mexico (Toussaint) 
A6 Get Out My Life, Woman (Toussaint) 
B1 Ride Your Pony (Neville) 
B2 Confusion (Toussaint) 
B3 Holy Cow (Toussaint) 
B4 Don't You Ever Leave (Toussaint) 
B5 Neighbour's Daughter (Toussaint) 
B6 A Little Dab a Do Ya (Toussaint) 

Arranjos por Allen Toussaint. 

LP gentilmente cedido pelo nosso amigo Tony White, a quem agradecemos. 

The Orlons ‎– The Wah-Watusi (LP 1962)

quinta-feira, 6 de fevereiro de 2020
 



The Orlons ‎– The Wah-Watusi (LP Cameo ‎– C-1020, 1962). 
Género: Doo Wop, Pop Rock. 


The Wah-Watusi“ é o álbum de estreia do grupo americano The Orlons, lançado pela Cameo em 1962, que inclui o sucesso “The Wah-Watusi", que dá o nome ao disco. Também estão incluídas versões de "Gravy (For My Mashed Potatoes)" e "Mashed Potato Time", originalmente gravadas por Dee Dee Sharpe. O LP atingiu a posição nº 80 na U.S. Billboard. 
"The Wah-Watusi" é uma música escrita por Kal Mann e Dave Appell e interpretada por The Orlons. O single alcançou o 2º lugar na parada pop dos EUA, e o 5º lugar na tabela de R’nB dos EUA, em 1962, tendo sido incluído no alinhamento do álbum do mesmo ano, “The Wah-Watusi”. 
O single, foi um sucesso que vendeu mais de um milhão de cópias e recebeu o status de disco de ouro. A música ficou em 24º lugar entre os 100 melhores singles da revista Billboard de 1962. A canção também foi interpretada por diversos outros cantores, entre eles, Dee Dee Sharp que lançou uma versão da música no seu álbum/compilação de 1962, “All the Hits by Dee Dee Sharp”, The Miracles que também editaram uma versão da música no seu álbum de 1963, The Miracles Doin 'Mickey's Monkey, assim como The Ronettes e The Crystals, entre outros. 


The Orlons foi um grupo americano de R’nB de Filadélfia, Pensilvânia, formado em 1960. O grupo ganhou discos de ouro por três dos seus singles. 
O quarteto era constituído por Rosetta Hightower (23 de junho de 1944 - 2 de agosto de 2014), Shirley Brickley (9 de dezembro de 1944 - 13 de outubro de 1977), Marlena Davis (4 de outubro de 1944 - 27 de fevereiro de 1993) e Stephen Caldwell (nascido em 22 de novembro de 1942). 
Mais informação sobre The Orlons, já se encontra inserida neste blog. 


Faixas/Tracklist: 

A1 Dedicated To The One I Love (Pauling, Brass) 2:16 
A2 Tonight (Johnson, Robinson, Hicks) 2:06 
A3 Mashed Potato Time (Brianbert, Sheldon) 2:31 
A4 The Plea (Smith, Goldner) 2:10 
A5 Gravy (For My Mashed Potatoes) (Appell, Mann) 2:05 
A6 I'll Be True (Kal Mann) 2:30 
B1 The Wah-Watusi (Appell, Mann) 2:30 
B2 He's Gone (Smith, Goldner) 2:17 
B3 Let Me In (The Sensations) 2:53 
B4 Over The Mountain, Across The Sea (Rex Garvin) 2:34 
B5 I Met Him On A Sunday (Ronde Ronde) (Harris, Lee, Coley, Owens) 2:35 
B6 (Happy Birthday) Mr. Twenty-One (Billy Myles) 2:22 

- Grupo formado por Marlena Davis, Rosetta Hightower, Shirley Brickley, Steve Caldwell. 

LP gentilmente cedido pelo nosso amigo Johnny Conrad, a quem agradecemos.

Billy J. Kramer With The Dakotas ‎– Listen... (LP 1963)

quarta-feira, 5 de fevereiro de 2020



Billy J. Kramer With The Dakotas ‎– Listen... (LP Parlophone ‎– PMC 1209, 1963). 
Produtor: George Martin. 
Género: Rock, Pop, Beat. 

O álbum “Listen” de Billy J. Kramer é um dos melhores e mais importantes discos (não Beatles) da sua época. Além disso, é uma espécie de homenagem às habilidades de George Martin como produtor. O seu trabalho mostra uma mistura de “beat” com forte som de guitarras e vozes emocionalmente expressivas ao estilo americano, juntamente com a balada lírica que os Beatles (especialmente McCartney) haviam acrescentado à fórmula. Do álbum destacam-se algumas faixas, como "Sugar Babe", "Great Balls of Fire" ou "Da Doo Ron Ron", entre outras. 


William Howard Ashton, conhecido pelo seu nome artístico, Billy J. Kramer (Liverpool, 19 de agosto de 1943) é um cantor britânico que teve o seu auge de popularidade na década de 60 quando, descoberto e empresariado por Brian Epstein, teve acesso às composições inéditas de John Lennon e Paul McCartney. Brian Epstein juntou Kramer ao grupo The Dakotas, com sede em Manchester. O nome artístico de William, Kramer, foi escolhido aleatoriamente de uma lista telefónica. John Lennon sugeriu adicionar o "J". 
Kramer recebeu uma série de músicas especialmente escritas por John Lennon e Paul McCartney que, acompanhado por The Dakotas, o lançaram no estrelato como, "I'll Keep You Satisfied", "From a Window", "I Call Your Name" e "Bad to Me". O conjunto também lançou "Do You Want to Know a Secret?" alcançando a segunda posição, apoiada por "I'll Be on My Way" que não foi lançado pelos Beatles. The Dakotas tiveram sucesso no Top 20, em 1963, com o tema "Little Children" que alcançou a segunda posição nos EUA. Kramer conseguiu obter diversos êxitos nas tabelas musicais do UK e dos Estados Unidos. 


Faixas/Tracklist: 

A1 - Dance With Me (Lebish, Click, Treadwell, Naham) 
A2 - Pride (In Fact A Little Word) (Madara, White) 
A3 - I Know (Martin, Wooler) 
A4 – Yes (Lieber, Stoller) 
A5 - The Twelfth Of Never (Webster) 
A6 - Sugar Babe (Robinson) 
A7 - Da Doo Ron Ron (Spector, Greenwich) 
B1 - It's Up To You (Fuller) 
B2 - Great Balls Of Fire (Blackwell) 
B3 - Tell Me Girl (Smith) 
B4 - Anything That's Part Of You (Robertson) 
B5 - Beautiful Dreamer (Foster) 
B6 - Still Waters Run Deep (Perper, Gasper) 
B7 - I Call Your Name (Lennon, McCartney) 

Músicos Intervenientes/Personnel: 

Billy J. Kramer - vocalista 
Mike Maxfield – guitarra solo 
Ray Jones; guitarra baixo 
Robin MacDonald – guitarra ritmo 
Tony Mansfield – bateria 

LP gentilmente cedido pelo nosso amigo Peter Onis, a quem agradecemos.

Bobby Vinton ‎– Bobby Vinton's Greatest Hits (LP 1965)

terça-feira, 4 de fevereiro de 2020



Bobby Vinton ‎– Bobby Vinton's Greatest Hits (LP Epic ‎– BN 26098, 1965). 
Produtor – Bob Morgan. 
Género: Pop/Rock, Balada. 

Bobby Vinton's Greatest Hits” é uma excelente compilação lançada em setembro de 1964, que reúne alguns dos maiores sucessos de Bobby Vinton gravados pela Epic Records, no início dos anos 60, incluindo "Roses Are Red (My Love)", "Blue Velvet", "Mr. Lonely", "Blue on Blue" ou “There! I've Said It Again”. O álbum chegou à posição nº 12 na tabela de álbuns da Billboard 200, em 1964. No final do verão de 1964, Vinton tinha onze sucessos no Top 40 da Billboard (incluindo três nº 1), levando a Epic Records a compilar este primeiro álbum dos seus maiores sucessos. 


Stanley Robert Vinton, Jr. (Canonsburg, Pensilvânia, 16 de abril de 1935) conhecido popularmente por Bobby Vinton, é um cantor americano de música pop. Aos 16 anos formou a sua primeira banda, tocando em clubes na região de Pittsburgh. 
Vinton foi contratado pela gravadora Epic Records em 1960. O seu primeiro grande suceso foi "Roses Are Red (My Love)", de 1962. Esse single lançou o cantor na carreira a solo, tendo permanecido quatro semanas no topo da Billboard Hot 100 e vendeu mais de quatro milhões de cópias. Seguem-se outros sucessos como, "Blue Velvet", considerada a sua canção mais famosa, "There! I've Said It Again" ou "Mr. Lonely". No final de 1964, a Epic lançou um LP chamado "Bobby Vinton Mr. Lonely". A versão de Vinton para "There! I've Said It Again" foi notável por ser o seu último single número 1 na Billboard antes da chegada do fenómeno, The Beatles. "There! I've Said It Again" perdeu a primeira posição para "I Want to Hold Your Hand". Contudo, as gravações de Vinton continuaram bem posicionadas nas paradas durante a chamada "Invasão Britânica". 
Em 1965 Vinton lança "L-O-N-E-L-Y". "Long Lonely Nights" chega à posição 12 e origina o álbum "Bobby Vinton Sings For Lonely Nights". Em 1966 outro sucesso de autoria de Vinton, "Coming Home Soldier", tornou-se a canção preferida dos soldados durante a Guerra Fria e a Guerra do Vietnam. No ano de 1967 é lançado "Please Love Me Forever" que vendeu para cima de um milhão de cópias e ficou em sexto lugar na Billboard. Em 1968 outro êxito, "I Love How You Love Me", este alcançou a sétima posição na Billboard e também vendeu mais de um milhão de cópias, além de ter sido premiado com um Disco de Ouro pela RIAA. 


Faixas/Tracklist: 

A1 Blue Velvet (Wayne, Morris) 2:49 
A2 Roses Are Red (My Love) (Byron, Evans) 2:37 
A3 Blue On Blue (David – Bacharach) 2:24 
A4 Mr. Lonely (Vinton, Allen) 2:40 
A5 Let's Kiss And Make Up (McCoy, Meade) 2:28 
A6 My Heart Belongs To Only You (D. Daniels, F. Daniels) 2:42 
B1 There! I've Said It Again (Mann, Evans) 2:22 
B2 Rain Rain Go Away (Shayne, Regney) 2:55 
B3 I Love You The Way You Are (Bobby Vinton) 2:55 
B4 Over The Mountain (Garvin) 2:23 
B5 Trouble Is My Middle Name (Gluck, Jr., Nader) 2:28 
B6 Tell Me Why (Alberts, Gold) 2:36 

LP disponibilizado por Carlos Santos. 

The Bottles 7 - Só Sucessos! (Live) - (LP 1964, Brasil)




The Bottles 7 - Só Sucessos! (Live) - (LP Plaza PZ-7019, Serie Super Audio, 01 de janeiro de 1964, Brasil). 
Género: Instrumental, Pop/Rock. 

The Bottles 7” foi uma banda brasileira da pré-Jovem Guarda que aqui nos apresenta o seu LP de instrumentais “Só Sucessos”, gravado ao vivo e lançado em 1 de janeiro de 1964. O disco reúne grandes êxitos internacionais da época. Não nos foi possível obter mais informação sobre esta banda. 


Faixas/Tracklist: 

A1. America (Bernstein, Sondheim) 3:18 
A2. If I Had a Hammer (Hayes, Seeger) 2:31 
A3. I Want to Hold Your Hand (John Lennon, Paul Mccartney) 1:56 
A4. Rhythm of the Rain (John Gummoe) 2:25 
A5. The Hully Gully (Goldsmith, Smith) 2:29 
A6. Baby Elephant Walk (Henry Mancini) 2:30 
B1. Dominique (Souer Sourire) 2:24 
B2. Chariot (Del Roma, Stolle) 2:40 
B3. Frenesi (A. Dominguez) 2:37 
B4. Te Quiero Dijiste (Maria Graver) 2:25 
B5. Hernando's Hideaway (Jerry Ross, Richard Adler) 2:48 
B6. Lawrence of Arabia (Maurice Jarre) 3:23 

LP gentilmente cedido pelo nosso amigo Jason Varella, a quem agradecemos.

Johnny And His Cellar Rockers, The Hunters, Jan Akkerman ‎– The Complete Collection (1961/1968, Netherlands)

segunda-feira, 3 de fevereiro de 2020


Johnny And His Cellar Rockers, The Hunters, Jan Akkerman ‎– The Complete Collection (1961/1968, Netherlands). 
Género: Rock, Pop, Beat. 

Johnny and His Cellar Rockers foi a primeira banda do guitarrista holandês Jan Akkerman, formada em 1963. Também contou com Pierre van der Linden, que mais tarde se juntou a Akkerman na formação de The Hunters [NL] e Focus. 
A banda fez versões de muitas músicas, incluindo "Sukiyaki" e "A Picture of You". 
Na realidade, este álbum duplo representa a história sobre o início da carreira musical do virtuoso músico Jan Akkerman e a sua passagem por diversas bandas! 


Jan Ackerman é um excelente guitarrista, compositor e arranjador holandês. Nos anos 70 foi membro de um grande e famoso grupo, “Focus”, autor de magníficas obras a solo, tendo participado em vários projectos musicais interessantes, ou como guitarrista de concertos. 
Jan Akkerman nasceu em 24 de dezembro de 1946, em Amsterdão. Aos 8 anos de idade, Jan começou a estudar viola e recebeu uma bolsa de estudos no Amsterdam Music Lyceum. Aos 12 anos, tocava com a sua primeira banda, Johnny and The Cellar Rockers que já incluía o baterista Pierre Van Der Linden, futuro companheiro de Jan noutras bandas. 
Jan Akkerman, fundou o grupo Johnny and his Cellar Rockers que incluía, para além de Jan Akkerman e o seu irmão Cocky, Pierre van der Linden na bateria, mais tarde acompanhado por Cor Engelsma (baixo) e Jan Burgers (guitarra ritmo). 


The Cellar Rockers tocaram pela primeira vez sem vocalista. O grupo não precisava porque interpretava rock instrumental, um género musical muito popular na época, ao estilo dos Shadows. A banda rapidamente se tornou muito popular em Amesterdão e arredores. 
No final dos anos 50, o jovem guitarrista também participou no The Friendship Sextet e, nos anos 60, apresentou-se também como líder de The Hunters, uma banda que tocava principalmente versões. 
Johnny And His Cellar Rockers conseguiu um contrato de gravação com a Philips e lançou o seu primeiro single instrumental "Exodus" / "Melody In F Rock", pela Decca. "Blue Tango" / "Una Aventura Mas" foram as primeiras edições em 1962. Jan também começou a tocar o seu próprio material com a banda Johnny and his Cellar Rockers, e lançou posteriormente, mais composições. 
Pierre van der Linden foi substituído, em 1962, por Sydney Wachtel. Os membros do grupo entenderam que estava na hora de evoluir e inovar. A música instrumental estava em declínio e por isso, decidiram experimentar um novo género musical, o “beat”. A música "All My Loving", escrita por John Lennon e Paul McCartney, serviu de base para mais um single que era composto por duas músicas, “Close Your Eyes” e “Be-Bop A-Lula, lançado pela Decca holandesa, em 1964. 
Em 1965, Jan Akkerman e a sua banda decidiram mudar o nome para" Johnny and the Hunters", que rapidamente se transformou em "The Hunters ". Nesta fase, surgiram alterações à formação do conjunto. 
The Hunters era também, assim como os "Cellar Rockers", um grupo de apoio a vários outros vocalistas principais, como a cantora americana Peggy March, em 1966. 
Vasta discografia. 


Faixas/Tracklist: 


01 - Johnny And His Cellar Rockers - Melody in F Rock 
02 - Johnny And His Cellar Rockers - Exodus 
03 - Johnny And His Cellar Rockers - Hits In Rock Medley 1 
04 - Johnny And His Cellar Rockers - Hits In Rock Medley 2 
05 - Johnny And His Cellar Rockers - Blue Tango 
06 - Johnny And His Cellar Rockers - Una Aventura Mas 
07 - Johnny And His Cellar Rockers - Namrekka 
08 - Johnny And His Cellar Rockers - Bonzo 
09 - Johnny And His Cellar Rockers - Close Your Eyes 
10 - Johnny And His Cellar Rockers - Be Bop A Lula 
11 - Johnny And His Cellar Rockers - I Love You Yes I Do 
12 - Johnny And His Cellar Rockers - Why 
13 - The Hunters - Mr Tambourine Man 
14 - The Hunters - It Ain't Me Babe 
15 - The Hunters - You Were On My Mind 
16 - The Hunters - Bury Me Beneath The Willow 
17 - The Hunters - Russian Spy and I 
18 - The Hunters - Spring 
19 - The Hunters - Janosh 
20 - The Hunters - When I See Babette 
21 - The Hunters - I'm The King 
22 - The Hunters - The Consul Of Sidney 
23 - The Hunters - Strange Things Appear 
24 - The Hunters - Blues In G 
25 - The Hunters - Lost Money 
26 - The Hunters - Shovel Man 



01 - Jan Akkerman - Bags Groove 
02 - Jan Akkerman - Revival Of The Cat 
03 - Jan Akkerman - Moonbeam 
04 - Jan Akkerman - Mercy Mercy Mercy 
05 - Jan Akkerman - On The Green Light 
06 - Jan Akkerman - What'd I Say 
07 - Jan Akkerman - Slim Jenkins Place 
08 - Jan Akkerman - Hineimatov 
09 - Jan Akkerman - Green Onions 
10 - Jan Akkerman - Ode To Billy Joe 
11 - Jan Akkerman - Comin' Home Baby 
BONUS: 
12 - Trea Dobbs, Johnny And His Cellar Rockers - Hi-Lilly, Hi-Lo 
13 - Trea Dobbs, Johnny And His Cellar Rockers - Altijd Zal Het Zomer Zijn 
14 - Karin Kent, Johnny And His Cellar Rockers - Als Ik Een Jongen Was 
15 - Karin Kent, Johnny And His Cellar Rockers - Loop Nou Niet Weg 
16 - Aart Brouwer ,AB and C Johnny And His Cellar Rockers - Vies 
17 - Aart Brouwer ,AB and C Johnny And His Cellar Rockers - He Pssst 
18 - The Blue Diamonds, Johnny And His Cellar Rockers - Show Me The Way To Go Home 
19 - The Blue Diamonds, Johnny And His Cellar Rockers - Banana Boat song 
20 - Wanda, Johnny And His Cellar Rockers - Shall We Twist 
21 - Wanda, Johnny And His Cellar Rockers - Let's Twist Again 
22 - Peggy March, The Hunters - Too Long Away 
23 - The Hunters - Loving A Woman Is A Waste Of Time 

Músicos/Musicians: 

Jan Akkerman - guitarra solo
Cocky Akkerman - bateria, substituído por Pierre van der Linden
Jan Burger  - guitarra ritmo
Cor Engelsma - baixo, substituído por Wilfred Arends
Hans Kuyt - piano/teclados
Pierre van der Linden - bateria, substituído por Sydney Wachtel
Paul Hubert - guitarra ritmo (The Hunters)
Ron Bijtelaar - baixo (The Hunters)

Álbum duplo gentilmente cedido pelo nosso amigo Stan Black, a quem agradecemos.

The Rebels – Rua Augusta, Zero Hora (LP 1963).

domingo, 2 de fevereiro de 2020



The Rebels – Rua Augusta, Zero Hora (LP Beverly LPCM 4050, 1963). 
Género: Rock Instrumental. 



Rua Augusta, Zero Hora” é um raro álbum de rock/twist instrumental do grupo brasileiro The Rebels, lançado em Maio de 1963. O disco também pode ser considerado como um álbum de “surf music” instrumental. O LP apresenta-nos alguns temas bem conhecidos e outros com o toque criativo do guitarrista solo, J.C. Camargo. 
The Rebels foi um dos primeiros conjuntos de rock que surgiu no Brasil, em finais da década de 50, formado em São Paulo. O grupo iniciou a sua carreira em 1959, ainda no tempo da gravadora Young, nos primórdios do rock brasileiro. Contavam com um cantor chamado Zezinho, que depois mudou o nome artístico para Galli Junior. Em 1959, o grupo gravaria o seu primeiro single (compacto). 
Em 1963, a banda era constituída por Nenê (contrabaixo), Nino (bateria), Zé Carlos (guitarra solo) e Constantino (guitarra ritmo). Nessa altura, apresentavam-se nas boates de São Paulo e acompanhavam cantores como George Freedman, Jerry Adriani, entre outros. Tocavam principalmente na boate Lancaster, que ficava na Rua Augusta. O grupo acompanhou também o cantor americano Dave "King" Gordon nas músicas "Crazy hully gully" e "Mr hully gully". Em 1963, lançaram o disco "The Rebels and The King Dave", pela Kartaz. 
Nenê e Nino saíram depois para formar os Beatniks e foram substituídos por Luís Carlos e Rubinho. Entrou também o guitarrista Rodolfo e a banda passou a ser constituída por cinco elementos. 
Foram os Rebels que, em 1963, acompanharam Albert Pavão no seu primeiro single lançado pela discográfica Chantecler, com os temas “Biquininho” e “Meu Broto Só Pensa em Estudar”. Em 1967 a banda fez inúmeras apresentações acompanhado Erasmo Carlos no restaurante Tremendão em São Paulo, propriedade do cantor. 
The Rebels encerraram a sua actividade em meados dos anos 60. 


Faixas/Tracklist: 

A1 - Battle Hymn Of The Republic (William Steffe) 
A2 - Ritmo Pagão (Camargo) 
A3 - Amapola (Joseph M. Lacalle) 
A4 - Canção do Álamo (Camargo) 
A5 - Chow Mein (Camargo) 
A6 - When The Saints Go Marching In (Tradicional) 
B1 - A Lenda da Tribo Rebelde (Camargo) 
B2 - Las Vegas Twist (B. Milan, Ce Cuyper, J. Malinda, R. Beck) 
B3 - Colorado (Camargo) 
B4 - The Song Of Delilah (Jay Livingston, Victor Young, Ray Evans) 
B5 - Olhos Negros (Tradicional) 
B6 - Ol' Man River (Jerome Kern, Oscar Hammerstein II) 

Músicos Integrantes: 

Nino Tucci (Bateria) 
Constantino Gondim (Guitarra ritmo) 
José Carlos Camargo (Guitarra solo) 
Nenê Benvenutti (Baixo) 

Álbum gentilmente cedido pelo nosso amigo Clóvis Araújo, a quem agradecemos.